tag:blogger.com,1999:blog-30046382405330454792012-02-09T15:14:23.441+06:30chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.comBlogger1021100tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-63751225390351221012009-02-04T09:50:00.005+06:302009-02-04T10:46:20.876+06:30<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" ></span></div><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:verdana,arial,sans-serif;font-size:100%;" ><div style="text-align: left;"><div style="text-align: justify;">ဘ၀မွာ အေရးႀကီးဆံုးနဲ႔ ပထမ အက်ဆံုး အခ်က္ကေတာ႔ ဘ၀ကို ေျပာင္းဖို႔ မႀကိဳစားဘဲနဲ႔ ဘ၀ကိုၾကည္႔ေနတဲ႔ ကိုယ္ရဲ႕ အျမင္တစ္ခ်ိဳ႕ကို ေျပာင္းလဲဖို႔လိုအပ္တယ္။ ဘ၀မွာ ၾကံဳေတြ႔ရမယ္႔ အႏိုင္၊ အရွံဳးအားလံုးေပၚ ကိုယ္ဘယ္လိုျမင္လဲဆိုတဲ႔ အျမင္ဟာ အေရးအႀကီးဆံုးပါပဲ။<br /><br />သင္ ေအာင္ျမင္ခ်င္ သေလာက္ မေအာင္ျမင္ ျဖစ္ေနသလား?<br />သင္ လိုခ်င္ေနတဲ႔ ေငြေၾကး အတိုင္းအတာ တစ္ခုေရာ သင္႔ဆီမွာ ရွိေနၿပီလား?<br />သင္ လိုခ်င္ေနတဲ႔ မိသားစုပံုစံေလး ပိုင္ဆိုင္ခြင္႔ရေနၿပီလား?<br />သင္ လိုအပ္ေနတဲ႔ အလုပ္အကိုင္ သင္႔မွာ ရွိေနၿပီလား?<br /><br />တကယ္လို႔မ်ား ဒီအေျဖေတြ အားလံုးအတြက္ "no" ဆိုတဲ႔ စာလံုးတစ္လံုးသာ ေျဖစရာရွိေနတယ္ ဆိုရင္ေတာ႔ ကိုယ္႔ရဲ႕အျမင္ေတြ အေပၚ ျပန္စမ္းစစ္ၾကည္႔ဖို႔ လိုအပ္ေနၿပီ။ ဘ၀မွာ ၁၀% ေလာက္က ကိုယ္ ဘာလုပ္လဲဆိုတာပဲ။ ဒါေပမယ္႔ ၉၀%ကေတာ႔ ကိုယ္ဘယ္လို ရယူလဲေပၚမွာ မူတည္ေနတယ္တဲ႔။ ၁၀%ဟာ အေရးႀကီး လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြေပါ႔။ အေရးႀကီး လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြက သင္႔ရဲ႕ အျမင္ေတြထက္ေတာင္ ပိုလို႔မ်ားျပား က်ယ္ျပန္႔ေနေသးတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တာ အတတ္ႏိုင္ဆံုးလုပ္ရမယ္။ လုပ္ေဆာင္ခ်က္တိုင္းမွာလဲ စဥ္းစား၊ ဆင္ျခင္မႈနဲ႔ ကိုယ္လိုခ်င္ေနတဲ႔ ဘ၀ရဲ႕ေအာင္ျမင္မႈကို ဆြတ္ခူးႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္။ တစ္ခုခုကို လုပ္ေတာ႔မယ္ဆိုရင္ ကုိယ္လုပ္သေလာက္ ကိုယ္႔မွာရွိသေလာက္သာ ျဖစ္လာႏိုင္တယ္ေလ။ အဲ႔ဒီဟာက ကိုယ္လိုခ်င္ေနတဲ႔၊ ကိုယ္ေမွ်ာ္လင္႔မိတဲ႔ ႀကီးႀကီးမားမား တစ္ခုခုလဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမယ္။ အနည္းအက်ဥ္းေသာ ရလာဒ္တစ္ခုလဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကို္ယ္႔ရဲ႕ရလာဒ္ကို လက္ခံလို႔ ဆက္ၿပီး အသက္ရွင္ေနရမွာပဲ။ ဒါဆို အေရးအႀကီးဆံုး ေသာ႔ခ်က္တစ္ခုက ကိုယ္လုပ္လိုက္တဲ႔ အလုပ္ေတြအေပၚမွာ ကိုယ္႔ရဲ႕အျမင္ေပါ႔။ လူတစ္ေယာက္ အတြက္ ဆက္ႀကိဳးစားလို႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ဆိုတဲ႔ ခံစားခ်က္ျဖစ္ထြန္း ေနခ်ိန္မွာ ေနာက္လူတစ္ေယာက္ အတြက္ တူညီတဲ႔ ကိစၥတစ္ခုမွာ ဘယ္လိုပဲႀကိဳးစား ႀကိဳးစား စိတ္ပ်က္အားငယ္ျခင္း ဆိုတဲ႔ ခံစားမႈ ရွိေနႏိုင္တယ္။ ဒါဆို ဘ၀မွာ ေအာင္ျမင္မႈ သရဖူ ေဆာင္းႏိုင္တဲ႔လူဟာ ဘယ္သူလဲ? ေသခ်ာတာကေတာ႔ လတ္ဆတ္က်န္းမာတဲ႔ အျမင္တစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔လူေပါ႔။<br /><br /><span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:verdana,arial,sans-serif;" > Ralph Waldo Emerson ဆိုတဲ႔ လူတစ္ေယာက္က ေျပာဖူးတယ္။ မတူညီတဲ႔ လူႏွစ္ေယာက္အတြက္ တူညီေနတဲ႔ အရာတစ္ခုကို ျမင္ၾကည္႔ေနတဲ႔ အျမင္ကမတူတာပါတဲ႔။ တစ္ေယာက္ေသာသူ အတြက္ ငရဲခန္းလို႔ ထင္ေနခ်ိန္မွာ ေနာက္တစ္ေယာက္ အတြက္ နိဗၼာန္လို႔ ယူဆေနႏိုင္တယ္ေလ။ </span></span>ေနာက္တစ္ခု သတိထားရမွာက ကိုယ္ရဲ႕အျမင္ေတြကို ကိုယ္ဘယ္လို ပံုေဖာ္လဲေပါ႔။ ရလာဒ္ကေတာ႔ မွန္ၾကည္႔ေနရသလိုပါပဲ။ ကိုယ္က ျပံဳးျပံဳးေလး ေငးၾကည္႔ေနရင္ မွန္ထဲက ကိုယ္႔အရိပ္ေလးကလဲ ျပံဳးျပံဳးေလး ျပန္ေငးေနမယ္။ ဒီလိုပါပဲ ကိုယ္ကမဲ႔ရြဲ႕လို႔ ၾကည္႔ေနရင္ သူကလဲ မဲ႔ရြဲ႕ၿပီး ျပန္ၾကည္႔ေနမွာပဲေလ။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပံုပန္းသဏၰာန္ကို ၾကည္႔လို႔ သူေကာင္းတယ္ ဆိုးတယ္ ဆံုးျဖတ္ရတာ မလြယ္ေပမယ္႔ လူဆိုးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အျပဳအမူက ယဥ္ေက်းေနတတ္တာလဲ ရွိေနႏိုင္တာပါပဲ။ တစ္ခါတစ္ခါလဲ လူယဥ္ေက်းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အျပဳအမူေတြ ပိုင္ဆိုင္ေနသည္ထားဦး စိတ္ထားေလးကေတာ႔ မည္းညစ္ေနမယ္ဆိုရင္လဲ ဘယ္လိုလုပ္ လွေနေတာ႔မလဲ။ ေအာင္ျမင္မႈ တစ္ခုတည္ေဆာက္ဖို႔ ဘာမဆို လုပ္ရဲတဲ႔လူကို ကၽြန္မက ရွံဳ႕ခ်တယ္ဆိုပါစို႔ ကၽြန္မကိုလဲ အရာရာကို ငဲ႔ညွာေနတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ဟာ ဘယ္ေတာ႔မွ ေအာင္ျမင္မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာလာတဲ႔လူ ရွိလာမွာပဲ။ ကိုယ္ျမင္တဲ႔ အျမင္နဲ႔ေတာ႔ ကို္ယ္႔ဟာကိုယ္ မွန္ေနၾကတာပါပဲ။ ကိုယ္လုပ္တဲ႔ လုပ္ရပ္တစ္ခုက လိပ္ျပာသန္႔ေနတယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ဘယ္သူဘာေျပာေျပာ ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ရဲတဲ႔ သတၱိရွိဖို႔ လိုအပ္တယ္။ လူမ်ားရဲ႕ ထိုးႏွက္တိုက္ခိုက္မႈ ၾကားမွာ ေခြလဲၿပီး အရွံဳးေပးသြားဖို႔ မလိုအပ္ဘူးေလ။ ဘ၀မွာ တစ္ခါခါ ၾကင္နာတတ္ျခင္းကို ျပသဖို႔ ရက္စက္လိုက္ရတဲ႔ အခ်ိန္ေတြရွိေနတတ္တယ္ေလ။<br /><div style="text-align: center;"><br />ေခးေရာ႔စ္<br /></div></div></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-6375122539035122101?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-83268343007217073712009-01-30T17:00:00.006+06:302009-01-30T17:40:53.108+06:30<div style="text-align: justify;">ဘေလာ႔ပိုစ္႔ လဲမတင္ျဖစ္တာၾကာၿပီ။ စာလာလာဖတ္ေနတဲ႔ သူေတြကိုလဲ အားနာတယ္။ မ်က္ႏွာလဲပူတယ္။ ဒီေန႔ တစ္ေနကုန္ စာဖတ္ေနမိတယ္။ စာျပန္ဖတ္ရင္းနဲ႔ အရင္က ဘာသာျပန္ ထားတဲ႔ စာတစ္ပိုင္းတစ္စ ေတြ႔ေတာ႔ ျပန္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဘာသာျပန္ တစ္ခ်ိဳ႔ကို ကၽြန္မ အေတြးနဲ႔ စိတ္ကူး တစ္ခ်ိဳ႕ ျပန္လည္ေပါင္းစပ္လို႔ ေရးထားမိတယ္။ အေတြးဆိုတာ တစ္ခါတစ္ေလ ေတာ႔လဲ ထူးဆန္းတယ္။ ၿငိမ္သက္ေနတဲ႔ သားေရကြင္း တစ္ခုနဲ႔ အလားတူတယ္။ ဒီတုိင္းထားရင္ ဒီတိုင္းျဖစ္ေနတတ္တယ္။ ဆြဲဆန္႔ဖို႔ ႀကိဳးစားလိုက္တဲ႔ အခ်ိန္မွာ လိုသေလာက္ ဆန္႔ထြက္လာတတ္တယ္။ ဒါေပမယ္႔ သတိနဲ႔ ထိန္းတတ္ဖို႔လဲ လိုျပန္ေရာ။ အသိတရား ခဏလႊတ္ထြက္ သြားတ႔ဲ အခ်ိန္မွာ သားေရကြင္းက ျပတ္ထြက္သြားတာ ျဖစ္ႏိုင္သလို မူလအေန အထားအတိုင္း ျပန္ရွိေနတာလဲ ျဖစ္တတ္ျပန္ေရာ.....................<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">အႏိုင္ရသူ ဆိုတာ အေျဖတစ္ခုရ႕ဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ေဒသ။<br />က်ရွံဳးသူ ဆိုတာ ျပသနာ တစ္ခုရဲ႕႕ အပိုင္းအစ။<br /><br />အႏိုင္ရသူမွာ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ဆိုတဲ႔ အစီအစဥ္ တစ္ခုရွိတယ္။<br />က်ရွံဳးသူ မွာေတာ႔ ဆင္ေျခဆင္လက္ အျပည္႔နဲ႔။<br /><br />အႏိုင္ရသူဟာ ျပသနာတိုင္းရဲ႕ ေသာ႔ခ်က္ကို အေျဖမွာ ရွာေဖြေတြ႔တယ္။<br />ရွံဳးနိမ္႔သူ ကေတာ႔ အေျဖတစ္ခုစီတိုင္း အတြက္ ျပသနာကို အျမဲျမင္တယ္။<br /><br />အႏိုင္ရသူက ေျပာတယ္ " ဒါဟာ ခက္ခဲတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ျဖစ္ႏိုင္ေခ် ရွိတယ္"။<br />ရွံဳးနိမ္႔သူက ေျပာတယ္ " ဒါဟာ ျဖစ္ႏိုင္ေခ် ေတာ႔ရွိတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ခက္ခဲလြန္းတယ္"၊<br /><br />အေပၚက စာပိုဒ္ေလးေတြက ဘာသာျပန္စာသား ေတြေပါ႔၊ ေအာက္က စာပုိဒ္ေတြကေတာ႔ ကိုယ္ပိုင္ ဒသနဖြင္႔ထားတာ။ အဟတ္။ မွားရင္လဲ ခြင္႔လႊတ္ၾကပါေနာ္။<br /><br />အႏိုင္ရသူ----- ေအာင္ျမင္မႈ ရေလ ခ်ိဳးႏွိမ္စိတ္ ပိုမ်ားလာေလ။<br /> က်ရွံဳးသူ----- အနည္းအက်ဥ္းေသာ ေအာင္ျမင္မႈတိုင္းအတြက္ ေမာက္မာ ခက္ထန္သူ။<br /><br />အႏိုင္ရသူ----- အျခားေသာသူမ်ား အိပ္စက္ အနားယူ ေနခ်ိန္တြင္ အပတ္တကုတ္ ႀကိဳးစားသူ။<br /> က်ရွံုးသူ----- ႀကိဳးစားႏိုင္ေသာ အခြင္႔အေရး မ်ားစြာကို ႀကိဳးစားခြင္႔ ရွိေနခ်ိန္တြင္ ျဖဳန္းတီးသူ။<br /><br />အႏိုင္ရသူ----- လံု႕လ ၀ီရိယကို ေပြ႕ပိုက္၍ ခရီးဆက္သူ။<br /> က်ရွံဳးသူ---- အခ်ိန္ဆြဲျခင္း မ်ားျဖင္႔ ကိစၥရပ္မ်ားကို ေႏွာင္႔ေႏွး ၾကန္႔ၾကာေစ၍ လိုရာ ခရီးသို႔ မေရာက္ေသာသူ။<br /><br />အႏိုင္ရသူ----- တစ္စိုက္မတ္မတ္ျဖင္႔ ပန္းတိုင္အေရာက္ မေၾကာက္မရြံ႕ ရည္မွန္းခ်က္ကို ဆြတ္ခူးသူ။<br /> က်ရွံဳးသူ----- အနည္းအက်ဥ္းမွ်ေသာ အခက္အခဲေတြ႕႕ရံုမွ်ျဖင္႔ အရာအားလံုးကို လက္ေျမာက္ အရွံဳးေပးလိုက္သူ။<br /></div><br /><div style="text-align: center;">ေခးေရာ႔စ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-8326834300721707371?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-2725069422965498222009-01-13T11:09:00.003+06:302009-01-13T11:21:32.498+06:30<div style="text-align: justify;"> ဘ၀ရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို ပိုျပည္႔စံုေအာင္ သင္ၾကားေပးတဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕သူ....<br /> အျမဲ ခြင္႔လႊတ္ နားလည္ေပးရင္း အၾကင္နာနဲ႔ ေႏြးေထြးေစသူ...<br /> တစ္ႏွစ္ဆိုတာ တကယ္ေတာ႔ ခဏေလးပါေနာ္။<br /> ဒီေန႔ကစၿပီး ဟိုးးးး မသိႏိုင္တဲ႔ ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ အထိ အတူ ရွိေနခြင္႔ ရခ်င္တယ္။<br /> ဒီ ကဗ်ာေလး တစ္ပုဒ္နဲ႔ ျဖတ္သန္းလာခဲ႔တဲ႔ ေန႔ရက္ေတြကို ပံုေဖာ္ၾကည္႔ခ်င္တယ္။<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_BgvSql5TR9k/SWwclf8gfQI/AAAAAAAAARA/hX1_Uv7Ak-I/s1600-h/anniversary_comment_graphic_06.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 311px; height: 311px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_BgvSql5TR9k/SWwclf8gfQI/AAAAAAAAARA/hX1_Uv7Ak-I/s320/anniversary_comment_graphic_06.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5290635092809514242" border="0" /></a><br /></div><br /><div style="text-align: center;">ခဏေလး လို႔ မဆိုသာ<br />တစ္ႏွစ္တာမွာ တြယ္ၿငိလာ<br />စကၠန္႔ေတြေျပာင္းလဲ<br />အခ်စ္ေတြက မေဟာင္း<br />ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ႔ အတူတူ အဆိုးနဲ႔အေကာင္း.....<br /><br />မာနေတြမရွိ<br />အာဃာတေတြ မသိ<br />ငါ႔ရင္ထဲမွာ မင္းပဲရွိ<br />တစ္ခါတစ္ေတာ႔လဲ လြမ္းရတဲ႔ ရင္ခြင္အစံုက ႏံုးခ်ိခ်ိေပါ႔<br />မေျဖာင္႔ျဖဴးတဲ႔လမ္းမွာ ၾကမ္းတမ္းမႈေတြကရွိေနတယ္။<br />ဘာကိုမွ မမႈပါဘူး<br />ယုယမႈနဲ႔ မင္းအခ်စ္ကို ငါတိမ္းမူးေနလို႔.....<br /><br />တစ္ခါတစ္ေလေတာ႔....<br />အျမင္ေတြ ေ၀၀ါး<br />အေတြးေတြနဲ႔ ေျခာက္ျခားလို႔<br />ေ၀းဖို႔ စဥ္းစားမိတိုင္း<br />ငါ႔....ရင္ေတြ ေပါက္ကြဲသြားမလားထင္ရတယ္။<br /><br />ဆိုးမိတဲ႔ အခ်ိန္တိုင္း<br />အျပံဳးေလးနဲ႔ အရွံဳးေပးတတ္သူ...<br />မေျပာခ်င္တဲ႔ မာယာစကားနဲ႔<br />မသံုးခ်င္တဲ႔ မုသားေတြနဲ႔<br />နာက်င္ေအာင္ လုပ္မိတိုင္း<br />ရင္ခြင္ထဲမွာ တစ္ဆစ္ဆစ္နဲ႔<br />ငါ ကို္ယ္တိုင္က နာက်င္ရစျမဲပါ။<br /><br />ဆယ္႔သံုးရက္ေန႔<br />မေျပာင္းလဲတ႔ဲ အခ်စ္ေငြ႕<br />အျမဲနီးစပ္ေနသေရြ႕<br /><br />တစ္သက္လံုးမွာ<br />အခ်စ္ဆံုးမို႔<br />ျမတ္ႏိုးတန္ဖိုးထားလို႔<br />ရင္ခြင္ထဲမွာ ျမည္တမ္းေနမိတယ္<br />အႀကိမ္ႀကိမ္ေပါ႔....<br />အျမဲရွိေနခြင္႔ေပးပါ<br />ခ်စ္သူ.....<br /><br />ေခးေရာ႔စ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-272506942296549822?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-3684938307196790272009-01-11T10:47:00.002+06:302009-01-11T10:54:08.238+06:30<div style="text-align: justify;">ဒီႏွစ္သစ္မွာ ကဗ်ာေတြလဲ မေရးျဖစ္ဘူး။ ဟိုရက္က ကိုရင္ညိန္းနဲ႔ အြန္လိုင္းမွာေတြ႕ေတာ႔ ကၽြန္မကို အေမမ်ားေန႔အတြက္ ကဗ်ာေတြ စုၿပီး ထုတ္မယ္ေျပာလို႔။ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေရးလိုက္တယ္။ ဘေလာ႔ဂါ အစ္ကို၊ အစ္မေတြရဲ႕ လက္ရာနဲ႔ အေမမ်ားေန႔ကဗ်ာေလးကို အားလံုုးနဲ႔ အတူ ခံစားခြင္႔ရခ်င္လို႔ ကၽြန္မဘေလာ႔ေလးမွာ လင္႔ေလးကို ေပးလုိက္တယ္ေနာ္။ သြားၾကည္႔ၿပီး ခံစားေပးၾကပါဦး။</div><br /><br /><a title="View Mother Day Poems2 on Scribd" href="http://www.scribd.com/doc/10042834/Mother-Day-Poems2" style="margin: 12px auto 6px auto; font-family: Helvetica,Arial,Sans-serif; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 14px; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; -x-system-font: none; display: block; text-decoration: underline;">Mother Day Poems2</a><object codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=9,0,0,0" id="doc_411810006526839" name="doc_411810006526839" classid="clsid:d27cdb6e-ae6d-11cf-96b8-444553540000" align="middle" height="500" width="100%"><param name="movie" value="http://d.scribd.com/ScribdViewer.swf?document_id=10042834&access_key=key-l9c65nw87eb3oyznif2&page=1&version=1&viewMode="><param name="quality" value="high"><param name="play" value="true"><param name="loop" value="true"><param name="scale" value="showall"><param name="wmode" value="opaque"><param name="devicefont" value="false"><param name="bgcolor" value="#ffffff"><param name="menu" value="true"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><param name="salign" value=""><embed src="http://d.scribd.com/ScribdViewer.swf?document_id=10042834&access_key=key-l9c65nw87eb3oyznif2&page=1&version=1&viewMode=" quality="high" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" play="true" loop="true" scale="showall" wmode="opaque" devicefont="false" bgcolor="#ffffff" name="doc_411810006526839_object" menu="true" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" salign="" type="application/x-shockwave-flash" align="middle" height="500" width="100%"></embed></object><div style="margin: 6px auto 3px auto; font-family: Helvetica,Arial,Sans-serif; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 12px; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; -x-system-font: none; display: block;"> <a href="http://www.scribd.com/upload" style="text-decoration: underline;">Publish at Scribd</a> or <a href="http://www.scribd.com/browse" style="text-decoration: underline;">explore</a> others: <a href="http://www.scribd.com/browse?c=71-poetry" style="text-decoration: underline;">Poetry</a><a href="http://www.scribd.com/browse?c=64-literature" style="text-decoration: underline;">Literature</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-368493830719679027?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-31419305993005422002008-12-23T12:36:00.002+06:302008-12-23T12:39:53.740+06:30<p class="western" style="margin-bottom: 0in; text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi1,sans-serif;">ဘေလာ႔ဂါေတြ နဲ႔လည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ရင္းႏွီး ေနၿပီီျဖစ္တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ညီမငယ္ေလး ဒိုဒီရဲ႕ </span><span style="font-family:zawgyi1,sans-serif;">(21) </span><span style="font-family:zawgyi1,sans-serif;">ေျမာက္ေမြးေန႔ပါ။ ညီမေလးေရ မေမွ်ာ္လင္႔ဘဲ ၾကံဳေတြ႔လာရၿပီး သံေယာဇဥ္ေတြနဲ႔ ေႏွာင္ဖြဲ႔ခံခဲ႔ရတယ္။ ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းနဲ႔ အသက္ရွင္ေနလည္း ေမွ်ာ္လင္႔တာေတြ ျဖစ္မလာတဲ႔အခါ တိတ္တဆိတ္ ေၾကကြဲတတ္ၾကတယ္။ ၀င္သက္ ထြက္သက္ကို သိရွိေနဆဲ ခဏတာမွာ အသက္ရွင္ေနထိုင္ျခင္းကို အမွတ္ရလာတတ္တယ္။ ေလာကရဲ႕ ဓမၼတာလို႔ ေျပာေနၾကတဲ႔ ပူပင္ေသာက၊ ၀မ္နည္း စိုးရြံ႕ျခင္းဆိုတာ မဖိတ္ေခၚဘဲ ေရာက္လာတတ္တယ္။ စိတ္ပ်က္ အားငယ္မႈေတြ ၾကံဳတိုင္း သံေယာဇဥ္နဲ႔ ေဖးမမယ္႔ အနီးကပ္ဆံုး လူတစ္ခ်ိဳ႕ရွိေနတယ္ ဆုိတာ သတိရလိုက္ပါ။ လူေတြနဲ႔ ဆက္ဆံရတဲ႔ လူ႔ေလာကမွာ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ သဟဇာတ ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနထိုင္ေနရတယ္။ ဟန္ေဆာင္ မ်က္ႏွာဖံုးနဲ႔ အျပံဳးတုေတြ ဆင္ျမန္းထားတဲ႔ လူေတြရွိသလို၊ မာယာေတြသံုး ပလီပလာ စကားလံုးနဲ႔ စိတ္ဓါတ္ကို ေအာက္ဆံုးထိ ေရာက္ေအာင္ ဆြဲခ်တတ္တဲ႔ လူေတြလဲ ရွိေနျပန္ေရာ။ အမွန္ကို အမွားလုပ္၊ အမွားကို အမွန္လို႔ ေျပာေနတတ္ၿပီး ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က အမွန္နဲ႔ အမွားရဲ႕ အႏွစ္သာရကို ခြဲျခားမသိတဲ႔ လူေတြကလဲ ထုနဲ႔ေဒးပါပဲ။ ဒါေတြပဲ ၾကံဳေတြ႕ေနရလို႔ ကိုယ္႔ဘ၀ႀကီးဟာ အဓိပၸါယ္ေတြ ကင္းမဲ႔ေနတယ္လို႔ မထင္လိုက္ပါနဲ႔ေနာ္။ ဘ၀ ေေက်ာင္းေတာ္ႀကီးရဲ႕ သင္ခန္းစာ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းဟာ စိတ္ဓါတ္ ဖြံ႔ၿဖိဳး ၾကံ႕ခိုင္ဖို႔ သင္ၾကားေပးေနတာပါ။ ဒီလိုေတြ ေျပာေနလို႔ ညီမေလးရဲ႕ အစ္မေတာ္က ရင္႔က်င္႔မႈေတြနဲ႔ ျပည္႔စံုေနၿပီ မထင္လိုက္နဲ႔။ အခုခ်ိန္ထိ မျမင္ႏိုင္တဲ႔ ေနရာကေရာ ျမင္ေနရတဲ႔ေနရာကပါ မသိမသာပဲျဖစ္ျဖစ္ သိသိသာသာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထိုးႏွက္မႈ ေပါင္းစံုကို ခံယူရင္း ဘ၀ရဲ႕ ခရီးတစ္ခုကို ဆက္ေလွ်ာက္ေနဆဲပါ။ ညီမေလးက ျဖဴစင္တယ္၊ ပြင္႔လင္းတယ္၊ သံေယာဇဥ္ႀကီးတတ္တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလမွာ ကိုယ္႔ျဖဴစင္မႈကို အေရာင္ဆိုးမယ္႔ လူေတြနဲ႔ ၾကံဳလာရင္လဲ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ပါေစေနာ္။ ပြင္႔ပြင္႔လင္းလင္းနဲ႔ ခင္မင္တတ္တဲ႔ ကိုယ္႔ရဲ႕ ခင္မင္မႈကို အသံုးခ်လာမယ္ဆိုရင္လဲ ခြင္႔လႊတ္တတ္ျခင္းနဲ႔ အႏိုင္ယူႏိုင္ပါေစ။ သံေယာဇဥ္ႀကီးမိတဲ႔ ကိုယ္႔ရဲ႕ စိတ္ရင္းကိုေတာ႔ တန္တယ္ မတန္ဘူးလို႔ သေဘာမထားဘဲ ကိုယ္႔ရဲ႕သံေယာဇဥ္ကို တကယ္ တန္ဖိုးထားတတ္တ႔ဲ လူေတြနဲ႔ ၾကံဳဆံုႏိုင္ပါေစ။ မာယာမ်ားတဲ႔ ေလာကရဲ႕ အလွည္႔အေျပာင္း မ်ားစြာကို တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ ခပ္ျပံဳးျပံဳးေလး ရင္ဆိုင္ၾကည္႔ဖို႔ ႀကိဳးစားေစခ်င္တယ္။ စိတ္ထဲမွာ တင္းက်ပ္တာေတြ မ်ားလာရင္ မ်ိဳသိပ္မထားပါနဲ႔။ ေႏြးေထြးတဲ႔ ရင္ခြင္နဲ႔ ၾကင္နာတတ္တဲ႔ လက္တစ္စံု ေဘးနားမွာ ရွိေနတယ္ဆိုတာ သတိရလုိက္ပါ။ ညီမေလးအတြက္ ဆိုရင္ လိုအပ္တဲ႔ အခ်ိန္တိုင္းမွာ အျမဲ တံခါး ဖြင္႔ထားေပးတယ္ေနာ္။ ဘာမွမေတာ္စပ္တဲ႔ လူႏွစ္ေယာက္မွာ အခိုင္အမာ ခ်ည္ထားတဲ႔ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းကေတာ႔ သံေယာဇဥ္ႀကိဳး ပဲေပါ႔။ ဒီႀကိဳးေလး တစ္ေခ်ာင္း ဘယ္ေတာ႔မွ မျပတ္က်ေစခ်င္ဘူး။ ဘယ္အေမွာင္႔ ပေယာဂ တစ္စံုတစ္ရာရဲ႕ စြက္ဖက္မႈေၾကာင္႔လဲ ႀကိဳးေလး တစ္ျဖည္းျဖည္း ေဆြးၿပီးနဲ႔လာမွာကို မလုိခ်င္တာ အမွန္ပဲ။ ဘာမွ အစိုးမရတဲ႔ ေလာကႀကီးမွာ တတ္ႏိုင္တာ ္တစ္ခုကေတာ႔ ဆုေတာင္းေပးရံုေပါ႔။ ဆုေတာင္းတိုင္းသာ အားလံုး ျပည္စံုမယ္ ဆိုရင္လဲ လူတိုင္း လိုအပ္ခ်က္ေတြ ျပည္႔၀လို႔ု႔ ရေနတဲ႔ အရာေတြ အေပၚမွာ တန္ဖိုး ထားတတ္ေတာ႔မယ္ မထင္ဘူး။ အတိတ္ကို တူးဆြမိတဲ႔ အခ်ိန္တိုင္းမွာလဲ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ရွိေနသလို နာက်င္ခံစားရတာေတြလဲ တြဲပါလာမွာပဲ။ အခုလက္ရွိ ေနထိုင္တဲ႔ အခ်ိန္ေလးကို တန္ဖိုးထားလို႔ မနက္ျဖန္မွာ လုပ္မယ္႔ အလုပ္ေတြ အတြက္ အေကာင္းဆံုးေသာ အရာနဲ႔ တန္ဆာဆင္ႏိုင္ပါေစ။ ညီမေလး တစ္ေယာက္လို ခ်စ္တယ္။ အစ္မတစ္ေယာက္လို အျမဲတမ္း ေလးေလးစားစားနဲ႔ အလိုလုိုက္ေပးတဲ႔ ခ်စ္ညီမေလးကို ေက်းဇူးတင္တယ္ေနာ္။</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="western" style="margin-bottom: 0in; text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi1,sans-serif;">hApPy BiRtHdAy!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! My little sissssss</span></p><p class="western" style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family:zawgyi1,sans-serif;">ေခးေရာ့စ္<br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-3141930599300542200?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-42710918031133208942008-11-27T15:28:00.000+06:302008-11-27T15:51:21.712+06:30<div style="text-align: justify;">ကၽြန္မတို႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္ဖြဲ႕လံုး ဟိုးအရင္က သိပ္ေပ်ာ္ၾကတာေပါ႔။ သြားအတူ၊ လာအတူ၊ စားအတူ၊ ပါရင္ေတာ႔ အတူမရလို႔ (အဟဲ ေဆာရီးေနာ္ ေနာက္တာ)။ အခုေတာ႔လဲ တစ္ေယာက္ တစ္ေနရာစီမွာေပါ႔။ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းေလးက နက္ျဖန္္ဆို ၂၅ႏွစ္ျပည္႔ၿပီေလ။ အၾကာႀကီး အတူတူ အျမဲမခြဲဘဲ ေနလာၾကတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေနာက္ဆံုး တစ္ရက္ေတာ႔လဲ ဇာတ္ဆရာ အလိုက် က်ရာေနရာမွာ ဘ၀ကို ရုန္းကန္ဖို႔ ျဖစ္လာေတာ႔လဲ လမ္းခြဲၾကရတာပါပဲ။ အခုဆိုရင္ သူက ကၽြန္မတို႔နဲ႔ မနီးမေ၀း ႏိုင္ငံေလးမွာ ေနသားက်လို႔ .... မေျပာႏိုင္ဘူး အခုခ်ိန္ဆို ဘ၀လက္တြဲေဖာ္ ေကာင္မေလးေခ်ာေခ်ာေလး တစ္ေယာက္ေတာင္ ရွိခ်င္ရွိေနေလာက္ၿပီ။ အရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြ အေၾကာင္း ျပန္စဥ္းစားၿပီး ပို႔စ္ေရးေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာ သေကာင္႔သား မ်က္ရည္က ဘယ္ကေန ဘယ္လိုမွန္းမသိဘူး ေရာက္လာျပန္ၿပီ။ သတိရလာလို႔ပါ။ အရင္ အတိတ္ေန႔ေတြ ခ်ိဳၿမိန္ခဲ႔ၾကတယ္။ ဒီလိုပါပဲ သူငယ္ခ်င္းရယ္ ဘ၀ဆိုတဲ႔ လမ္းရွည္ႀကီးကို မႈန္၀ါး၀ါး စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႔ လဲက်ရင္း ျပန္ထရင္း အနာတရေတြ ျဖစ္ခ်ိန္မွာ ေဖးမကူညီေပးခဲ႔လို႔........ ဘ၀ရဲ႕ သံစဥ္ေတြ ခ်ိဳၿမိန္ခ်ိန္မွာ အတူတကြ သီၾကဴးခဲ႔ၾကတယ္။ အခုေ၀းေနေပမယ္႔ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ျပန္ေတြ႔တဲ႔ အခ်ိန္က်ရင္ ေမြးေန႕ပြဲေလးကို အရင္လို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အတူဆင္ႏႊဲခ်င္တယ္ေနာ႔။<br /><br /><div style="text-align: center;">သူငယ္ခ်င္း<br /><br />ဘ၀ရဲ႕ တစ္ေကြ႕မွာ<br />မေမွ်ာ္လင္႔ဘဲ ဆံုလာၾကတယ္။<br />အေျခအေနေပးလို႔<br />ငါတို႕ေတြ ေပ်ာ္ရႊင္ဖူးသလို<br />အေျခအေန မေပးေတာ႔လဲ<br />ငါတို႔ေတြ တိုးတိတ္စြာ<br />သက္ျပင္းရွိဳက္မိၾကတယ္ေနာ္။<br /><br />ဘ၀ရဲ႕ စာမ်က္ႏွာတစ္ခ်ိဳ႕ထဲမွာ<br />သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ႔ စာမ်က္ႏွာက<br />အေရးပါ အရာေရာက္လို႔<br />အတိုင္းအတာတစ္ခုကို<br />ခရီးေပါက္ခဲ႔ၾကတယ္ေနာ္။<br /><br />နင္႔ဘ၀နဲ႔နင္<br />ငါ႔ဘ၀နဲ႔ ငါဆိုေပမယ္႔<br />အေတြး အျမင္<br />အေကာင္းအဆိုးေတြနဲ႔<br />စိတ္ရဲ႕ အာဟာရတစ္ခုအေနနဲ႔<br />သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ<br />ႏွလံုးသားရဲ႕ ေထာင္႔တစ္ေနရာမွာ<br />အျမဲတည္ရွိေနမွာပါ။<br /></div><br />ဟက္ပီး ဘတ္ေဒး KC ေရ။ နင္႔ဘ၀၊ နင္႔ဆႏၵနဲ႔ နင္႔အိမ္မက္ေတြ နင္လိုသလို ပံုေဖာ္ ထုဆစ္ႏိုင္ပါေစ...<br />ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေမြးေန႔ေလးအျဖစ္ အထီးက်န္ဆန္စြာ မဆင္ႏႊဲရေအာင္ ငါႀကိဳဆုေတာင္းထားေပးတယ္ေနာ္။ ဟဲဟဲဟဲ<br /><div style="text-align: center;">ေခးေရာ႔စ္<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-4271091803113320894?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-18451933633656996132008-11-21T11:29:00.002+06:302008-11-21T12:01:12.047+06:30<div style="text-align: justify;">တန္ဖိုးတစ္ခုဆိုတာ သတ္မွတ္တဲ႔လူေပၚမွာတည္တယ္။ ဘ၀ဆိုတာကို တန္ဖိုးတစ္ခုလို႔ သတ္မွတ္မယ္ဆိုရင္ ေပး၀ယ္ရမယ္႔ အရင္းအႏွီးကေတာ႔ အခ်စ္၊ အခ်ိန္၊ ဆင္းရဲဒုကၡ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ အသိပညာ၊ အေတြ႕အၾကံဳေတြပဲျဖစ္မယ္ထင္တယ္ေနာ္။ ဒါကလဲ ေခးေရာ႔စ္ရဲ႕အေတြးပါ။ ေဖာေ၀ါ႔ေမး တစ္ခုကေနရတာေလးကို ဘာသာျပန္တင္ေပးလိုက္တယ္။ ဖတ္ၾကည္႔ၾကပါဦး။<span style=";font-family:Times New Roman;font-size:78%;" ><span style="font-size:18;"><span style="font-family:arial;"></span></span></span><br /><br /><ul><li>ဒီေန႔ တကယ္လို႔မ်ား နားမ၀င္သာတဲ႔ စကားတစ္ခုကို ေျပာမိေတာ႔မယ္ဆိုရင္ စကားလံုး၀မေျပာတတ္တဲ႔သူေတြကို သတိရလုိက္ပါ။</li><li>အရင္တုန္းက အစားအေသာက္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေခ်းမ်ားတယ္ ဆိုရင္ စားစရာေတာင္ လံုး၀မရွိေနတဲ႔ သူေတြကို သတိရလိုက္ပါ။</li><li>ကိုယ္႔ရဲ႕ ၾကင္ယာဘက္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မေကာင္းျမင္ေနမယ္၊ အျပစ္ေတြတင္ေနမယ္ဆိုရင္ ဘ၀မွာအေဖာ္တစ္ေယာက္ တစ္ေလမွ မရွိႏိုင္လို႔ ဘုရားသခင္ထံ ငိုေၾကြးၿပီး ဆုေတာင္းေနသူမ်ားကို သတိရလိုက္ပါ။</li><li>ဒီေန႔မွာ တကယ္လို႔မ်ား ဘ၀နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အျပစ္တင္ေနမယ္ဆိုရင္ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာလူမ်ား ဘ၀ဆိုတာကို ေသခ်ာမသိခင္ဘဲ လူ႔ေလာကကေန ထြက္ခြာသြားေနရတယ္ဆိုတာကို သတိရလိုက္ပါ။</li><li>ကိုယ္႔မွာရွိတဲ႔ ကေလးေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဗာဟီရမ်ားတယ္ ဘာျဖစ္တယ္ ညာျဖစ္တယ္ ေျပာေနမိတယ္ဆိုရင္ တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြ ကေလးလိုခ်င္လို႔မွ ကေလးမရႏိုင္တာကို သတိရလိုက္ပါ။</li><li>တစ္ခ်ိန္က ကိုယ္႔အိမ္မွာ ဖုန္တင္ေနလို႕ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္ေယာက္ေယာက္က မလွည္းမက်င္းထားတာပဲျဖစ္ျဖစ္ အျပစ္ေတြ ျမင္ေနမိတယ္ဆိုရင္ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာလူေတြ အျပစ္တင္ခြင္႔ဘာမွမရွိဘဲ လမ္းေပၚမွာေနထိုင္ေနရတာကို သတိရလိုက္ပါ။</li><li>ကိုယ္က ယာဥ္တစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္ေနရက္နဲ႔ သြားရတဲ႔ ခရီးေ၀းလို႔ ၿငီးတြားေနမယ္ဆိုရင္ ခရီးခ်င္းအတူတူကိုမွ ကိုယ္႔ေျခေထာက္ကိုယ္ အားကိုးၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ေနရတဲ႔ သူေတြကို သတိရလိုက္ပါ။</li><li>ကိုယ္လက္ရွိလုပ္ေနတဲ႔ အလုပ္တစ္ခုနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ပြစိပြစိနဲ႔ အျပစ္ျမင္ေနမယ္၊ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ပင္ပန္းေနမယ္လို႕ ျမင္ေနရင္ အလုပ္လက္မဲ႔လူေတြ၊ မသန္မစြမ္းေတြနဲ႔ အလုပ္လိုခ်င္တဲ႔လူေတြကို သတိရလိုက္ပါ။</li><li>ေတြ႔ရာလူကို လက္ညိႈးေလးထိုးၿပီး အျပစ္ျမင္ေနမယ္႔အစား ေလာကႀကီးမွာရွိတဲ႔ ဘယ္တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွ ျပည္႔စံုျခင္း ဆိုတာကို မပိုင္ဆိုင္ထားႏိုင္ဘူးဆိုတာကို သတိရလိုက္ပါ။<br /></li></ul><br />ဒါက ေဖာေ၀ါ႔ေမးထဲက စာသားေလးေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ဘာသာျပန္ထားတာပါ။ ေရးထားတာကေတာ႔ ဟုတ္လို႔။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ အေကာင္းျမင္ၾကည္႔မယ္ေပါ႔။ အဓိက လူတစ္ေယာက္မွာ သူရဲ႕ ျပသနာကို ဘယ္ရွဳေထာင္႔ ၾကည္႔ၿပီး ဆံုးျဖတ္မယ္ဆိုတာ အေရးအႀကီးဆိုပါ။ အရာရာကို အေကာင္းျမင္ၿပီး အရွံဳေပး ႏွလံုးေအး အားလံုးကို လက္ေျမာက္ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ လက္ခံမယ္ဆိုလဲ မဟုတ္ေသးျပန္ဘူး။ အခ်ိန္အခါနဲ႔ အေျခအေနကိုၾကည္႔ၿပီး လုပ္သင္႔လုပ္ထိုက္တာကို ခြဲျခားသိလို႔ တန္ဖိုးဆိုတာကို နားလည္မယ္ဆိုရင္…………….<br /><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><br />ေခးေရာ႔စ္<br /></div></div></div><span style=";font-family:Times New Roman;font-size:180%;" ><span style="font-size:18;"></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-1845193363365699613?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-50346893728054583312008-11-16T10:06:00.000+06:302008-11-16T10:17:25.171+06:30တစ္ခါတုန္းက အရာခပ္သိမ္းအၾကြင္းမဲ႔ ေစာင္႔ၾကပ္ၾကည္႔ရွဳရတဲ႔ စစ္သားေလး တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူဟာ သန္မာတယ္၊ ရဲရင္႔တယ္၊ လြတ္လပ္မႈအတြက္ တိုက္ပြဲ၀င္ဖို႔ အဆင္သင္႔ျဖစ္ေနသလို လူသားေတြရဲ႔ လူ႔အခြင္႔အေရးအတြက္လဲ သူ႔မွာတာ၀န္သိစိတ္ အျပည္႔ရွိတယ္။<br /><div style="text-align: justify;"><br />တစ္ေန႔မွာ ေခါင္းေဆာင္က “ တကယ္လို႔မ်ား မင္းတစ္ျခားလူသားေတြကို သတ္ပစ္ႏိုင္ရင္ ဒါမွမဟုတ္ လူေတြကို အနာတရျဖစ္ေအာင္သာ လုပ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ မင္းရဲ႕လုပ္ရပ္အတြက္ ဆုတံဆိပ္ေတြ အေျမာက္အမ်ား ခ်ီးျမွင္႔ခံရမွာျဖစ္သလို အဆံုးမဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈ၊ ေက်ာ္ၾကားမႈ တစ္ခုကိုပိုင္ဆိုင္ရေစမယ္။ ဒီလိုအမိန္႔ေပး ခိုင္းေစတာလဲ တစ္ျခားေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ လူသားေတြကိုကယ္တင္ဖို႔ပါ။” လို႔ေျပာလိုက္တယ္။<br /><br /> “ ကၽြႏု္ပ္က ကရုဏာ ေရွ႕ရွဳတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ပါ” စစ္သားေလးကဆက္ေျပာတယ္ “ သတ္ျဖတ္မႈနဲ႔ လူေတြကို နာက်င္ေအာင္လုပ္တာက တကယ္ပဲ ကမၻာႀကီးကို ၿငိမ္းခ်မ္းမႈေဆာင္ယူလာႏိုင္တယ္ဆိုတာ ဟုတ္ပါသလား?”<br /><br /> ဒါနဲ႔ ေခါင္းေဆာင္က ေျဖတယ္ “ယုတ္ည႔ံတဲ႔၊ စိတ္ဓါတ္မေကာင္းတဲ႔ လူေတြကို သုတ္သင္ဖို႔အတြက္ တစ္ခုတည္းေသာ နည္းလမ္းက သူတို႔ကို အဆံုးစီရင္လိုက္ဖို႔ပဲ။ သူတို႔ အနာတရျဖစ္မွ ငါတို႔စစ္တပ္ရဲ႔ အင္အားႀကီးမားမႈ၊ တန္ခိုးအာဏာရွိမႈေတြပို ထင္ရွားသိသာလာၿပီး သူတို႔ေတြ ငါတို႔ကိုေၾကာက္ရြ႔ံမယ္ေလ။ ဒါေၾကာင္႔ ဒီလို ေသြးထြက္သံယိုျဖစ္မႈဟာ ၿငိမ္ခ်မ္းမႈကို ေဆာင္ယူလာဖို႔အတြက္ လိုအပ္တယ္”<br /><br />“ အခြင္႔အေရးေတြ ခ်ိဳးေဖာက္ၿပီး အၾကမ္းဖက္ အျပဳအမူေတြက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ေဆာင္ယူလာမယ္…ဟုတ္လား? ကၽြန္ေတာ္ ေမးခ်င္တယ္ဗ်ာ။ ဒီအျပဳအမူ လုပ္ရပ္ေတြက ဆင္းရဲဒုကၡ၊ အမုန္းတရား၊ ေၾကာက္ရြံ႕မႈ နဲ႔ လက္စားေခ်ျခင္းဆိုတဲ႔ သစ္ေစ႔ေတြကို စိုက္ပ်ိဳးလုိက္သလိုပဲ။ ဘာသာ၀င္အမ်ိဳးမ်ိဳးရဲ႔ တရားေဟာသေဘာေတြကို မေလးမစားျပဳမူလိုက္သလိုပါပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္ဗ်ာ”<br /><br />ေခါင္းေဆာင္ႀကီးက ဘာမွျပန္မေျဖပဲ တံုဏွိဘာေ၀နဲ႔လုပ္ေနတယ္။ ေနာက္ေတာ႔ အသံနက္ႀကီးနဲ႔ “ ေအး…မင္းဒါေတြကို မလုပ္ခ်င္ရင္ရတယ္။ တကယ္ပဲ ၿငိမ္ခ်မ္းမႈလုိလားတဲ႔ တစ္ျခားလူေတြကို ငါခိုင္းလိုက္ရံုပဲေလ..ငါထင္ပါတယ္ သူတို႔ေတြ အသက္စြန္႔လုပ္ေဆာင္ဖို႔အတြက္ အဆင္သင္႔ပဲလို႔”<br />စစ္သားေလးက ျပန္ေျပာတယ္ “ စစ္မွန္တဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို တကယ္လိုခ်င္တယ္ဆိုရင္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေဆာင္ရြက္လို႔ရတဲ႔ နည္းေတြ အမ်ားႀကီးရွိတာပါပဲ။ လူေတြကၽြန္ေတာ႔ကို ထင္ျမင္ယူဆ သတ္မွတ္ထားတာက ရဲစြမ္းသတၱိနဲ႔ ျပည္႔စံုတယ္တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ပါ။ ဒါေတြကလဲ အေရးကိစၥၾကံဳလာတုိင္း ကၽြန္ေတာ႔ ေသနတ္ကို ေဘးမွာခ်လို႔ မတရားခံရသူေတြကို တရားနည္းလမ္းက်ေအာင္ ေျဖရွင္းေပးႏိုင္တဲ႔ ႏွလံုးရည္နဲ႔ လူေတြကို ကူညီပ႔ံပိုးတဲ႔ စိတ္ဓါတ္ေၾကာင္႔ပါ။ အမုန္းတရားေတြကို ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔ ………….. လ်စ္လ်ဴရွဳျခင္းတရားကို အသိဥာဏ္ပညာနဲ႔ …….. ေၾကာက္ရြ႔႔ံမႈ ကို သစၥာတရား နဲ႔ ယံုၾကည္စိတ္ခ်မႈ ေတြနဲ႔ အႏိုင္တိုက္မယ္။ လိုအပ္လို႔ ေသနတ္ကိုစြဲ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ႔ရင္ေတာင္ ဘုရားသခင္ရဲ႔ ဖန္ဆင္းမႈအေပါင္းေပၚမွာ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မိေလျခင္းဆိုတဲ႔ ပူေဆြးမႈနဲ႔ ယူက်ံဳးမရျဖစ္မိတယ္ဗ်ာ”<br /><br />“မင္းကြာ……အဲ႔ဒါ မင္းရန္သူေတြေလ” ဆိုပီး ေဒါသတစ္ႀကီးနဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးက ေအာ္ဟစ္ေနပါေတာ႔တယ္။ စစ္သားေလးကလဲ “ မဟုတ္ဘူး။ သူတို႔ေတြက ကၽြန္ေတာ႔ အတြက္ တစ္အူတံုဆင္း ညီရင္းအစ္ကိုေတြလုိပါပဲဗ်ာ။ အားနည္းတဲ႔လူ၊ ေျပာခြင္႔မရပဲ ဖိႏွိပ္ခံလူတန္းစားတစခ်ိဳ႕ နဲ႔ ကေလးငယ္ေတြအတြက္ …ကုန္ကုန္ေျပာမယ္ဗ်ာ…….လူသားအားလံုးအတြက္ ကၽြန္ေတာ္တိုက္ပြဲ၀င္တာပါ… အ႔ံၾသစရာေကာင္းတာ တစ္ခုရွိတယ္… ဘုရားသခင္က ေသြးထြက္သံယိုမႈမပါပဲ ေအာင္ႏိုင္တဲ႔ လက္နက္တစ္ခ်ိဳ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုေပးထားတယ္။ ပညာမဲ႔ လူတန္းစားေတြအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းေဆာင္ၿပီးကူညီမယ္။ နာဖ်ားမက်န္းျဖစ္သူေတြကို ေဆးရံုေတြေဆာက္ေပးမယ္။ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ေနသူေတြအတြက္ လံုေလာက္တဲ႔ လယ္ယာေတြတည္ေထာင္ေပးမယ္။ လက္စားေခ်လိုမႈဆိုတဲ႔ အႀကီးမားဆံုး ရန္သူကို တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္နားလည္လို႔ စည္းလံုးညီညြတ္ျခင္းဆိုတဲ႔ လက္နက္နဲ႔ တိုက္ထုတ္မယ္ဗ်ာ။”<br /><br />ေခါင္းေဆာင္ကလဲ “ ဟ..ဟ…လုပ္ေလ သူတို႔က မင္းကိုေတာင္ ျပန္သတ္သြားဦးမယ္” လို႔ေျပာျပန္ေရာ။<br />ဒါနဲ႔ စစ္သားေလးက “ ဟုတ္ရင္လဲဟုတ္မယ္ေလ။ ဒါေပမယ္႔ သူတို႔မိသားစု သူတို႔ေသြးသားေတြကိုသာ ကၽြန္ေတာ္ မထိခိုက္ အမွားမက်ဴးလြန္ဘူးဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ႔မိသားစုကို သူတို႔ဘာလို႔ အက်ဥ္းအက်ပ္ထဲ ထည္႔မွာလဲ?”<br /><br />“ မင္းက အေတြးသမားသက္သက္ပဲကြ….. ဒါေပမယ္႔ကြာ မင္းလုပ္ရပ္ေတြက တကယ္တမ္းေတာ႔ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ကို မရွိဘူး” လို႔ေခါင္းေဆာင္က ေျပာတယ္။<br /><br />စစ္သားေလးက “ ဘုရားသခင္ရဲ႕ဆႏၵက ကမၻာႀကီး ၿငိမ္းခ်မ္းဖို႔ဆိုတာကို ေခါင္းေဆာင္ႀကီး လက္ခံပါသလား?” လို႔လဲေမးရာ ေခါင္းေဆာင္က “ လက္ခံတယ္ေလ” လို႔ျပန္ေျပာတယ္။စစ္သားေလးက “ ဒါဆို ဘုရားသခင္ရဲ႔ ဆႏၵေတြကေရာ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်မရွိဘူးလို႔ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးက ဆိုလိုပါသလား? ဘုရားသခင္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္အိပ္မက္ေတြ ေပးတယ္။ သူ႔ရဲ႕ သင္ၾကားမႈေအာက္မွာ ခ်စ္တတ္တဲ႔စိတ္နဲ႔ လူအမ်ားကို စိတ္အာဟာရျဖည္႔ေပးရမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တာ၀န္ေတြပါ။ လူတစ္ေယာက္ ကိုယ္႔ကို ဘယ္လိုျပဳမူဆက္ဆံလဲဆိုတာ ကိုယ္က သူ႔ကိုဘယ္လိုအရင္ ဆက္ဆံတယ္ဆိုတဲ႔ အေပၚမွာ မူတည္ပါတယ္။ က်ပ္တည္းဆင္းရဲမႈ၊ လ်စ္လ်ဴရွဳခံထားရျခင္းနဲ႔ ဖိႏွိပ္မႈ၊ အေၾကာက္တရား အစရွိတဲ႔ ျပသနာကို ေျဖရွင္းႏိုင္မယ္ဆိုရင္ တစ္စစီၾကဲျပန္႔ၿပီး ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ကင္းမဲ႔ေနတဲ႔ ဘ၀ေတြကို စုစည္းေပးလိုက္ႏိုင္သလိုပါပဲ။ ဒါဆိုရင္ သူတို႔က ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို အႏၵရာယ္ျပဳလိုတဲ႔ ဆႏၵေတြဆိုတာ ဘယ္မွာလာရွိေတာ႔မလဲ။ ဥပမာဗ်ာ…အရုးိရွင္းဆံုးတစ္ခု ေျပာရရင္ သူတို႔အတြက္ လိုအပ္မယ္႔ အလုပ္ေပးႏိုင္မယ္ဆိုပါစို႔။ အလုပ္လုပ္ခ်င္စိတ္နဲ႔ တကယ္သာႀကိဳးစားလုပ္မယ္ဆိုရင္ အနည္းဆံုး သူတို႔ စား၀တ္ေနေရး ေျပလည္မယ္။ သူတို႔အတြက္ ဖန္တီးေပးတဲ႔ အခြင္႔အေရးတစ္ခုကို သူတို႔က တကယ္အက်ိဳးရွိရွိအသံုးခ်မယ္ဆိုရင္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္လဲ အက်ိဳးရွိႏိုင္တာေပါ႔။”<br /><br />ေခါင္းေဆာင္ႀကီးကလဲ ဟိန္းေဟာက္တဲ႔ ေလသံနဲ႔ “ ဒီလိုေတြလုပ္မယ္ဆိုရင္ ပိုက္ဆံေတြ အမ်ားႀကီး ကုန္က်မယ္ဆိုတာ နားမလည္ဘူးလားကြ” လို႔လဲေျပာေရာ စစ္သားေလးက “ ဒါဟာကၽြန္ေတာ္တို႔ လိုအပ္တဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈအတြက္ ေပးဆပ္ရမယ္႔ တန္ဖိုးပဲေလ။ ေလာကမွာ ဘယ္အရာကိုမွ အလကားမရပါဘူး။ တကယ္လို႔ ပိုက္ဆံေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ ကမၻာႀကီးရဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို လွဲလွယ္လိုက္ႏိုင္တယ္ဆိုရင္ပဲ လူသားအားလံုး လူေနမႈဘ၀သာယာဖို႔ အတြက္ျဖစ္လို႔ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကေလးေတြအတြက္ သာယာလွပတဲ႔ေနရာေလးတစ္ခုကို ဖန္ဆင္းေပးႏိုင္ဖို႔အတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈဆိုတဲ႔ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ တိုက္ပြဲ၀င္ဖို႔ မလုပ္ႏိုင္သလို၊ လုပ္ဖို႔လဲ စိတ္ကူးမရွိပါဘူး။ လူသားတစ္ေယာက္ရဲ႔ အသက္တစ္ေခ်ာင္းအတြက္ ေငြတန္ဖိုးဘယ္ေလာက္ရွိလဲ? လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာကေရာ ပိုက္ဆံန႔ဲ တန္ဖိုးျဖတ္မယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္တန္ပါသလဲ? ကမၻာႀကီးကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ႔စိတ္၊ ၿငိမ္ခ်မ္းေစခ်င္တဲ႔စိတ္ကေရာ ဘယ္ေလာက္တန္ဖိုးရွိပါသလဲ?ဆိုတာ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးကေန ေျပာျပေပးေစခ်င္ပါတယ္။” ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမွာ ေျဖစရာစကားမရွိပါဘူး။ သူတစ္ေယာက္သာ အလုပ္ေတြသိပ္ရွဳပ္ေနတယ္ဆိုတဲ႔ ပံုနဲ႔ “ အခ်ိန္မရွိဘူးကြာ။ ငါ႔မွာ စစ္ပြဲေတြကို ဆင္ႏႊဲဖို႔ ျပင္ဆင္ရမယ္” လို႔ေျဖတယ္။ စစ္သားေလးက ရံုးခန္းထဲကေန ထထြက္လာတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ကိုစကားေတြ လွမ္းေျပာေနတယ္။ သူေျပာခ်င္တာက “ ကၽြန္ေတာ္႔အသက္နဲ႔ အေလာင္းအစားလုပ္ခဲ႔တဲ႔ ဒီစကား၀ိုင္းဟာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔တကြ ကၽြန္ေတာ႔မိသားစု၊ ၿပီးေတာ႔ ကမၻာအ၀ွမ္းရွိ လူသားအားလံုးအတြက္ စြန္႔စားခဲ႔တာပါပဲ။ တကယ္လို႔မ်ား ခင္ဗ်ားတို႔ အားလံုး ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အတူ ပါ၀င္ကူညီမယ္ဆိုရင္ ကမၻာႀကီးအတြက္ လိုအပ္ေနတဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို အတူတကြ ေဆာင္က်ဥ္းေပးႏိုင္မွာ မုခ်ပဲဗ်ာ”<br /><br /><div style="text-align: center;">ေခးေရာ႔စ္</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-5034689372805458331?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-61698540983569767582008-11-02T13:57:00.000+06:302008-11-02T14:03:03.441+06:30<div style="text-align: center;">ႏူးည႔ံတဲ႔ အခ်စ္တစ္ခုက<br />ေပါက္ဖြားလာတဲ႔ အလြမ္း။<br />အခ်စ္တစ္ခုသာ ကုန္ဆံုးသြားမယ္<br />အလြမ္းဆိုတာ မရပ္တန္႔သြားဘူး။<br />အခ်စ္တစ္ခု အသက္၀င္လာရင္<br />တိတ္ဆိတ္စြာ ကပ္ပါလာတဲ႔<br />အလြမ္း...............ရုတ္တရက္ သိခြင္႔ရတာက<br />ငါ..............................................<br />အလြမ္းေတြနဲ႔ မယဥ္ပါးေသးပါလား။<br />စကၠန္႔တိုင္း၊ မိနစ္တိုင္းက<br />ရင္ခုန္သံစည္းခ်က္နဲ႔ အညီ<br />အလြမ္းေတးေတြမ်ား ဆိုညည္းေနတာလား။<br /><br />ရင္ကြဲ လုမတတ္ ေအာ္ေခၚေနလဲ<br />လြမ္းလိုက္တာဆိုတဲ႔<br />ခံစားခ်က္ေလး<br />စကားလံုး အသြင္ မကူးေျပာင္းႏိုင္ခဲ႔ဘူး။<br /><br />လြမ္းလို႔ ကဗ်ာေရးတယ္လို႔ေျပာရေအာင္<br />ကဗ်ာေရးတိုင္း မလြမ္းတတ္ၾကပါဘူး။<br />ရင္နဲ႔အမွ် ခံစားခ်က္ေတြ<br />တြန္းတိုက္လာတဲ႔အခါ<br />အလြမ္းဒဏ္နဲ႔<br />ရင္ဘတ္ထဲမွာ<br />အလြမ္းေတြ ပဋိပကၡျဖစ္ေနၾကတယ္။<br /><br /><br />မ်က္၀န္းတစ္စံု<br />တိုးတိတ္စြာ ေငးေမာလို႔<br />မ်က္၀န္းတစ္စံု<br />ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းအေရာင္ယွက္သန္းလို႔<br />ႏွလံုးသားမွ အလြမ္းတြန္းအားနဲ႔<br />မ်က္၀န္းမွ ပုလဲခေနၿပီ သခင္။<br /><br /></div><div style="text-align: center;">ေခးေရာ႔စ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-6169854098356976758?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-45900704567705824452008-10-27T12:08:00.000+06:302008-10-27T14:09:12.560+06:30<div style="text-align: justify;">အခုရက္ပိုင္း အလုပ္ရွဳပ္ေနတာနဲ႔ ပို႔စ္ အသစ္ မတင္ျဖစ္ေတာ႔ လာလာၿပီး စာဖတ္တဲ႔လူေတြကို အားနာမိပါတယ္။ မေန႔ညက စာအုပ္တစ္အုပ္ဖတ္လိုက္ရင္း စာအုပ္ထဲမွာပါတဲ႔ ေတြးစရာ၊ ျပံဳးစရာေလးေတြကို ခဏေလာက္ ဖတ္ၾကည္႔လိုက္ရေအာင္ေနာ႔။ ဒီလို................<br /><ul><li>"ဘ၀ကို မေက်နပ္တဲ႔လူေတြ ကံကို ပံုခ်တယ္။ ကံကို မေက်နပ္တဲ႔လူေတြ ဘ၀ကို ပံုခ်တယ္။"<br /></li><li>"ကိုယ္႔ေနရာမွာ ကိုယ္ေနခ်င္တဲ႔ လူထက္ သူမ်ားေနရာမွာ ေနခ်င္တဲ႔လူ အျမဲတမ္း ပိုမ်ားတယ္။"</li><li>"လုပ္မိတဲ႔ အမွားေတြရဲ႕ အေရအတြက္က အရည္အေသြး အျဖစ္ကို ေျပာင္းလာရင္ အဲ႔ဒါ ဘ၀အေတြ႕အၾကံဳပဲ။ "</li><li>"အခ်စ္ဟာ တယ္လီစကုပ္နဲ႔ ၾကည္႔တယ္။ မနာလိုစိတ္က မိုက္ကရိုစကုပ္နဲ႔ ၾကည္႔တယ္။"</li><li>"ၾကင္နာမႈ ဆိုတာ နားထိုင္းသူ ၾကားရၿပီး မ်က္စိကန္းသူ ျမင္ႏိုင္တဲ႔ အရာ။"</li><li>"ကိုယ္မွားတဲ႔အခါ မွားေၾကာင္း ၀န္ခံရင္ အဲ႔ဒီလူဟာ ပညာရွိ...အဲ....မွန္ေနေပမယ္႔ မွားေၾကာင္း၀န္ခံေနရင္ေတာ႔ အဲ႔ဒီလူဟာ မိန္းမရွိတဲ႔ လူျဖစ္ရမယ္။ :)"</li><li>"အထက္လူႀကီးကို သူနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ခင္ဗ်ား စိတ္ထဲရွိတာ မွန္သမွ် ေျပာရဲတယ္ဆိုရင္ အလုပ္သစ္တစ္ခုကို ခင္ဗ်ားရွာေတြ႕ထားလို႔ပဲျဖစ္ရမယ္"( ေခးေရာ႔စ္ေတာ႔ ရွာမေတြ႔ပဲ ေျပာေနတယ္။ အလုပ္ျပဳတ္မယ္႔ကိန္းျမင္ရင္ အလုပ္သစ္ေလးမ်ား မစၾကပါဦးေနာ႔။ :) )</li><li>"ေသတဲ႔ အထိခ်စ္မယ္လုိ႔ ကတိေပးထားရင္ ေစာမေသသင္႔ပါဘူး။"</li><li>"အားလံုးကို နားလည္သြားတဲ႔လူ ဘာကိုမွ မယံုေတာ႔ဘူး။"</li><li>"ခ်ီးမြမ္းတာခံရေတာ႔ ေနမထိထိုင္မသာျဖစ္ရတယ္။ ခ်ီးမြမ္းတာနဲ႔ ညီေအာင္ ေနရတာကိုး။"</li><li>"ေရးသလိုေန၊ ေနသလိုေရး။"</li><li>"ရွိရွိသမွ် အခြင္႔အေရးေတြထဲမွာ မွားခြင္႔ဟာ လက္လွမ္းအမွီဆံုးပဲ။"</li><li>"လူရွိတယ္။ ျပသနာရွိတယ္။ လူမရွိဘူးေနာ္။ ျပသနာ မရွိေတာ႔ဘူး။"</li><li>"ေငြရွိရင္ ဘာမဆို လုပ္လို႔ရတယ္လို႔ ယူဆတဲ႔လူေတြ ေငြအတြက္ဆိုရင္ ဘာမဆိုလုပ္ဖို႔ ၀န္မေလးတဲ႔သူ ျဖစ္ေနတယ္။"</li><li>"ခ်စ္မိၿပီဆိုရင္ ဘာကိုမွ မစဥ္းစားေတာ႔ဘူး။ စဥ္းစားလာၿပီဆိုရင္ မခ်စ္ေတာ႔ဘူး။"</li></ul>ဘေလာ႔ေရးမိၿပီဆိုရင္ ဘာကုိမွ မသိေတာ႔ဘူး။ ဘေလာ႔လဲအေရးရပ္ေရာ အလုပ္ေတြက ေဘးမွာတန္းစီေနေရာ။ ကဲကဲ အလုပ္ဆက္လုပ္လိုက္ဦးမယ္။ အလုပ္မလုပ္ဘူးဆိုရင္ ေနာက္ဆံုးရလာဒ္က အလုပ္မၿပီးဘူးေပါ႔ေနာ္။ ဘေလာ႔မေရးရ၊ မဖတ္ရဘူးဆို စိတ္ထဲမွာေနလို႔မေကာင္းဘူး။ အဟတ္။ ေရာဂါကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ရင္႔ေနၿပီေနာ္။ ကုစရာေဆးလဲရွိတယ္။ နည္းလမ္းလဲရွိပါတယ္။ ကိုးနတ္ရွင္ေကာင္းေနသေရြ႕ေပါ႔။ အေဟးေဟး ( ကိုရင္ညိမ္း ရယ္သံကို ခဏယူသံုးျခင္းျဖစ္သည္။ ) :P<br /><br /><div style="text-align: center;">ေခးေရာ႔စ္<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-4590070456770582445?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-59116045187675516332008-10-24T14:13:00.002+06:302008-10-24T14:37:03.774+06:30<div style="text-align: justify;">ဟုတ္ကဲ႔ အခုတစ္ေလာ ေခးေရာ႔စ္ တစ္ေယာက္ အေျပာင္းအလဲမ်ိဳးစံုၾကားမွာ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ အေၾကာင္းေတြေၾကာင္႔ အလုပ္မထြက္ျဖစ္ေသးပါဘူး။ တစ္ခါတစ္ခါလဲ ေခးေရာ႔စ္ေတြးမိတယ္ ေပ်ာ႔ညံ႔တဲ႔ သူတစ္ေယာက္မ်ား ျဖစ္ေနသလားလို႔။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ႔ အေျဖတစ္ခု ကိုယ္႔ဟာကို ေကာက္ခ်က္ဆြဲလိုက္တယ္ " I am fighting a losing battle cos i care too much for others " ဒါက လတ္တစ္ေလာ အေျခအေနေပၚမွာ ေခးေရာ႔စ္ ေကာက္ခ်က္ဆြဲခ်လိုက္တဲ႔ ကိုယ္ပုိင္ခံစားခ်က္သက္သက္ပါ။ အလုပ္ကမထြက္ျဖစ္ေသးဘူးေပါ႔။ အင္တာနက္ဆက္ရေနဦးမယ္။ ဘေလာ႔လဲေရးလို႔ အဆင္ေျပေနမယ္။ အပ်င္းထူ၊ စိတ္ေတြရွဳပ္ၿပီး အလုပ္ရွဳပ္တာလဲပါတယ္ စာမေရးျဖစ္ဘူး။ အဲ႔ဒါကို ကိုရန္ေအာင္ ႀကီးက ဘယ္လိုသိသြားလဲမသိဘူး။ ဟဲလုိ ေခးေရာ႔စ္. ေဘးေမာ႔လုိ႔ ေငးေနသလား. ေဆြးေနသလား. ပုိ႔စ္လည္း မေရးပါလား. နက္ျဖန္ထပ္လာမယ္. ဟာဒုကၡပါပဲ။ နက္ျဖန္ထပ္လာလို႔ ပိုစ္႔အသစ္ မတင္ႏိုင္ရင္ ဆိုၿပီး ကြန္ပ်ဴတာ ကီးဘုတ္ကို နင္းပိတ္ကန္ တြယ္ေတာ႔တာပဲ။ လက္နဲ႔ေျပာတာ။ ဆီပံုးကေနလာလည္တဲ႔ လူေတြကလဲ သတိရတယ္တဲ႔။ ကြန္မန္႔လဲ ၀င္ေပးၾက။ စိတ္မေကာင္းဘူးဆိုေတာ႔။ နဂိုကမွ ေပ်ာ႔ခ်င္ေနတဲ႔ စိတ္ အခုေတာ႔ လံုး၀ကို ေခြက်သြားၿပီ။ ကဲကဲ ေလေၾကာမရွည္ေတာ႔ဘူး။ ဒီေန႔ ေဖာေ၀ါ႔ဒ္ ေမးကေန ရလာတဲ႔ စာေလးတစ္ပုဒ္ကို ျပန္တင္ေပးလိုက္မယ္။ ဖတ္ၾကည္႔ မိုက္တယ္ဗ်...............<br /><br />တစ္ခါက ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္က ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ ခ်စ္ကၽြမ္း၀င္မိပါတယ္။ ခက္တာက ေကာင္မေလး အေဖက လူႀကီးတို႔သဘာ၀ လံုး၀ကို သေဘာမတူဘူးေပါ႔။ ဒါနဲ႔ ေကာင္ေလးက ေကာင္မေလးဆီကို စာတစ္ေစာင္ပို႔လိုက္တယ္။ ေကာင္မေလး အေဖကေနတစ္ဆင္႔ေပါ႔။ ဘယ္လိုစာမ်ိဳး ပို႔လိုက္တယ္ ဆိုတာ သိခ်င္ပါသလား။ ဟုတ္ကဲ႔ ေအာက္က စာေလးဖတ္ၾကည္႔လိုက္ေနာ္။<div class="gmail_quote"><div dir="ltr"><div><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;">"<i>The great love that I have for you<br />is gone, and I find my dislike for you<br />grows every day. When I see you,<br />I do not even like your face,<br />the one thing that I want to do is to<br />look at other girls. I never wanted to<br />marry you. Our last, conversation<br />was very boring and has not<br />made me look forward to seeing you again.<br />You think only of yourself.<br />If we were married, I know that I would find<br />life very difficult, and I would have no<br />pleasure in living with you. I have a heart<br />to give, but it is not sth that<br />I want to give to you. No one is more<br />foolish and selfish than you, and you are not<br />able to care for me and help me.<br />I sincerely want you to understand that<br />I speak the truth. You will do me a favor<br />if you think this is the end. Do not try<br />to answer this. Your letters are full of<br />things that do not interest me. You have no<br />true love for me. Good-bye! Believe me,<br />I do not care for you. Please do not think that<br />I am still your boyfriend.</i>"</p> <p>စာလဲဖတ္ၿပီးေရာ အေဖက သမီးကို ေပးလိုက္တယ္။ ေကာင္မေလးက တအားေပ်ာ္သြားေလရဲ႕။ ဘာျဖစ္လို႔ပါလိမ္႔လို႔ စဥ္းစားေနၿပီဟုတ္။ အခုဒီစာကို ဖတ္ၿပီးတဲ႔ လူေတြထင္ေနတာက ေကာင္ေလးက ေကာင္မေလးအေပၚရက္စက္သြားၿပီေပါ႔။ အဲ႔လို ထင္ရင္ လြဲပါတယ္။ တက္တက္စင္ေအာင္လြဲပါတယ္။ ဘာလို႔လဲသိလား။ ေကာင္ေလးက ဥာဏ္တအားေကာင္းပ။ အခု အေပၚကစာကို ေသခ်ာျပန္ဖတ္ၾကည္႔ေနာ္။ ဒီတစ္ႀကိမ္ဖတ္တဲ႔အခါက်ရင္ ပထမဆံုးတစ္ေၾကာင္းက စဖတ္။ ၿပီးရင္ တစ္ေၾကာင္းစီေက်ာ္ဖတ္ၾကည္႔။ ေကာင္မေလး ဘာလို႔ေပ်ာ္သြားလဲ သိလာလိမ္႔မယ္။ <img src="http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=3004638240533045479&amp;postID=5911604518767551633" alt=":P" /> :P</p><p>ကဲကဲ အိမ္က သေဘာမတူလို႔ စာေတြေပးမယ္ဆိုရင္ ေကာင္ေလးလို ဥာဏ္ကိုလႊာသံုးၿပီး မိဘေတြကို မ်က္လွည္႔ျပလိုက္ရေအာင္။ ေအာင္မေလးေနာ္။ အေဖမ်ား ဒီစာကို ျမင္ရင္ သမီးမုိက္ နင္ေတာ႔လား။ ဒီလိုဥာဏ္နီ၊ ဥာဏ္နက္၊ ဥာဏ္၀ါ၊ ဥာဏ္စိမ္းေတြ အကုန္ထြက္တယ္ဆိုၿပီး ႀကိမ္းေမာင္းေနမွာ ျမင္ေယာင္ေသး။ တိတ္တိတ္ေနေနာ္။ ေခးေရာ႔စ္က အခ်စ္ကဗ်ာေတြ။ အလြမ္းစာေတြ ခံစားၿပီးသာ ေရးေနတာ။ ေဖေဖက သိေသး၀ူး။ တိုင္ေျပာနဲ႔ေနာ္။ ေက်းဇူးဆပ္မယ္။ အဟတ္</p><p style="text-align: center;">ေခးေရာ႔စ္</p></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-5911604518767551633?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-12074509980073663772008-10-18T10:21:00.003+06:302008-10-18T13:50:28.043+06:30<div style="text-align: justify;">အခ်စ္အေၾကာင္းနဲ႔ ပါတ္သက္လို႔ ကၽြန္မကို တက္ထားခဲ႔ဖူးတယ္။ လြန္ခဲ႔တဲ႔ တစ္ႏွစ္ကေပါ႔။ အခုတစ္ခါ ကၽြန္မရဲ႕ <span style="font-weight: bold;font-size:85%;" ><span style="font-size:100%;"><a href="http://www.july-dream.blogspot.com/">ဖိုးဖိုး</a></span><span style="font-weight: bold;"> နဲ႔</span> </span><a style="font-weight: bold;" href="http://khunmyahlaing.blogspot.com/">အစ္မ ခြန္ျမလႈိင္</a><span style="font-size:180%;"> <a href="http://khunmyahlaing.blogspot.com/"><span style="font-size:85%;"><span style="text-decoration: underline;"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-weight: bold;"></span></span></span></span></a></span>က ေခးေရာ႔စ္ရဲ႕ အခ်စ္ကို နားလည္ခံစားပံုကို ထပ္မံတက္လာျပန္ပါတယ္။ အရင္တစ္ခါ ေရးခဲ႔ဖူးတဲ႔ ကၽြန္မ ခံစားမိတဲ႔ အခ်စ္အေၾကာင္းနဲ႔ အခုခိ်န္ထိ ကၽြန္မကို ခံစားမႈေတြ ေမြးဖြားေပးတဲ႔ သူ႔ နဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး ေရးဖြဲ႔ထားတဲ႔ အခ်စ္ကဗ်ာမ်ားကို တင္ေပးလုိက္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ ကဗ်ာေတြကို ကၽြန္မ အဂၤလိပ္လို ေရးဖြဲ႔ထားတာ ျဖစ္လို႔ အဆင္မေျပမႈမ်ား ရွိခဲ႔ရင္ ခြင္႔လြတ္ေပးပါလို႔ အရင္ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္။<br /><div style="text-align: center;"><br />Love<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">Love</span> is the mystery of <span style="font-weight: bold;">Beauty</span>,<br />In reality, it can sometimes leave the <span style="font-weight: bold;">History</span> of your own story.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Love</span> is so-called a worthy <span style="font-weight: bold;">Splendor</span>,<br />On the other hand forces us to be a <span style="font-weight: bold;">Wrong doer</span>.<br /><br />When you <span style="font-weight: bold;">Miss</span> someone as usual,<br />Remember that <span style="font-weight: bold;">Absence</span> makes the heart grows fonder.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Love</span> can only be <span style="font-weight: bold;">Interpreted,</span><br /><span style="font-weight: bold;"></span>When you experience with your <span style="font-weight: bold;">Spirit</span>.<br /><br />If <span style="font-weight: bold;">Love</span> controls over your <span style="font-weight: bold;">Head</span>,<br />You'll go <span style="font-weight: bold;">Crazy</span> and <span style="font-weight: bold;">Mad</span>.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Love</span> between parents, teachers and friends are <span style="font-weight: bold;">Pure</span><br />Because their <span style="font-weight: bold;">Love</span> can cure and care your <span style="font-weight: bold;">Pain</span> and <span style="font-weight: bold;">Tears</span>.<br /><br />Be <span style="font-weight: bold;">Alert</span> when you are in <span style="font-weight: bold;">Love</span>,<br />There are times you can only meet it<span style="font-weight: bold;"> Half</span>.<br /><br />Channel your <span style="font-weight: bold;">Jealousy</span> in proper way,<br /><span style="font-weight: bold;">Love</span> will stay with you <span style="font-weight: bold;">Everyday</span>.<br /><br /><div style="text-align: justify;">ဒီအေပၚက ကဗ်ာေလးကေတာ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ခ်စ္သူကို စတင္မေတြ႔ရွိခင္တုန္းက ကၽြန္မသိရွိနားလည္ထားတယ္ဆိုတဲ႔ အခ်စ္ေပါ႔...တကယ္တမ္း သူ႔ကို စတင္ေတြ႔ရွိသြားခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ ဒီကဗ်ာေလးကို ေရးမိတယ္။<script type="text/javascript">var timestamp = "Thursday, December 20, 2007"; if (timestamp != '') { var timesplit = timestamp.split(","); var date_yyyy = timesplit[2]; var timesplit = timesplit[1].split(" "); var date_dd = timesplit[2]; var date_mmm = timesplit[1].substring(0, 3); } </script> <div class="date-tab"><div style="text-align: center;"> <span class="month"><script type="text/javascript">document.write(date_mmm);</script>Perfection</span><br /><br /><span class="month"></span></div> <span class="day"><script type="text/javascript">document.write(date_</script></span> </div> <div style="text-align: center;"> My heart leaps up,<br />When you say I'm your Miss Right;<br /><br />My smile comes alive,<br />When I hear your sweet voice;<br /><br />My life is perfect,<br />When I see your love is endless;<br /><br />The future is not blurred,<br />When we love each other for sure.<br /><br /><div style="text-align: justify;">လူတစ္ေယာက္ဟာ ခ်စ္တတ္လာတာနဲ႔ အမွ် အလြမ္းဆိုတာ ကိုေရွာင္လႊဲလို႔ မရဘူးဆိုတာ သိလာတယ္။ ေရွာင္လႊဲလို႔မရတဲ႔ အလြမ္းကို တည္႔တည္႔၀င္တိုးရင္းနဲ႔ပဲ ကၽြန္မရင္ဘတ္ထဲက ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ ထြက္က်လာျပန္တယ္။ အလြမ္းဗိုင္းရပ္စ္တဲ႔..............<br /><br /><div style="text-align: center;">လြမ္းတယ္ဆိုတာ<br />ငါ...................<br />ဘာမွန္းမသိခဲ႔ဘူး။<br />တကယ္ေတာ႔<br />အလြမ္းဆိုတာ<br />ခံစားရခက္တဲ႔ ေ၀ဒနာဆိုးႀကီးမွန္း<br />ငါသိတဲ႔ အခ်ိန္က်ေတာ႔<br />ကုရာနတၱိ ေဆးမရွိပဲ<br />ငါ႔ ဘယ္ဘက္ရင္အံုႀကီးတစ္ခုလံုး<br />ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္<br />ဗလပြနဲ႔<br />အလြမ္းရဲ႔ ႏွိပ္စက္မႈဒဏ္ကို<br />မဟားဒရား<br />ပိုးစိုးပက္စက္<br />တစ္ဆစ္ဆစ္နဲ႔ကို<br />ခံေနရၿပီပဲ။<br /><br />လြမ္းတယ္<br />အခ်ိန္တိုင္းလြမ္းတယ္<br />ဘာပဲလုပ္လုပ္လြမ္းတယ္<br />ငါ႔ရဲ႔ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို<br />အလြမ္းဆိုတဲ႔<br />ဗိုင္းရပ္စ္ တစ္ေကာင္က<br />ဖ်က္ဆီး သိမ္းပိုက္ဖို႔<br />ၾကံစည္ေနၿပီ။<br /><br />ႏွလံုးသားကို<br />Format ခ်လို႔<br />Anti virus ေကာက္တင္လိုက္တယ္<br />System က Alert လာျပေနတယ္<br />ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး<br />အဖတ္ဆည္မရေအာင္<br />ဗိုင္းရပ္စ္ကိုက္ခံေနရၿပီတဲ႔……..<br /><br /><div style="text-align: justify;">........ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေခးေရာ႔စ္ တစ္ေယာက္ အခ်စ္နဲ႔ သူ႔ ကို တစ္သားတည္း ရွာေဖြေတြ႔ရွိသြားတဲ႔အခါမွာ...........<br /><br /><br /></div>When I know your love<br /><br />I feel as if we've come to possess a little part of each other,<br />Though we are far from one another.<br /><br />Whenever I'm caught on the horns of dilemma,<br />You help me out and lead me with your kind behavior.<br /><br />At times, I feel blue, sad, hopeless and helpless,<br />And I can always withstand cos of your love and kindness.<br /><br /><div style="text-align: justify;">တစ္ခါတစ္ရံမွာ အခ်စ္ကိုကိုးကြယ္တယ္လို႔ပဲေျပာေျပာ အခ်စ္ဟာ အဓိက မဟုတ္ဘူးလို႔ပဲေျပာေျပာ၊ ကၽြန္မအတြက္ေတာ႔ အခ်စ္ဟာ................................................................<br /></div><br /><div style="text-align: center;">အခ်စ္ဆိုတဲ႔<br /></div>အဓိပၸါယ္<br />မင္း နဲ႔ေတြ႔မွ<br />ငါ နက္နဲစြာသိလာတယ္....<br /><br />အခ်စ္ေၾကာင္႔<br />ငါ႔ဘ၀ဟာ<br />ေနထိလို႔လန္းတဲ႔<br />ပန္းတစ္ပြင္႔လိုပဲ<br />လွပလာတယ္.....<br /><br />အခ်စ္က သင္ေပးတဲ႔<br />သင္ခန္းစာေတြ<br />ငါခ်ိဳၿမိန္စြာ သင္ယူရင္း<br />အခ်စ္ရဲ႔<br />ဟိုးအေ၀းတစ္ေနရာက<br />အလြမ္းကိုလဲ<br />သိမ္ငယ္စြာ<br />ေၾကာက္ရြ႔ံေနတယ္.....<br /><br />တစ္ခါတစ္ေလေတာ႔လဲ<br />အရာအားလံုးကိုေက်ာခိုင္းလို႔<br />မင္းလက္ေလးကိုဆြဲ<br />အေ၀းကိုသြားၿပီး<br />ဘယ္အရာမွမပါ<br />အခ်စ္တစ္ခုနဲ႔သာ<br />ဘ၀ကိုျဖတ္သန္းဖို႔<br />စိတ္အားထက္သန္ေနမိျပန္ေရာ...<br /><br />အခ်စ္သာပါတဲ႔<br />အခ်စ္သီးသန္နဲ႔<br />ငါရူးမိုက္စြာ<br />ႏူးည႔ံစြာ<br />ရင္ခုန္စြာ<br />ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔<br />အရာရာကိုအာခံမိေနတတ္ၿပီေကာ။<br /><br /><div style="text-align: justify;">အရာရာကို အာခံလို႔ ေခးေရာ႔စ္တစ္ေယာက္ သိပ္ခ်စ္တာ အျပစ္လားဆိုၿပီး ကဗ်ာေတြလဲ ေရးေနတတ္ျပန္ေရာ။<br />အခုေလာက္ဆို ေခးေရာ႔စ္ရဲ႕ အခ်စ္ကိုအဓိပၸါယ္ဖြင္႔ဆိုခ်က္ နဲ႔ ေခးေရာ႔စ္ရဲ႕ခံစားခ်က္ေတြကို သိေနေလာက္ၿပီလို႔ ထင္ပါတယ္။ ေရးၿပီးသား ကဗ်ာေတြ ျပန္တင္တယ္ဆိုေပမယ္႔ ဒီကဗ်ာတစ္ပုဒ္စီတုိင္းဟာ ကၽြန္မရဲ႕ ခံစားခ်က္ ၀ိညာဥ္ေတြ ကြန္႔ျမဴးေနတယ္ဆိုတာ နားလည္ေပးႏိုင္မယ္ထင္ပါတယ္။ ေအာ္ တစ္ဆက္တည္း ဆက္ေျပာရဦးမယ္။ အခုတစ္ေလာ ကၽြန္မ ရဲ႕ လက္ရွိလုပ္ေနတဲ႔ အလုပ္ကေန ထြက္ဖို႔ အထိရည္စူးထားၿပီးျဖစ္တဲ႔အတြက္ ေနာက္ေနာင္ ပို႔စ္အတင္က်ဲခဲ႔တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကၽြန္မေလးစားရတဲ႔ ဘေလာ႔ဂါ အစ္ကို၊ အစ္မေတြရဲ႕စာေတြကို မဖတ္ႏိုင္ေတာ႔ရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေခးေရာ႔စ္ဆိုတာ မသိလိုက္ မသိဘာသာေလး ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ႔ရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္။ ကၽြန္မရင္ထဲမွာေတာ႔ ကၽြန္မခ်စ္တဲ႔ ဘေလာ႔ေလးနားမွာ လူကိုယ္တိုင္ မေရာက္ႏိုင္ေတာင္ စိတ္ကေတာ႔ အျမဲေရာက္ေနမွာပါ။ လူဆိုတာမေကာင္းဘူးေနာ္။ အခုလိုမ်ိဳးေတြးေရးၿပီး ႏႈတ္ဆက္ရမယ္ဆိုျပန္ေတာ႔လည္း ရင္ထဲမွာ မေကာင္းဘူး။ ၀မ္းနည္းတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ။ အေျခအေနေတြအရ ေတြ႔ဆံုၾကတယ္။ အေျခအေနမေပးလို႔ ခြဲခြာသြားရမယ္ဆိုရင္လည္း အမွတ္ရစရာေလးေတြကေတာ႔ အျမဲ ရင္ဘတ္ထဲမွာရွိေနမွာပါ။<br /><br /><div style="text-align: center;">ေခးေရာ႔စ္<br /></div></div></div></div></div><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-1207450998007366377?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-16160060304055160402008-10-15T10:47:00.001+06:302008-10-15T11:12:26.745+06:30<div style="text-align: justify;">"ဘ၀ ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ အဂၤလိပ္စာ သင္ယူၾကပါစို႔" ဆိုတဲ႔ အဖြင္႔စာသားေလး ဘေလာ႔ဂါ <a href="http://www.yanaung.net/">ကိုရန္ေအာင္</a>္ တည္ေထာင္ထားေပးတဲ႔ အဂၤလိပ္ ဘေလာ႔ေလး တစ္ခုရွိပါတယ္။ အခုဆိုရင္ အဲ႔ဒီဘေလာ႔ေလးဟာ တစ္ျခားေသာ ဘေလာ႔ဂါ အစ္ကို၊ အစ္မေတြရဲ႕ ပ႕ံပိုးကူညီမႈနဲ႔ ရပ္တည္လာတာ တစ္ႏွစ္နီးပါးရွိခဲ႔ပါၿပီ။ ပါ၀င္ေရးသားတဲ႔သူ အမ်ားစုကေတာ႔ ကိုယ္တတ္ထားသမွ်၊ ကုိယ္သိသမွ်ကို ေ၀မွ်ထားၾကပါတယ္။ ဘယ္သူမဆို အဂၤလိပ္စာကို အစကေနေလ႔လာေနတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေနာက္ ေ၀ါဟာရ အသစ္အဆန္းေလးေတြကို ခံုမင္လု႔ိပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ဘန္းစကားေတြကို စိတ္၀င္စားလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲ႔ဘေလာ႔ေလးမွာ သြားေရာက္ဖတ္ရွဳႏိုင္ပါတယ္။ စကားပံုေလးေတြကို ေဘးမွာထည္႔သြင္းထားေပးတယ္။ ေန႔စဥ္ေပါ႔။ စာအသစ္မဖတ္ျဖစ္ေတာင္ စကားပံုေလးတစ္ခုခုကို ဖတ္မိတယ္ဆိုရင္ပဲ စာဖတ္သူအတြက္ အနည္းအက်ဥ္း အသံုတည္႔မယ္လို႔ ကၽြန္မ ထင္ပါတယ္။ ပါ၀င္ေရးသားသူအားလံုးရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ႔ ကိုယ္သိကိုယ္တတ္တာကို ထုတ္ျပေမာ္ၾကြားျခင္း ဆိုတဲ႔စိတ္နဲ႔ မဟုတ္ဘဲ တတ္ႏိုင္သေလာက္ လက္လွမ္းမွီရာ ျပန္လည္ ေ၀မွ်ေပးေနျခင္းပါ။ အခ်ိန္လဲရွိတယ္၊ ကိုယ္တတ္ထားသေလာက္ကိုလဲ လူမ်ားကို ေျပာျပခ်င္တယ္ဆိုရင္ အီးေမးကေနတစ္ဆင္႔ ကိုရန္ေအာင္ဆီမွာ contributor ယူလို႔ရပါတယ္။ အားလံုးရဲ႕ အက်ိဳးတစ္ခုအတြက္ ကၽြန္မတို႔ အားလံုး ျဖစ္ႏိုင္တဲ႔ တစ္ေဒါင္႔ကေန ပါ၀င္ကူညီရင္း အဂၤလိပ္စာ ဘေလာ႔ေလးကို အသက္သြင္းလိုက္ရေအာင္။<br /></div><br />စိတ္၀င္စားသူအားလံုး<span style="font-size:180%;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> </span><a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://www.english4success.blogspot.com/">ဒီ</a><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> </span></span>လင္႔ေလးကို ႏွိပ္ၿပီး သြားေရာက္ဖတ္ရွဳ၊ ေ၀ဖန္ အၾကံျပဳႏိုင္ပါတယ္။<br /><div style="text-align: center;">ေခးေရာ႔စ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-1616006030405516040?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-72664037966015616472008-10-09T12:07:00.000+06:302008-10-09T12:15:55.014+06:30<div style="text-align: justify;">ရန္ေဆာင္ေနတဲ႔ စစ္ပြဲေတြ၊ ဆင္းရဲငတ္မြတ္မႈေတြ၊ ကမၻာႀကီးပူေႏြးလာမႈ နဲ႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေသာရာဇ၀တ္မႈေတြ ပတ္လည္၀ိုင္းေနတဲ႔ 21ရာစုရဲ႔ အဖြင္႔စာမ်က္ႏွာက အစျပဳလို႔ ယခုခ်ိန္ထိ ကမၻာတစ္၀ွမ္း မၿငိမ္မသက္ျဖစ္မႈေတြကို ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ရင္ဆိုင္ေနရပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔ေသာ လူမ်ားဖ်ားနာလို႔….တစ္ခ်ိဳ႔ေတြ ေသဆံုးလို႔……..တစ္ခ်ိဳ႔ကြာရွင္းျပတ္စဲၾကလို႔…..တစ္ခ်ိဳ႔တစ္ခ်ိဳ႔ေတြ ေရာဂါဆိုးရဲ႔ ႏွိပ္စက္မႈနဲ႔ မနက္ျဖန္ေသမလား သဘက္ခါေသမလားဆိုတဲ႔ အေတြးနဲ႔ သိမ္ငယ္ေနရတယ္။ ဆႏၵေတြ ဆြဲေခၚရာေနာက္ တစ္ေကာက္ေကာက္လိုက္ပါလို႔ တကယ္လို႔မ်ား ငါသာ ဒီထက္ဒီပိုခ်မ္းသာခဲ႔ရင္…..တကယ္လို႔မ်ား……ငါသာ အတိုင္းထက္အလြန္ ေက်ာ္ၾကားမႈတစ္ခုကိုပိုင္ဆိုင္ခဲ႔ရင္….တကယ္လို႔မ်ား ငါသာ လက္ရွိပိုင္ဆိုင္ေနတဲ႔ အသက္အရြယ္ထက္ပိုငယ္သြားရင္ (သို႔) ပိုသာႀကီးခြင္႔ရခဲ႔ရင္….တကယ္လို႔မ်ား ဘ၀အာမခံခ်က္ပိုေပးႏိုင္တဲ႔ အလုပ္ေကာင္းတစ္ခုကို ဖက္တြယ္ႏိုင္ခဲ႔ရင္…..တကယ္လို႔မ်ား ငါဟာ မတူညီတဲ႔ ေနရာတစ္ခုမွာ မတူညီတဲ႔ ခံစားမႈအသစ္အဆန္းကို ေတြ႔ၾကံဳႏိုင္ခဲ႔ရင္…..ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေဘးနားမွာ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ ရပ္ေနရွာတဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို ျမင္ေအာင္မၾကည္႔လိုက္ႏိုင္ေတာ႔ဘူး။ တကယ္လို႔ အျငင္းပြားေနၾကၿပီ… တစ္ေယာက္ရဲ႕ ထင္ျမင္ခ်က္၊ ေျပာျပခ်က္ကို ေနာက္တစ္ေယာက္က ဘယ္လိုမွ လက္မခံႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနၿပီ။ ႏွစ္ေယာက္ၾကားထဲမွာ ညွိႏိႈင္းမရတဲ႔ ျပသနာ ေတြျဖစ္ေနၿပီဆိုရင္ ေသြးပူေနတုန္း ခဏမွာ ဆက္ၿပီးေတာ႔ ေျဖရွင္းဖို႔ မႀကိဳးစားပါနဲ႔။ ျပသနာ ေသးေသးေလးကေန အႀကီးႀကီးထိ ေနာက္ဆံုး တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ခ်စ္ေနရက္နဲ႔ မုန္းသြားသည္အထိေတာင္ ျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ေသြးပူေနတုန္း ေဒါသေတြ သိပ္ႀကီးေနတုန္း မဆံုးျဖတ္လိုက္ပါနဲ႔။ အမွားေတြ႔ႏိုင္တယ္။ ကိုယ္ေတြ႔ေနာ္ကိုယ္ေတြ႕.........။ တကယ္လို႔မ်ား တစ္ဘက္ကလူကသာ ကိုယ္႔ကို ခြင္႔မလြတ္ႏိုင္ဘူး။ ကိုယ္ကလဲေတာင္းပန္ဖို႔ စိတ္ကူးမရွိဘူးဆိုရင္ ဆက္ဆံေရးတစ္ခုရဲ႔ ေန၀င္ခ်ိန္ကိုေရာက္လာၿပီေလ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပသနာေတြခဏေမ႔လိုက္ၿပီး တစ္ညေလာက္အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ အိပ္ၾကည္႔လိုက္ပါတဲ႔။ ေနာက္ေန႔သစ္တစ္ခုမွာ ႏိုးထလာတဲ႔အခ်ိန္က်ေတာ႔ ဒီေန႔ျပသနာက မေန႔ကထင္သေလာက္ ကိုယ္႔အတြက္ မခက္ခဲေနေတာ႔ဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေျဖတစ္ခုေတာ႔ ကိုယ္႔မွာရွိသြားၿပီေလ။ ဘယ္ရွဳေထာင္႔ကေန ဘယ္လိုရင္ဆိုင္မယ္။ မွားေနရင္ ေတာင္းပန္မယ္။ မေကာင္းေနတဲ႔ အက်င္႔ဆိုးတစ္ခုကို ျပင္ႏုိင္ေအာင္၊ ျပင္ဖုိ႔ႀကိဳးစားရင္း ေနာက္ေန႔ရက္ေတြအတြက္ ဆက္လက္ ခရီးထြက္ရဦးမွာပဲ။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔လူတစ္ခ်ိဳ႕ကို စာရင္းျပဳစုရင္း ဘ၀မွာ သူတို႔ဟာ ငါခ်စ္တဲ႔သူေတြပါလား။ ငါနဲ႔လူခ်င္းေ၀းေနရင္ေတာင္မွ ငါရဲ႕အနားမွာရွိေနေပးတဲ႔ အားေပးေဖာ္ေတြပါလားဆိုတဲ႔ အသိေလးရလာႏိုင္တယ္။ ဒါက စာရင္းျပဳစုမွရလာမယ္ဆိုလို႔ စာရင္းထဲမွာခ်ေရးရမယ္လို႔ ကၽြန္မေတာ႔ တစ္သမတ္မထင္မိဘူး။ တကယ္ေတာ႔ ႏွလံုးသားထက္မွာ ကမၺည္းထိုးထားၿပီးသားေလ။ ကိုယ္ခ်စ္ေနတဲ႔ ကိုယ္႔ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြ၊ ကိုယ္႔ကိုခ်စ္ေနတဲ႔လူေတြဆိုတာ ႏွလံုးသားက ခံစားၿပီး ေက်ာက္ထက္အကၡရာ တင္ထားၿပီးသားပါ။ အခုဆို ကၽြန္မဘ၀ရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းေလးတစ္ခုနဲ႔ ဘေလာ႔ေလးက ကၽြန္မသံေယာဇဥ္ရွိေနတဲ႔ လူေတြ၊ ကၽြန္မကို ခ်စ္ခင္လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကၽြန္မေရးတဲ႔စာေတြကို အားေပးလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကၽြန္မေလးစားတဲ႔ စာေရးဆရာေတြကို အားက်လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္..ကၽြန္မအတြက္ကေတာ႔ ကၽြန္မခ်စ္တဲ႔လူေတြနဲ႔ အသြားအလာလုပ္ခြင္႔ရတဲ႔ ေနရာေလးတစ္ခုေပါ႔။ ကၽြန္မရဲ႕အတူရွိေနတဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈတစ္ခုဆိုလဲ မမွားပါဘူး။ အခုဆို ဘေလာ႔ေရးလာတာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္သြားၿပီ။ ဒီအေတာအတြင္းမွာ ကၽြန္မ ျဖတ္သန္းခဲ႔ရတဲ႔ ဘေလာ႔စာမ်က္ႏွာေတြရဲ႔ ေန႕တိုင္းမွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြရွိသလို၊ စိတ္ညစ္ စိတ္ဆင္းရဲရတဲ႔ေန႔ေတြလဲ အမ်ားႀကီးပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စာေလးတစ္ေၾကာင္း ကြန္မန္႔ေလး တစ္ခုနဲ႔ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ မျမင္၊မေတြ႔ဘူးသည္႔တိုင္ စာဖတ္ရင္း ရင္းႏွီးလို႔ အားေပးမႈေတြလဲ အမ်ားႀကီးရခဲ႔တယ္။ ေႏြးေထြးမႈေတြနဲ႔ ေဖးမေပးခဲ႔ၾကတယ္။ ဒါေတြကလဲ ကၽြန္မအတြက္ေတာ႔ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြေပါ႔။ တစ္ခါတစ္ခါ ဘ၀အေမာေတြ သိပ္ကိုမ်ားျပားလာတဲ႔ အခါမွာ အေကာင္းျမင္ၾကည္႔ပါဆိုတဲ႔ စကားလံုးကို မုန္းတီးလာတယ္။ ဒါေပမယ္႔လဲ အေကာင္းျမင္ႏိုင္ေအာင္ႀကိဳးစားမိတဲ႔ စိတ္ကမွသာ လူကို လြတ္လပ္ေပါ႔ပါးေစတယ္။ ျဖစ္သမွ်ကို ခံစားေနရင္ ၾကာလာရင္ ခံရပါမ်ားတဲ႔ ရင္ဘတ္ႀကီးလဲ မြန္းက်ပ္လာတယ္။ အေျခအေန၊ အခ်ိန္အခါကို ၾကည္႔လို႔ ေလာကႀကီးနဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနေနရတယ္။ အေျပာလြယ္ၿပီး ေလ႔က်င္႔ယူရခက္တဲ႔ တစ္ခ်ိဳ႕ခ်ိဳ႕ေသာ စကားလံုးေတြကို ေလ႔လာသင္ယူရင္း ေပ်ာ္သလိုေန၊ ေပ်ာ္ေအာင္ႀကိဳးစားရင္း ေခးေရာ႔စ္ တစ္ေယာက္ လူ႔ဘ၀ပင္လယ္ထဲမွာ ကူးခတ္ေနဆဲ........................<br /><div style="text-align: center;"><br />ေခးေရာ႔စ္<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-7266403796601561647?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-45393975607138651282008-10-03T10:41:00.002+06:302008-10-04T09:43:45.367+06:30<div style="text-align: justify;">အခ်စ္....အခ်စ္....လူေတြ ပါးစပ္ဖ်ားက အခ်စ္တစ္ခုဟာ သူတို႔ခံစားခ်က္နဲ႔လိုက္ၿပီး ခံယူခ်က္ ေျပာင္းသြားတတ္တယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈတစ္ခု ေတြ႔ေနခ်ိန္မွာ အခ်စ္ဟာ နတ္ဘုရားမေလးေပါ႔။ တကယ္လို႔မ်ား အခ်စ္တစ္ခုကို အတၱနဲ႔လြန္ဆြဲလုိ႔ ခ်စ္မိၾကမယ္ဆိုရင္ အဲ႔ဒီအခ်စ္ဟာ အက်ည္းတန္ သြားႏိုင္တာေလးကို စိတ္ကူး ပံုေဖာ္ၾကည္႔တာပါ။<br /><br /><div style="text-align: center;">အခ်စ္ကိုလူေတြက အေရာင္ဆိုးၾကတယ္။<br />အဆိပ္သင္႔ေအာင္ ဖန္တီးၾကတယ္။<br />လူေတြႏွိပ္စက္မႈေအာက္မွာ အခ်စ္ဆိုတာ<br />ရက္စက္မႈအေပါင္း သရဖူေဆာင္းထားတဲ႔<br />"ရက္စက္သူႀကီး"ေပါ႔။<br /><br />အဆိပ္ေငြ႔ေတြနဲ႔ အခ်စ္ပင္ကို<br />သြန္းေလာင္လို႔…..<br />မာနေတြနဲ႔ အခ်စ္ကို<br />ဖြဲ႔သီလို႔…..<br />ေသာကေတြနဲ႔ အခ်စ္ကို<br />မ်က္ကြယ္ျပဳလို႔….<br />အာဃာတေတြနဲ႔ အခ်စ္ကို<br />ရွင္သန္ဖို႔ အားယူေနၾကတယ္။<br /><br />အခ်စ္ဟာ မီးလိုပူျပင္းတယ္လို႔ဆိုရင္<br />ဘာလို႔ မီးထဲဇြတ္တိုးေနတာလဲ?<br />ေအးျမတဲ႔ အခ်စ္တစ္ခုကိုပိုင္ဆိုင္ဖို႔<br />ကိုယ္တိုင္ကေရာ<br />ေအးခ်မ္းမႈကို ေပးႏိုင္ရဲ႔လား?<br />ေပးခ်င္တဲ႔ ဆႏၵတစ္စံုတစ္ရာေရာ<br />ရွိမွရွိရဲ႔လား?<br />ေပးဖို႔ေရာ လိုအပ္လို႔လား?<br />ေပးေကာေပးေနရဲ႔လား?<br />အင္းပါ….<br />တစ္ခုခုေတာ႔ျဖစ္မွာေပါ႔….<br /><br />အခ်စ္ကို အရွံဳးေပးမိလို႔ ႏွလံုးေအးတာလား<br />ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ရဲ႔ အတၱကို<br />အႏိုင္တိုက္ႏိုင္ဖို႔ လံုေလာက္တဲ႔ သတၱိမရွိလို႔လား?<br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ….<br />အတၱနဲ႔ အခ်စ္ရဲ႔<br />လြန္ဆြဲပြဲတစ္ခုမွာ<br />အတၱကို အႏိုင္သရဖူေပးလို႔<br />ေနာင္တေတြ တစ္ေပြ႔တစ္ပိုက္နဲ႔<br />အနာဂတ္ကို<br />ငါကိုယ္တိုင္ ဖ်က္ဆီးပစ္မယ္။<br />အပ်က္ပ်က္နဲ႔<br />ႏွလံုးေသြးေတြ စီးလိုရာသာစီးပါေစေတာ႔ေလ။<br /><br />ေခးေရာ႔စ္<br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-4539397560713865128?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-57248362078686370022008-09-30T09:26:00.001+06:302008-10-01T14:21:29.209+06:30<div style="text-align: justify;">တစ္ျခားေတာ႔မဟုတ္ပါဘူး...<br />ကၽြန္မရဲ႔ ညီမငယ္ေလး တစ္ေယာက္ ဘေလာ႔စေရးေနၿပီေလ။<br /></div><div style="text-align: justify;">သူဘေလာ႔ ေလာကထဲကို ေျခခ်ဖို႔ အားယူေနခ်ိန္မွာ အစ္မတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ႔ ကၽြန္မမွာ အားေပးကူညီရမယ္႔ တာ၀န္အျပည္႔ရွိတာေပါ႔ေနာ႔။ ကၽြန္မရဲ႔ ညီမေလးလိုလဲခ်စ္၊ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လိုလဲ ခ်စ္ရတဲ႔ ေကာင္မေလး ဘေလာ႔စေရးၿပီဆိုေတာ႔ ၀မ္းသာတာေပါ႔။ ကၽြန္မဘေလာ႔ကို လာလည္က်တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ား နဲ႔ အစ္ကို၊ အစ္မ၊ ညီမေလး၊ ေမာင္ေလး အားလံုးလဲ အခ်ိန္ရခဲ႔ရင္ ကၽြန္မညီမေလးဆီကို သြားၿပီး အားေပးၾကပါဦးေနာ္။ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္။ ေၾသာ္ေမ႔လို႔....သူ႔လင္႔ေလးကိုမေပးရေသးဘူး။<br />dodi.myanmarbloggers.org တဲ႔။<br /></div><br /><div style="text-align: center;">ေခးေရာ႔စ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-5724836207868637002?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-84211652843100663922008-09-20T16:45:00.004+06:302008-09-20T19:29:38.033+06:30<div style="text-align: justify;"><a imageanchor="1" style="text-align: justify; clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img style="width: 170px; height: 152px;" src="http://h1.ripway.com/sophianomad/Sleep-Tight.jpg" border="0" /></a>ညမွာ ေကာင္းစြာ အိပ္စက္ရတယ္ဆိုရင္ပဲ မနက္ႏိုးလာတာနဲ႔ ေနလို႔ထိုင္လို႔ ေကာင္းေနတယ္။ လိုအပ္တဲ႔ အိပ္စက္မႈကိုသာ ရရွိမယ္ဆိုရင္ လူက လန္းဆန္းေနတယ္။ ေနာက္ေန႔သစ္ေတြကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ အားအင္ ျပည္႔၀ေနတယ္။ စိတ္ကလဲ ၾကည္လင္ေနတယ္။ ဒါဆိုရင္ ေန႔တစ္ေန႔ရဲ႕ လုပ္ငန္း ေဆာင္တာေတြကို ၿပီးေျမာက္ႏိုင္တဲ႔ ခြန္အားေတြ ပိုရွိေနသလိုပါပဲ။ ပိုက်န္းမာေနမယ္ ………. ပိုၿပီးေတာ႔ေတာင္ ၾကည္႔ေကာင္းေနေသး။<br /><br />အေကာင္းဆံုး အိပ္စက္ျခင္းကေတာ႔ တစ္ညလံုး ဆက္တိုက္ ဘာအေႏွာင္႔အယွက္မွ မရွိဘဲ အိပ္စက္ႏိုင္ျခင္းကို ေခၚပါတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား အိပ္ခ်ိန္က ျပတ္ေတာင္း ျပတ္ေတာင္းျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ ေအာက္ပါ တာ၀န္ရပ္မ်ားကို ၿပီးေျမာက္ေအာင္ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ ေတာ႔ပါ။<br /><ul><li>ႂကြက္သားမ်ားကို ျပဳျပင္ေပးျခင္း။</li><br /><li>ဦးေႏွာက္မွ မွတ္ဉာဏ္အျဖစ္ သိုေလွာင္ေပးျခင္း။<br /></li><br /><li> ႀကီးထြားရန္ႏွင္႔ အစာစားခ်င္စိတ္ကို ျဖစ္ေပၚေစေသာ ေဟာ္မုန္းမ်ားကို ထုတ္လႊတ္ေပးျခင္း။<br /></li><br /></ul>ေနာက္ဆံုး ရလာဒ္ကေတာ႔ ေကာင္းစြာ အာရံုမစူးစိုက္ႏိုင္ျခင္း၊ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားျပဳလုပ္ရန္ အခက္အခဲရွိျခင္း၊ ေက်ာင္းသားျဖစ္ခဲ႔လွ်င္ ေက်ာင္းစာမ်ားကို ေကာင္းစြာ မေလ႔လာႏိုင္ျခင္းႏွင္႔ လူမႈေရး လုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ားတြင္ စြမ္းေဆာင္ရည္ က်ဆင္းႏိုင္ျခင္းတို႔ ျဖစ္တတ္ပါသည္။<br /><br />အိပ္စက္ျခင္းနဲ႔ပါတ္သက္လို႔ ကၽြမ္းက်င္သူမ်ားရဲ႕ ေျပာျပခ်က္အရ အရြယ္ေရာက္ၿပီးတဲ႔ လူတစ္ေယာက္က တစ္ေန႔ကိုအိပ္ခ်ိန္ ၇နာရီ ကေန ၉နာရီၾကားရွိရမယ္လို႔ဆိုထားပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ တစ္ခ်ိဳ႔ေသာသူေတြက အိပ္ခ်ိန္နည္းေပမယ္႔ တစ္ေန႔တာ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြကို ေကာင္းစြာ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ၿပီး တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြက အိပ္ခ်ိန္ပိုရရွိမွသာ တစ္ေန႔တာ လည္ပတ္ဖုိ႔ အားအင္ျပည္႔၀ၾကပါတယ္။<br /><br />The National Sleep Foundation (NSF) ရဲ႕မွတ္တမ္းမ်ားအရ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အိပ္ခ်ိန္က သူ႔အသက္အရြယ္ အပိုင္းအျခားအလုိက္ ကြဲျပားသြားတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ေမြးကင္းစကေလးငယ္ေလးမ်ား ကေတာ႔ အိပ္ခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လိုအပ္တယ္။ ဒါတင္မကဘူး….၂၄နာရီပတ္လံုးမွာ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ခဏခဏ သိပ္ေပးတာ ကေလးေလးေတြအတြက္ ပိုသင္႔ေလ်ာ္ပါတယ္။ အသက္ (၅)ႏွစ္ အရြယ္ေလာက္ထိကို အခုလိုမ်ိဳး ေန႔ခင္းဘက္ တစ္ေရးတစ္ေမာ အိပ္စက္ခိုင္းျခင္းက ကေလးမ်ားအတြက္ မ်ားစြာသင္႔ေလ်ာ္ပါတယ္။ အသက္အရြယ္ ႀကီးျပင္းလာတာနဲ႔ အမွ် ေမွးစက္ဖို႔ လိုအပ္ခ်ိန္ေတြ တစ္ျဖည္းျဖည္း ကြာဟလာပါတယ္။<br />အိပ္ခ်ိန္ လံုေလာက္စြာမရရွိခဲ႔ရင္ ဘာေတြျဖစ္ႏိုင္မလဲဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းေတြ ရွိလာႏိုင္တယ္။<br /><ul><li>စိတ္ထဲမွာ မရုိးမရြျဖစ္ျခင္း</li><br /><li>စိတ္ဂဏွာမျငိမ္ျဖစ္ျခင္း </li><br /><li>ေမာပန္းႏြမ္းလ်ျခင္း</li><br /><li>စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္မပါျဖစ္ျခင္း</li><br /><li>စိတ္မၾကည္ျခင္း</li><br /><li>အျမင္အာရံု၊ အၾကားအာရံု စတဲ့ အာရံုခံစားမႈအပိုင္းနဲ႔ ၾကြက္သားလႈပ္ရွားမႈ အပိုင္းေတြမွာ ေႏွးေကြးမႈေတြကို ျဖစ္ေပၚေစပါတယ္။<br /></li></ul>လူတစ္ေယာက္ဟာ အိပ္ခ်ိန္ကို လံုေလာက္စြာ ရရွိေနမယ္ဆိုရင္ ခႏၶာကိုယ္မွ leptin နဲ႔ ghrelin လို႔ေခၚတဲ႔ ေဟာ္မုန္းဓါတ္ေတြကို ပံုမွန္လည္ပတ္ေနေစတယ္။ ဒီေဟာ္မုန္းႏွစ္မ်ိဳးက ဇီ၀အစာေခ်ဖ်က္စနစ္အတြက္ အေထာက္အကူ ျပဳသလိုပဲ ကၽြန္မတို႔ တစ္ေန႔တာမွာ စားသံုးလိုက္တဲ႔ ကယ္လိုရီဓါတ္ေတြကို ျပန္လည္အသံုးျပဳႏုိင္ဖို႔ အတြက္လည္း အကူအညီေပးပါတယ္။ အိပ္ေရး မ၀တဲ႔ အခ်ိန္မွာ ၄င္း ေဟာ္မုန္းေတြရဲ႔ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ကို အေႏွာင္႔အယွက္ေပးသလို ျဖစ္တဲ႔အတြက္ ခႏၶာကိုယ္ အေလးခ်ိန္ကို အလြယ္တကူ မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ျခင္းႏွင္႔ ေပါင္ခ်ိန္တက္လာျခင္းေတြ ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />တကယ္တမ္းေတာ႔ လံုေလာက္စြာ အိပ္စက္ႏိုင္ျခင္းက လူတိုင္း အတြက္ လိုအပ္သလို၊ အေရးလဲ ႀကီးပါတယ္။ ေန႔စဥ္ပံုမွန္ ဆိုသလို လံုေလာက္စြာ မအိပ္စက္ႏိုင္သူမ်ားအတြက္ ဘ၀ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအပိုင္းမွာ ထိခိုက္နစ္နာမႈေတြ ၾကံဳေတြ႔လာႏိုင္ပါတယ္။ အာဟာရျပည္႔၀တဲ႔ အစားအစာ စားေသာက္ျခင္းနဲ႔ ပံုမွန္ေလ႔က်င္႔ခန္းလုပ္ျခင္းျဖင္႔ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ အိပ္စက္ျခင္းသို႔ ေရာက္ရွိေအာင္ ႀကိဳးစားၾကည္႔သင္႔ပါတယ္။<br /><br />အိပ္စက္ျခင္း အေၾကာင္းကိုသာ ေခါင္းစဥ္ေတြတပ္ၿပီး ေရးေနတာ။ တကယ္ေတာ႔ ကၽြန္မအတြက္ တစ္ေန႔တာ အိပ္ခ်ိန္ေတြကို လံုေလာက္စြာ မရရွိပါဘူး။ ညညေတြဆို အိပ္မေပ်ာ္တတ္ဘူး။ လူမ်ားေတြက ေျပာတယ္။ အိပ္မေပ်ာ္ရင္ စာဖတ္လိုက္။ စာဖတ္ရင္းနဲ႔ ငိုက္ၿပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားေရာတဲ႔။ ကၽြန္မအတြက္ကေတာ႔ အဲ႔ဒီ method က အသံုးမ၀င္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ အိပ္မေပ်ာ္လို႔ စာအုပ္တစ္အုပ္ ေကာက္ဖတ္လိုက္တာနဲ႔ အိပ္ခ်င္စိတ္ေတြ ၾကက္ေပ်ာက္ ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္ကုန္ပါေလေရာ။ ဒါနဲ႔ပဲ ဘေလာ႔မွာ ကဗ်ာေတြလည္း က်ဲလာေရာ။ မဆုိင္ဘူးလားဆို ဆုိင္ေတာ႔မဆုိင္ပါဘူး။ နဲနဲေလးေတာ႔ဆိုင္တယ္။ ဘာလို႔လဲဆို ကဗ်ာဆိုတာ ေရးခ်င္းတိုင္း ေရးလို႔ရတာ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္မအတြက္ ေျပာတာပါ။ အထူးသျဖင္႔ ညမိုးခ်ဳပ္ခ်ိန္ေတြဆို ေတြးေငးၿပီး ကဗ်ာထိုင္စပ္ရတာကို ၀ါသနာ အလြန္ပါပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ အိပ္ပ်က္ညေပါင္းလဲ မနည္းေတာ႔ပါဘူး။ အခုေနာက္ပိုင္း က်န္းမာေရး အေျခအေနေၾကာင္႔ ညကို ေစာေစာအိပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ကဗ်ာေတြ ေခါင္းထဲ တိုး၀င္လာလဲ ဇြတ္ႀကိတ္မွိတ္ၿပီးကုိ အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္အိပ္ရတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ ညဘက္ေတြ အိပ္ေဆး ေသာက္အိပ္မွ အိပ္ေပ်ာ္တယ္။ ညေရာက္မွာကို ေၾကာက္တတ္လာတယ္။ အိပ္မေပ်ာ္တဲ႔ ညေတြကို အျမန္ဆံုး အဆံုးသတ္ခ်င္ေနၿပီ။ အခုေတာ႔ ေလ႔က်င္႔ခန္း ပံုမွန္လုပ္လို႔ အိပ္ေပ်ာ္စ ျပဳလာပါၿပီ။ ဒီ topic ေလးကလဲ ကၽြန္မလို အိပ္မေပ်ာ္တဲ႔ လူေတြအတြက္မ်ား အသံုး၀င္မလားဆိုၿပီး ဘာသာျပန္တင္လိုက္တာပါ။ တစ္ခ်ိဳ႔ကေျပာတယ္ အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ အိပ္လိုက္ေလတဲ႔။ အဲ႔ေလာက္ေတာင္ လြယ္ကူေနမွေတာ႔ အိပ္မေပ်ာ္တဲ႔ ေရာဂါဆိုတာေတာင္ ရွိလာမွာ မဟုတ္ေတာ႔ဘူး။ အအိပ္ေကာင္းသူမ်ား၊ အိပ္ေပ်ာ္လြယ္သူမ်ား အားလံုးကို မနာလိုဘူး။ :(</div><br /><div style="text-align: center;">ေခးေရာ႔စ္</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-8421165284310066392?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-23911538000114880052008-09-14T16:48:00.003+06:302008-09-20T19:03:33.266+06:30<div class="msg 1st">အခ်ိန္ေတြရွိေနတုန္းက ငါ…<br />ေသရမယ္ဆိုတာကို ေမ႔ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနခဲ႔တယ္။<br />မနက္ျဖန္မ်ားစြာကို<br />လက္ခ်ိဳးေရတြက္လို႔ ေပါ႔ပါးေနတာပဲ။<br />……………………………………<br />………………………………………….<br />……………………………………………………<br />…………………………………………………………….<br /><br /><div style="text-align: justify;">ရွာရွာ ၾကံၾကံလဲ တက္တတ္ပါတယ္။ မေသခင္ ဆယ္ရက္အလိုတဲ႔။ ကဲ….<a href="http://yeinnweipar.myanmarbloggers.org/">ယိမ္းႏြဲ႔ပါး</a> က ကိုမိုးၾကယ္ေရ။ စိတ္ထဲရွိတဲ႔ အတိုင္း လက္ကသြားတဲ႔ အတိုင္းေရးလိုက္ၿပီေနာ္။ အင္း……။ တကယ္တမ္းေျပာရရင္ ကၽြန္မက ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက “ခ်ဴခ်ာမယ္” (ပန္းကန္ျပားမယ္ေတာ႔မဟုတ္ဘူးေနာ္ အဟတ္) ဆိုတဲ႔ ဘြဲ႔နာမည္ကို မလိုခ်င္ပဲ ပိုင္ဆိုင္ထားရတာ။ ခုခ်ိန္ထိေပါ႔။ တစ္မ်ိဳးၿပီး တစ္မ်ိဳး ေရာဂါေတြ အလွ်ိဳလွ်ိဳနဲ႔ ဘယ္ကေနမွန္းမသိဘဲ ၀င္၀င္လာတတ္လြန္းလို႔ လူမ်ားတကာရဲ႔ “အဲ႔ေလာက္ေတာင္ပဲ ေပ်ာ႔ရလား? အားအားရွိဖ်ားေနတယ္ေနာ္? ဒီလိုမ်ိဳးသာဆို အသက္ႀကီးရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ? နင္ေတာ႔ မဟုတ္ေသးဘူးထင္တယ္?” ဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာ ေအာက္မွာ ၿငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္စြာနဲ႔ ျပန္ေျဖစရာ စကားမရွိခဲ႔ပါဘူး။ ေမာင္ႏွစ္မသားခ်င္း အရင္းအခ်ာဆိုတာ တစ္ေယာက္တစ္ေလမွ မရွိတဲ႔ ကၽြန္မ၊ မိဘေတြရဲ႔ ပံုေအာၿပီး ခ်စ္တဲ႔ အခ်စ္တစ္ခုကို ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ပိုင္ဆိုင္လို႔ စိတ္ပ်က္စရာ ေန႔ရက္ေတြကို အားတင္းၿပီး ေက်ာ္လႊားေနရတယ္။ ေသမင္းဆိုတာ မ်က္ႏွာမလိုက္တတ္ဆံုးေသာ၊ ဘာနဲ႔မွ လာဘ္ေပးလို႔ မလႊတ္ေျမာက္ႏိုင္ေသာ အမွန္တရားရဲ႔ ခါးသီးတဲ႔ ကိုယ္စားလွယ္ႀကီးေပါ႔။ တကယ္လို႔မ်ား ေသမင္းက မဆိုင္းမတြ လက္မရြံ႕ဘဲ တစ္ေခ်ာင္းတည္းသာ ပိုင္ဆိုင္ခြင္႔ရတဲ႔ အသက္ကို ႏႈတ္ယူမယ္ဆိုရင္လဲ ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲ။ ဆယ္ရက္ပဲက်န္ေတာ႔မယ္႔ အခ်ိန္ကို ေရာဂါဆိုးဆိုးရြားရြား တစ္စံုတစ္ရာနဲ႔ နာက်င္တဲ႔ ေ၀ဒနာကို အိပ္ရာထက္မွာ ခံစားၿပီး မကုန္လြန္ခ်င္ဘူး။ ကုိယ္႔အနီးနားက ကိုယ္႔ကိုခ်စ္တဲ႔ လူေတြ မ်က္ရည္လည္ရြဲနဲ႔ ကိုယ္႔ရဲ႔ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ ေ၀ဒနာခံစားေနရတာကို မျမင္ေစခ်င္ဘူး။ မျမင္ခိုင္းရက္ဘူး။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လဲ သူတို႔ကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ မခြဲႏိုင္ဘူး။ မခြဲရက္ဘူးေလ။<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;">အခ်ိန္ေတြကို ရပ္တန္႔ေပးထားပါလား<br />ခဏေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ပါ။<br />ဟင္႔အင္း……<br />လာမေခၚနဲ႔ဦး<br />အဆင္သင္႔မျဖစ္ေသးဘူး။<br />ဘယ္ခ်ိန္မွ ျဖစ္မယ္ဆိုတာ မေမးနဲ႔<br />ငါ…ေျဖစရာ စကားမရွိဘူး။<br /><br />ဆယ္ရက္တဲ႔ ……<br />နည္းလိုက္တာ။<br />ေန႔စြဲေတြက တြန္းတိုက္လို႔<br />ေန႔သစ္ကို ကူးေျပာင္းဖို႔ အားယူေနတယ္။<br />နာရီေတြကလဲ<br />တစ္ခ်က္ခ်က္နဲ႔<br />အခ်ိန္မွန္လည္ပတ္ရင္း<br />ေအာင္ႏိုင္သူတစ္ဦးရဲ႔<br />အျပံဳးမ်က္ႏွာနဲ႔<br />ငါ႔ကို ေလွာင္ရယ္ေနၾကတယ္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ။<br />ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ ?<br />ေတြးရင္း….ရက္ေတြကုန္လြန္ကုန္ၿပီ။<br />အခ်ိန္သိပ္မရွိေတာ႔ဘူး။<br />ပထမဆံုး သတိရမိတာက ဘုရားသခင္ကိုေပါ႔။<br />ဟုတ္တယ္……<br />ငါ…ဘုရားရွိခိုးရင္းနဲ႔ တရားရိပ္မွာ ေအးခ်မ္းမႈကိုရွာရမယ္။<br />သံေယာဇဥ္ အပူမီးေတြနဲ႔ ေလာင္ၿမိွဳက္ေနလို႔ အသိဥာဏ္ေတြ ခ်ိနဲ႔ကုန္တာ။<br />ေသစမ္း…. ဟင္႔အင္း….<br />ဘာလို႔ ဒီအခ်ိန္မွာမွ ဒီေ၀ါဟာရႀကီးက ငါ႔အတြက္ ခါးသီးေနတာလဲ။<br />မေျပာနဲ႔ အဲ႔ဒီ ေသစကားေတြ။<br />ဟား…….ေနာက္ဆံုးခ်ိန္ထိ ငါ တရားမရေသးဘူးပဲ။<br /><br /><br />မၾကည္႔န႔ဲ<br />အဲ႔လိုမ်က္လံုးေတြနဲ႔<br />သနားစရာမလိုဘူးေလ။<br />ဒီလမ္းဟာ အားလံုးအတြက္<br />ေဖာက္ထားတာ။<br />တစ္ေန႔က်ရင္<br />ပံုစံမ်ိဳးစံုနဲ႔ မတူညီနဲ႔ေနရာစံုက<br />အတူတူ ေလွ်ာက္ရမွာပဲ။<br /><br />မ်က္ခြံေတြေလးလာၿပီ။<br />အင္း………..<br />ငါ မလိုခ်င္တဲ႔ အခ်ိန္တစ္ခု<br />အေရွ႔မွာ ငုတ္တုတ္ေရာက္ေနၿပီ။<br />သြားရေတာ႔မယ္။<br />မ်က္စိဖြင္႔မရေတာ႔ဘူး။<br />မငုိနဲ႔ေလ။<br />မငုိနဲ႔……<br />ငါေနာက္ဆံမတင္းခ်င္ဘူး။<br />အသံေတြ မၾကားရေတာ႔ပါလား…..<br />အိုး………….<br />ငါကိုယ္တိုင္ရဲ႔<br />ငါ႔ရုပ္ကလာပ္ ေရွ႔မွာ လွဲေလ်ာင္းေနပါလား…<br />ဒါဆို…ငါ………<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">မေသခင္ဆယ္ရက္ကို ကဗ်ာနဲ႔ေရးလိုက္တာ။ အဟတ္။ တကယ္ပဲ ေသသြားသလိုခံစားရတယ္။ ဆယ္ရက္မွာ လူမ်ားေတြလို ဘာလုပ္မယ္။ ဘယ္သြားမယ္။ ဘာစားမယ္နဲ႔ ကၽြန္မ အခ်ိန္ေတြမကုန္ပဲနဲ႔ အေတြးေတြ ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ျဖစ္ရင္းပဲ ေသသြားမယ္ထင္တယ္။ အင္း….ဒီေခါင္းစဥ္ေလး ေရးရတာ အက်ိဳး အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ ဆယ္ရက္ မေျပာနဲ႔ နက္ျဖန္ဘာျဖစ္မယ္ ဆိုတာေတာင္ ႀကိဳသိခြင္႔မွမရွိတာပဲ။ ဒီေန႔ လတ္တစ္ေလာ တန္ဖိုးရွိတဲ႔အခ်ိန္ ေတြကို အက်ိဳးရွိရွိ အသံုးခ်မယ္ေလ။ မဖိတ္ေခၚဘဲ ေရာက္လာတဲ႔ ၀မ္းနည္းမႈေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး အာခံရင္းနဲ႔ လုပ္ခ်င္တာေတြ၊ လုပ္မယ္႔ အရာေတြကို ေသမင္းဆိုတဲ႔ ကိုရုပ္ဆိုး မလာခင္ စုတ္တံတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ လွပတ႔ဲ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ ျခယ္မႈန္းထားမယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;">ေခးေရာ့စ္<br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-2391153800011488005?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-21152797717081392742008-09-09T10:54:00.007+06:302008-09-09T14:26:02.586+06:30<span style="color: rgb(0, 102, 0);">ကိုယ္႔ရဲ႕နာမည္</span> ---------- chaos<br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ကိုယ္႔ကို သူငယ္ခ်င္းေတြကဒီလိုေခၚတယ္</span> ---------- ေခးေရာ႔စ္၊ ေၾကးအိုး၊ ေၾကးအိုးေလး၊ ေခးေခး၊ ညီမေလး၊ အစ္မေခး၊ ေခ်ာ၊ မေခ်ာ<br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ကိုယ္ဒီမွာေနတယ္</span> ---------- မိဘအိမ္မွာ (အခုလက္ရွိကို ေျပာတာ အဟဲ)<br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ကိုယ္႔ဆီဖုန္းဆက္ခ်င္ရင္</span> ---------- အင္းးးးအျမဲေျပာေနလို႔ အားမွာမဟုတ္ဘူး။ မေပးေတာ႔ဘူးေနာ္။<br /></div><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ကိုယ္႔ရဲ႕အၾကိဳက္ဆံုးေတြက-</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">အေရာင္ဆိုရင္</span> ---------- အျဖဴ၊ အနီ၊ အနက္<br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">အ၀တ္အစားဆိုရင္ </span>---------- လိုက္မယ္ထင္တာ အကုန္ႀကိဳက္တယ္။ ဖိနပ္ကေတာ႔ All Star ခေရဇီ<br /></div><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">အစားအစာဆိုရင္</span> ---------- ၾကက္ေကာင္လံုးေၾကာ္၊ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္၊ ထမင္းေပါင္း ဆက္ေျပာရင္ မကုန္ေတာ႔ဘူး။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ပစၥည္းဆိုရင္</span> ---------- ဖတ္လို႔ေကာင္းတဲ႔ စာအုပ္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">သီခ်င္းဆိုရင္</span> ---------- ဆူဆူညံညံေတြ နားေထာင္ေတာ႔ လူမ်ားေတြက နားၿငီးတယ္တဲ႔။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">စာေရးဆရာ </span>---------- ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုႀကိဳက္တယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">စာအုပ္</span> ----------- ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဖတ္ျဖစ္တယ္။<br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">Life style</span> ---------- ရိုးရိုးရွင္းရွင္းနဲ႔ ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔လူက ကိုယ္႔အနားမွာ အျမဲရွိေနရင္ ျပည္႔စံုပါၿပီ။ ဘ၀ဆိုတာ တိုတိုေလးပါ။ အဲ႔ဒီခဏတာမွာ တန္ဖိုးရွိတဲ႔အခ်ိန္ေတြကို ကိုယ္႔ကိုတန္ဖိုးထားတဲ႔လူနဲ႔ ကုန္ဆံုးခြင္႔ရခ်င္တယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ကိုယ္႔ရဲ႕၀ါသနာ</span> ---------- သီခ်င္းနားေထာင္တယ္။ စာအုပ္ဖတ္တယ္။ ဘေလာ႔ေရးတယ္။ ကဗ်ာေရးတယ္။ ကဗ်ာေတြ ဘေလာ႔ေတြ လိုက္ဖတ္တယ္။ ဂီတာတီးတယ္ ( ေဘးကလူမ်ား နားပိတ္ထားရသည္။ အသံေသး အသံေၾကာင္နဲ႔ ေႏွာင္႔ယွက္ေသာေၾကာင္႔)<br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">အလိုခ်င္ဆံုးလက္ေဆာင္ </span>---------- သူေပါ႔။ ေပးမယ္ေျပာၿပီး အခုထိမေပးေသးဘူး။ Pooh ရုပ္ေလးလိုခ်င္လို႔ပါဆို။ အႀကီးႀကီးေလး ဘာေလးနဲ႔ ဟြန္႔။<br /><br /></div><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ကိုယ္႔ရဲ႕ အခ်စ္ဆံုးသူက</span> ---------- မိဘႏွစ္ပါး၊ ကၽြန္မ၏ အေဒၚနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႔ “ သူ ”<br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ကိုယ္႔ရဲ႕ အေလးစားဆံုးသူက</span> ---------- My Parents, My teacher နဲ႔ ကၽြန္မကို မေမြးခဲ႔ေသာ အားလံုးက ေလးေလးစားစားေခၚေသာ ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ အေမ၊ ၿပီးေတာ႔ My quarter half :P<br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ကိုယ္႔ရဲ႕ အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းက</span> ---------- အစ္မ၊ ညီမေလးနဲ႔ ကၽြန္မကို နားလည္ေပးေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား<br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ကုိယ္႔ကို အမ်ားဆံုးနားလည္မွဳေပးႏိုင္သူက </span>---------- ကၽြန္မရဲ႔ “သူ”<br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ကိုယ္႔ရဲ႕ အမုန္းဆံုးသူက</span> ---------- လူမ်ားအတင္းေျပာျခင္းျဖင္႔ အခ်ိန္ကို ကုန္ဆံုးေနေသာ လူမ်ား။ ေ၀ဖန္ အျပစ္တင္ရတာကို အားရေက်နပ္သူမ်ား။<br /><br /></div><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ရင္အခုန္ဆံုးအခ်ိန္</span>---------- အတူတူေလွ်ာက္လည္ၿပီး အေဖေတြ႔မွာစိုးလို႔။ အဲ႔ခ်ိန္က ရင္အခုန္ဆံုးပဲ။ ေတြ႔မ်ားေတြ႔ရင္ ဆိုၿပီးေတာ႔ေလ။ အမယ္ေလးေနာ္ ေျပာရင္းေတာင္ ရင္ခုန္လာျပန္ပီ။ :P<br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">အေၾကာက္ဆံုးအခ်ိန္ </span>---------- သရဲႏွင္႔ေတြ႔မည္႔ အခ်ိန္။ ( ရွိတာ မရွိတာ အပထား။ ေၾကာက္တာကေတာ႔ အသားကုန္ပဲ)<br /></div><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္</span> ---------- ႏွစ္ေယာက္အတူရွိခ်ိန္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">အမွတ္တရေန႔</span> ---------- January 13, February 16 and 27<br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ဆုေတာင္းတုိင္းသာျပည္႔မယ္ဆိုရင္ေတာင္းမဲ႔ဆု</span> ---------- သူ အျမဲက်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ပါေစလို႔……<br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">အခ်စ္ဆိုတာ</span> ---------- ႏွလံုးသားကေန စည္းခ်က္ညီညီနဲ႔ လွပတဲ႔ သံစဥ္ေလးေတြ ေမြးထုတ္ေပးတဲ႔ ကဗ်ာ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္ မသိလိုက္ရတဲ႔ အခ်ိန္တစ္ခုမွာ အဲ႔အခ်စ္ဆိုတဲ႔ေကာင္က ႏွလံုးသားထဲမွာ အခန္႔သား ေနရာယူၿပီးေနၿပီေလ။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">အမုန္းဆိုတာ</span>----------အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ခိုးယူစားသံုးၿပီး အတိဒုကၡေရာက္ေအာင္ ႏွိပ္စက္တဲ႔အရာ။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">အလြမ္းဆိုတာ</span>----------မရွိရင္ ပိုေကာင္းမယ္။ လြမ္းရတာ ေမာလို႔ဆိုသလိုပဲ။ အင္း….ဒါေပမယ္႔ အလြမ္းဆိုတာ အခ်စ္ရဲ႔ တမန္ေတာ္မ်ားလား။<br /><br /></div><span style="color: rgb(0, 102, 0);">သံေယာဇဥ္ဆိုတာ</span>---------- ႏြံတစ္ခုလိုပဲ။ ရုန္းေလ နစ္ေလ။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ဘ၀ဆိုတာ</span> ---------- Life is life but always full of ups and downs. ဘ၀အေၾကာင္းကို <a href="http://chaos.myanmarbloggers.org/2007/11/blog-post_10.html#links">ဒီလို</a> ကဗ်ာေလးေရးဖူးတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ</span> ---------- ပြင္႔ပြင္႔လင္းလင္းနဲ႔ ကိုယ္႔အေပၚမွာ အျမဲေျပာဆိုဆံုးမတယ္။ နားလည္တယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ခ်စ္သူဆိုတာ</span> ---------- အရိပ္တစ္ၾကည္႔ၾကည္႔နဲ႔ လိုအပ္ခ်က္မွန္သမွ်ကို အျမဲျဖည္႔ဆည္းေပးတဲ႔သူ၊ နားလည္မႈ၊ ေမတၱာ နဲ႔ သစၥာတရားကို စြဲျမဲထားၿပီး ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးခ်စ္ေနတဲ႔သူ၊ ခ်စ္မိတဲ႔သူ။<br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ဒီလိုထင္တယ္</span> ----------တဇြတ္ထိုး၊ ေခါင္းမာတယ္။ ေဒါသႀကီးတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ႔ ေသြးေအးၿပီး ကလဲ႔စားေခ်ဖို႔ အားထက္သန္တတ္တယ္။ တစ္ခုမွ မေကာင္းဘူးေနာ္။ ခင္ေတာ႔ခင္တတ္တယ္။ ခင္ၿပီဆို ေရပက္မ၀င္နဲ႔ ေလေပါတတ္တယ္။<br /></div><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ကိုယ္႔ရဲ႕လက္ဆြဲေဆာင္ပုဒ္က</span> ---------- Do unto others as you would have others do unto you<br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">အေျပာခ်င္ဆံုးစကားတစ္ခြန္း </span>---------- Whether you do right or wrong there may be at least one person to put the blame on you. It’s good to do your best regardless of people’s criticism.<br /><br /><br /><div style="text-align: justify;">ကဲကဲ ေအာင္မ်ိဳးဟန္က တက္တယ္ဟ ဆိုလို႔ ၿပီးေတာ႔ ကၽြန္မ ဖိုးဖိုးတစ္၀မ္းကြဲ ဂ်ဴလိုင္ဖုိုးဖိုးကလဲ ခ်က္တင္ကေနတက္တယ္ဟာတဲ႔။ သူမ်ားကတက္လို႔ လိုက္တက္ၿပီးၿပီ။ မနည္းတိုးတက္လိုက္ရတယ္။ ျပဳတ္က်က်န္ခဲ႔မွာစိုးလို႔။ ကိုရန္ေအာင္ႀကီး၊ ကိုအတာနဲ႔ ယိမ္းႏြဲ႔ပါးမွ ညီအစ္ကိုမ်ားကို ဆက္တက္ခ်င္တယ္။ ေရးေပးမယ္မလား။ သိတယ္ေနာ္။ ရုပ္ေခ်ာသေဘာေကာင္းႀကီးေတြ။<br /></div><br /><div style="text-align: center;">ေခးေရာ႔စ္</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-2115279771708139274?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-41032379633601924172008-08-27T12:16:00.000+06:302008-08-27T12:21:00.127+06:30<div style="text-align: center;">အို အသင္ေလာက<br />အညစ္အေၾကးေတြဖံုးလႊမ္း<br />မလန္းမဆန္းနဲ႔ပါလား..<br /><br />ေဒါသ<br />ေမာဟ<br />ေသာက<br />မာန<br />ရာဂနဲ႔ ပနံမသင္႔ၾကေတာ႔<br />စိတ္ဓါတ္ေတြ ညစ္ညမ္း။<br /><br />ေမတၱာ<br />သစၥာနဲ႔<br />အနစ္နာ<br />လူေတြ အျပစ္ရွာေနတဲ႔<br />ဒီေလာက ကမၻာ။<br /><br />မပါတ္သက္ခ်င္ေတာ႔ဘူး..<br />ထြက္ခြာပါရေစေတာ႔<br />ေဖ်ာင္းဖ်လို႔မွမရ<br />နားခ်လို႔မွ မက်တဲ႔<br />အပူမီးေတြ…<br /><br />အေတြးအေခၚ<br />အယူအဆ<br />ပညတ္ခ်က္မ်ား<br />ဘာသာတရားရဲ႔ အဆံုးအမမ်ား<br />ငါ…ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ ျပဳတ္က်သြား<br />မတူညီမႈ အေရာင္စံုနဲ႔<br />မ်က္လံုးထဲက မီးေတာက္မ်ား<br />အစြန္းေရာက္ ကမ္းပါးနားမွာ<br />ခိုနားေလသလား….<br /><br />တစ္ရစ္သထက္တစ္ရစ္<br />တိုးလို႔လာတဲ႔ သံေယာဇဥ္ႀကိဳး<br />ကံၾကမၼာ ေျခခံထိုးတဲ႔<br />ဒီအမုန္မ်ိဳး<br />ထာ၀ရ ႏႈတ္ဆက္လို႔<br />ငါ တစ္ေရြ႔ေရြ႔…………<br /></div><br /><div style="text-align: center;">ေခးေရာ႔စ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-4103237963360192417?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-86084017681536519562008-08-19T10:00:00.000+06:302008-08-19T10:32:12.708+06:30<div style="text-align: center;">Come on!<br />Don't you have anything to do?<br />Is it your habit or manner to invade people's privacy?<br />Or what?<br /><br />Do you think I am a FOOL.<br />Stop that.<br />Don't abuse my intelligence!!<br />Don't insult my character!!<br />Don't think that I will give you up!!<br />Don't try the patience of a Saint!!<br /><br />ENOUGH!<br /><br />It's all ENOUGH!<br /><br />I can't stand the sight of you anymore<br />Nor can I believe the tricks and lies of you<br />I've totally lost the patience of the job<br />YOU.......such a real INTRUDER!!!<br />Even if you don't have the impact on some of my thoughts ...<br />How are you going to dominate my life.<br />What a joke!!<br /><br />You know what?<br />I, Myself is going to programme my future<br />With my own two hands.<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><br /><br />chaos<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-8608401768153651956?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-2854912806275096952008-08-13T10:44:00.000+06:302008-08-13T10:48:52.753+06:30<div style="text-align: center;"><div style="text-align: left;"><br /></div><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(255, 153, 255);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br />Your smile makes me feel shy,</span></span></span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" >Your love makes me blind,</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" >Your eyes shine when I say you are mine;</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" >But.....................be careful of Lady Luck</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" >She can destroy our love....</span><br /></div><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: bold;font-size:130%;" ><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" >chaos<br /><br /></span><div style="text-align: justify;">ကံၾကမၼာဆိုတဲ႔ ဘြားေတာ္က တစ္ခါတစ္ခါ ဘာမွန္းမသိတဲ႔ လက္နက္ပုန္းေတြ ထုတ္ထုတ္သံုးတယ္ဗ်ာ။<br />မထင္မွတ္ထားတာဆို သူက သိပ္လုပ္ျပတတ္ခ်င္တာ။ ေျပာကို မေျပာခ်င္ဘူး။ ေျပာေတာ႔ေျပာလိုက္ပီ<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-285491280627509695?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-14925558511207687332008-07-29T09:59:00.000+06:302008-07-29T10:32:28.887+06:30<div style="text-align: center;"><br /><br />ပူေလာင္မႈနဲ႔ နာက်င္ေနတဲ႔<br />ႏွလံုးသားရဲ႔ ေဒါင္႔တစ္ေနရာက<br />ျမစ္ဖ်ားခံလို႔က်ဆင္းလာတာလား<br />နာက်င္မႈနဲ႔ ေယာင္ခ်ာခ်ာျဖစ္ေနတဲ႔<br />ဦးေႏွာက္ရဲ႔ လႈပ္ရွားမႈေတြကို<br />ခဏသာ ရပ္တန္႔ျဖစ္ဖို႔<br />တဒဂၤ အမည္ခံလိုက္တဲ႔<br />အမည္နာမ တစ္ခုမ်ားလား<br /><br />မ်က္၀န္းတစ္စံုက စီးဆင္းေနတဲ႔<br />ေႏြးေထြးမႈရယ္လို႔ မမည္ႏိုင္တဲ႔<br />က်ဆင္းေနတဲ႔ မ်က္ရည္ေတြ…..<br />ခံစားလြယ္တဲ႔<br />ခံစားႏိုင္လြန္းတဲ႔<br />ခံစားတတ္တဲ႔<br />ႏွလံုးသားက<br />နာနာက်င္က်င္နဲ႔ ညွစ္ထုတ္ေနပါေရာလား<br /><br />အသက္ရွဴမွားမတတ္<br />ႏွလံုးသားတစ္စံုကို<br />ကိုင္လႈပ္ေနတဲ႔<br />အခ်စ္…<br />ႏွစ္လံုးတည္းသာျဖစ္တည္လာတယ္<br />အက်ိဳးဆက္ ရလာဒ္ေတြက<br />မီးခိုးၾကြက္ေလွ်ာက္ တန္းစီေနပါလား။<br /><br />ေခးေရာ႔စ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-1492555851120768733?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-43501237025492909332008-07-16T09:53:00.000+06:302008-07-16T10:36:10.463+06:30<div style="text-align: justify;">လူတစ္ခ်ိဳ႔က ေျပာၾကတယ္။ နင္တို႔ဘေလာ႔ဂါေတြက စာေရးဖုိ႔ဂြင္ေခ်ာင္းေနၾကတာတဲ႔။ ဟုိေန႔ဆိုလဲစပ္စပ္၊ ဒီေန႔ဆိုလဲစပ္စပ္ ေနရာတကာ နင္တို႔ပါတယ္တဲ႔။ တကယ္တမ္းေတာ႔ ဘေလာ႔တစ္ခုဆိုတာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ႔ ပြင္႔လင္းတဲ႔ လွ်ိဳ႔၀ွက္ခ်က္ေတြ စုစည္းထားတဲ႔ ဒိုင္ယာရီပါပဲ။ ကၽြန္မရဲ႔ ခ်စ္ျခင္း၊ ၀မ္းနည္ျခင္း၊ ေၾကကြဲျခင္းေတြ စုစည္းထားရာေနရာေလး ဆိုလဲမမွားပါဘူး။ ေနာက္.....ကၽြန္မအတြက္ အေရးပါတဲ႔ လူပုဂၢိဳလ္တစ္ခ်ိဳ႔ကို ကၽြန္မျမတ္ႏိုးစြာ စာဖြဲ႔၊ ကဗ်ာေတြေရးပီး တင္ထားတဲ႔ ေနရာလို႔လဲ ေျပာလို႔ရတယ္။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ လူမ်ားေယာင္လို႔ လိုက္ေယာင္ၿပီး ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ေတြကို ေခ်ာင္းေနတာ မဟုတ္ရပါဘူးရွင္။ ေကာင္းတဲ႔ကိစၥ ေသးေသးေလးတစ္ခုကိုပဲလုပ္လုပ္၊ မေကာင္းတဲ႔ကိစၥ တစ္ခုကိုပဲလုပ္လုပ္၊ အျပစ္ရွာခ်င္ရင္ အျပစ္တစ္ခုလို ျမင္ေနခ်င္တဲ႔ လူဆိုတာေတာ႔ ရွိစျမဲပါ။ ထားလိုက္ပါ ခဏ။ ၁၉ ဇူလိုင္ေရာက္ေတာ႔မယ္။ ဘာလဲဇူလိုင္ ၁၉?<br />ဘာအတြက္ေၾကာင္႔ ဇူလိုင္ (၁၉)ကို လာေမးေနတာလဲ? လူတိုင္းသိေနတဲ႔ ကိစၥကိုလို႔ ေျပာခ်င္ေျပာၾကလိမ္႔မယ္။ မထင္ပါနဲ႔ ..........အာဇာနည္ေန႔ကို လူတိုင္းအမွတ္မရၾကေတာ႔ဘူး။ လူတိုင္းမသိၾကေတာ႔ဘူး။ မေျပာမရွိနဲ႔။ ေမ႔ခ်င္သလိုနဲ႔ တကယ္ေမ႔ေနၾကပါပီ။ ျပန္စဥ္းစားၾကည္႔ရင္ ၀မ္းနည္းဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ။ အမိျမန္မာျပည္ကို လြတ္လပ္ေရးရဖို႔ စြမ္းစြမ္းတမံ ႀကိဳးစားေပးခဲ႔တဲ႔ ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ လြတ္လပ္ေရး ဖခင္ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ႏွင္႔ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ေမ႔ထားလုိက္ၾကပီေလ။ သမိုင္းဆိုတာ အတိတ္တစ္ခုေပါ႔။ ဒါေပမယ္႔ အတိတ္ကအေၾကာင္းက ေမ႔ထားလို႔မရဘူးေလ။ အတိတ္ေမ႔ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတယ္ဆိုရင္ေတာ႔လဲ တစ္မ်ိဳးေပါ႔ေလ။ ပစၥဳပၸန္မွာ တတ္စြမ္းသေလာက္ အားထုတ္၊ ၿပီးေတာ႔ အတိတ္ကေပးတဲ႔ သင္ခန္းစာကိုနာယူ၊ အနာဂတ္က လက္တစ္ကမ္းမွာ အေကာင္းဆံုး ျပင္ဆင္ၿပီး ရင္ဆိုင္ၾကရမွာပဲ။ သမိုင္းဆိုတာ လူတစ္ေယာက္အတြက္၊ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံအတြက္၊ ကမၻာေျမႀကီးတစ္ခုလံုးအတြက္ေတာ႔ အေရးပါေနတာပါပဲ။ ဒါဆို ျမန္မာျပည္ရဲ႔ ဟိုးအရင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက သူတစ္ပါးႏိုင္ငံကို က်ဴးေက်ာ္၊ အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္ၿပီး ဂုတ္ေသြးစုပ္ခဲ႔ၾကတဲ႔ နယ္ခ်ဲ႔အရင္းရွင္ေတြကို ျမန္မာ႔ေျမေပၚကေန ေမာင္းထုတ္ေပးႏိုင္ခဲ႔တဲ႔ ႏိုင္ငံ႔ဂုဏ္ေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔တကြ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ေတြ လုပ္ၾကံခံရတဲ႔ ၁၉ ဇူလိုင္ကေရာ သမိုင္းမွာအေရးပါတဲ႔ ေန႔တစ္ေန႔ျဖစ္ခဲ႔သလို အခုလဲအေရးပါေနတယ္။ ေနာက္ေနာင္ ေနာင္လာေနာက္သားေတြသာ မေမ႔သြားၾကရင္လည္း ဆက္ၿပီးအေရးပါေနမွာပဲ။ ဒါဆို မေမ႔သြားေအာင္လည္း လက္ဆင္႔ကမ္း သတိေပးေနရမယ္႔ တာ၀န္ကလည္း ကၽြန္မတို႔မွာ အျပည္႔ရွိေနတယ္။ ကၽြန္မတယ္ရင္း ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က စာသင္ေပးတယ္ေလ။ သူ႔ကို သူ႔တပည္႔ေလးက ေမးတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဆိုတာ မန္းေလးနန္းတြင္းမွာ ေနခဲ႔တာလားတဲ႔။ ၾကားၾကားခ်င္းေတာ႔ ရီလိုက္မိတယ္။ တကယ္တမ္းေျပာရရင္ စိတ္မေကာင္းစရာပဲ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေၾကာင္းကို ေမ႔ေနၾကပီျဖစ္သလို၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႔ ေဖေဖာ္၀ါရီ (၁၃)ဆိုတာ ေမ႔တာမွ လာလား မေျပာပါနဲ႔ေတာ႔ေပါ႔ေနာ္။ ေဖေဖာ္၀ါရီ (၁၄)ကိုက်ေတာ႔ လူေတြက ဗယ္လန္တိုင္းေန႔တဲ႔။ ခ်စ္သူမ်ားေန႔တဲ႔။ မွတ္မွတ္ရရ ကိုယ္နဲ႔မဆိုင္လဲ ဂလိုဘယ္လိုင္ေဇးရွင္း။ ကမၻာႀကီးမွာျဖစ္ပ်က္သမွ် ေခတ္နဲ႔အညီျဖစ္ေနရမယ္တဲ႔။ အဟား။ ရီခ်င္လိုက္တာ။ ကိုယ္႔ႏိုင္ငံရဲ႔ သမိုင္းကိုေတာင္ မသိေမ႔ေနတဲ႔လူတစ္ေယာက္က ဘာလဲကမၻာနဲ႔ရင္ေဘာင္တန္းမယ္။ ကၽြန္မ ျမန္မာလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္မ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မ ျမန္မာ႔ေျမေပၚမွာ ႀကီးျပင္းလာတယ္။ ျမန္မာ႔ေရကိုေသာက္ေနတဲ႔ ျမန္မာမဟုတ္တဲ႔ ျမန္မာ႔ေသြးတစ္ေယာက္ပါ။ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓါတ္ရွိတယ္။ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ေနတာမဟုတ္တဲ႔ ႏိုင္ငံ႔အေရးကို စိတ္၀င္စားတဲ႔ ျမန္မာလူငယ္တစ္ေယာက္ပါ။ ျမန္မာလူငယ္ေတြ သိထား၊ နားလည္ရမယ္႔ ျမန္မာ႔သမိုင္းမွာအေရးပါတဲ႔၊ ျမန္မာျပည္သူေတြအတြက္ အေရးႀကီး ပုဂၢဳလ္ေတြကို ကၽြန္မမေမ႔သလို က်န္ရွိေနသာ အျခားအျခားေသာ လူမ်ားကိုလဲ မေမ႔ေစခ်င္တာကေတာ႔ တကယ္႔စိတ္ရင္းအမွန္ပါ။ က်ဆံုးေလၿပီးေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင္႔တကြ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားအား အေလးျပဳ။<br /></div><br /><div style="text-align: center;">ေခးေရာ႔စ္</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-4350123702549290933?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-79736928247287806892008-07-13T10:25:00.004+06:302008-07-13T14:28:17.230+06:30၁၃ရက္ေန႔တိုင္းဟာ ကၽြန္မအတြက္ အမွတ္တရ တစ္ေပြ႔တစ္ပိုက္နဲ႔ ေန႔ေလးတစ္ေန႔ေပါ။<br /><div style="text-align: justify;">တကယ္လို႔မ်ား မတူညီတဲ႔ လူႏွစ္ေယာက္အတြက္ တူညီတဲ႔ခံစားမႈတစ္ခုနဲ႔ ေန႔တစ္ေန႔ကို မတူညီတဲ႔ေနရာ ႏွစ္ခုကေန တိတ္ဆိတ္စြာ အမွတ္တရျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္..........<br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_BgvSql5TR9k/SHm1eE1POfI/AAAAAAAAAMg/rX8xLXV-ZLA/s1600-h/uandme.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_BgvSql5TR9k/SHm1eE1POfI/AAAAAAAAAMg/rX8xLXV-ZLA/s320/uandme.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222404771210541554" border="0" /></a><br /><br /><br /><div style="text-align: center;">အခ်စ္ဆိုတဲ႔<br /></div><div style="text-align: center;">အဓိပၸါယ္<br />မင္း နဲ႔ေတြ႔မွ<br />ငါ နက္နဲစြာသိလာတယ္....<br /><br />အခ်စ္ေၾကာင္႔<br />ငါ႔ဘ၀ဟာ<br />ေနထိလို႔လန္းတဲ႔<br />ပန္းတစ္ပြင္႔လိုပဲ<br />လွပလာတယ္.....<br /><br />အခ်စ္က သင္ေပးတဲ႔<br />သင္ခန္းစာေတြ<br />ငါခ်ိဳၿမိန္စြာ သင္ယူရင္း<br />အခ်စ္ရဲ႔<br />ဟိုးအေ၀းတစ္ေနရာက<br />အလြမ္းကိုလဲ<br />သိမ္ငယ္စြာ<br />ေၾကာက္ရြ႔ံေနတယ္.....<br /><br />တစ္ခါတစ္ေလေတာ႔လဲ<br />အရာအားလံုးကိုေက်ာခိုင္းလို႔<br />မင္းလက္ေလးကိုဆြဲ<br />အေ၀းကိုသြားၿပီး<br />ဘယ္အရာမွမပါ<br />အခ်စ္တစ္ခုနဲ႔သာ<br />ဘ၀ကိုျဖတ္သန္းဖို႔<br />စိတ္အားထက္သန္ေနမိျပန္ေရာ...<br /><br />အခ်စ္သာပါတဲ႔<br />အခ်စ္သီးသန္နဲ႔<br />ငါရူးမိုက္စြာ<br />ႏူးည႔ံစြာ<br />ရင္ခုန္စြာ<br />ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔<br />အရာရာကိုအာခံမိေနတတ္ၿပီေကာ။<br /><br />ေခးေရာ႔စ္<br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-7973692824728780689?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-64278530061883075282008-07-10T10:00:00.001+06:302008-08-23T10:21:17.103+06:30<div style="text-align: justify;">ေနသာတဲ႔ ေန႔ေလးတစ္ေန႔မွာေပါ..........ပင္လယ္ႀကီးရဲ႔ အေရွ႔ဘက္ျခမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ မထင္မွတ္ပဲ အံ႔ၾသစရာတစ္ခု ျဖစ္သြားတယ္။ ၁၄ႏွစ္၊ ၁၅ႏွစ္အရြယ္ ေကာင္ေလးအုပ္စု သံုးစုေလာက္ေတြ႔မိၾကတယ္။ အထက္တန္းေက်ာင္းသား အရြယ္ေလးေတြေပါ႔။ သူတုိ႔အားလံုး အေျပးၿပိဳင္ဖို႔ အတြက္ တာဆူေနၾကတယ္။ ပထမ အုပ္စုက တစ္အားတက္ၾကြေနတယ္။ ၿပိဳင္ပြဲတစ္ခုကို ယွဥ္ၿပိဳင္မယ္႔ အႏိုင္ရခ်င္တဲ႔၊ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ခ်င္တဲ႔ ပံုရိပ္ေတြ ထင္ဟပ္ေနၾကတယ္။ ဒုတိယအဖြဲ႔ကေတာ႔ ေကာင္ေလးစုစုေပါင္း အေယာက္ (၂၀) ေလာက္ရွိမယ္။ သူတို႔ကို ၾကည္႔ရတာ ပထမအုပ္စုေလာက္ တက္တက္ၾကြၾကြ မရွိၾကဘူး။ ပထမအုပ္စုကို တကယ္ ယွဥ္ႏိုင္ပါ႔မလား ဆိုတဲ႔ အေတြးေတာင္၀င္ေနပံုရတယ္။ ေနာက္ဆံုးတစ္ဖြဲ႔ ေကာင္ေလးေတြက (၁၀) ေယာက္ မျပည္႔တစ္ျပည္႔ပဲ။ သူတို႔ကေတာ႔ ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်ထားလို႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ယွဥ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ႔ အရွံဳးစိတ္ကို ႏွလံုးသြင္းထားေနေလရဲ႔။ အဖြဲ႔ေတြအားလံုး အေျပးၿပိဳင္ပြဲအတြက္ အာရံုထားေနၾကခ်ိန္မွာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ေအးေအးလူလူ လမ္းေလွ်ာက္ေနတယ္။ သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႔ အားေကာင္းေမာင္းသန္ ေကာင္ေလးကေတာ႔ အသက္ေတာင္ ျပင္းျပင္းမရွဴဘူး။ တစ္ျခားအဖြဲ႔ေတြရဲ႔ ဟိုးးးးးးအေနာက္ဘက္မွာ အမ်ားႀကီး ျပတ္က်န္ေနခဲ႔ေပမယ္႔ အျပံဳးမပ်က္၊ ယံုၾကည္မႈ အျပည္႔နဲ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းေနလိုက္တာ။ သက္ေတာင္႔သက္သာနဲ႔ ကမ္းေျခတစ္ေလွ်ာက္ ရွဳခင္းေတြကို ေငးေမာရင္းေပါ႔.......... သူ႔အတြက္ကေတာ႔ ၿပိဳင္ပြဲတစ္ခုလို႔ မွတ္ယူထားပံု မေပၚဘူး။ ေနသာတဲ႔ ေန႔တစ္ေန႔မွာ အလွအပ ခံစားရင္း လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာပံုပဲ။ တစ္ျခားသူေတြလို စည္းကမ္းကလနားေတြနဲ႔ ယွဥ္ၿပိဳင္ျခင္း၊ အႏိုင္ရလိုျခင္း ဆိုတာထက္ သူ႔ပံုစံက ပါ၀င္မႈေတာ႔ရွိတယ္... ဒါေပမယ္႔ ရိုးရွင္းတယ္... မရွဳပ္ေထြးဘူး... တကယ္႔ကို ရိုးရိုးေလး... လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးနဲ႔ လူမ်ားေတြ သူ႔ကို ဘယ္လိုထင္မယ္၊ ဘယ္လိုေတြးမယ္ ဆိုတာကို လံုး၀ အမႈမထားဘူး။<br />ဒါကေတာ႔ ကၽြန္မဖတ္လိုက္ရတဲ႔ ေဆာင္ပါးေလးတစ္ပုဒ္ကို သင္႔ေလ်ာ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး ဘာသာျပန္ထားတာပါ။<br />ဒီရွဳပ္ေထြး ေပြလီလွတဲ႔ ေလာကႀကီးထဲမွာ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ၿပိဳင္ဆိုင္မႈ၊ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈထဲမွာ ႏွစ္ျမွဳပ္ရင္း၊ ရုန္းကန္ရင္း၊ ဘ၀ခရီးကို ေလးပင္စြာ ေလွ်ာက္လွမ္းေနမိၾကတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္၊ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းရဲ႔ ေလာင္းရိပ္ေအာက္မွာ ကိုယ္႔ရဲ႔ ဆႏၵတစ္စံုတစ္ရာကို ေျမျမွဳပ္သၿဂိဳလ္လိုက္ရမယ္ဆိုရင္ တကယ္ေရာ ထိုက္တန္ရဲ႔လားဆိုတာ ျပန္စဥ္းစားဖို႔ လိုမယ္ထင္တယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ႔ ဆႏၵ၊ လြတ္လပ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈတစ္ခု အမ်ားကိုလဲ မထိခိုက္ဘူးဆိုရင္ စိတ္ကို ထြက္ေပါက္ေပးသင္႔တယ္။ ျပန္စဥ္းစားၾကည္႔ရင္ ဘ၀ဆိုတာ တိုတိုေလးပါ။ စိတ္ကို ေထာင္သြင္း အက်ဥ္းခ်ၿပီး ပိတ္ေလွာင္ထားမယ္႔အစား ေပါ႔ပါးလြတ္လြပ္တဲ႔ ခံစားမႈေလးေတြကို လြယ္လြယ္ကူကူ ရိုးရိုးရွင္းရွင္းေလး ႀကံဳေတြ႔ႏိုင္တယ္ဆိုတာ သတိမထားမိလိုက္ၾကဘူး။ ပညာရွိ သတိျဖစ္ခဲေလးျဖစ္သြားတာပါ။ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္နဲ႔ အသက္ရွင္ေနထိုင္ေနရတဲ႔ ဒီေလာကဆိုတဲ႔ ေနရာတစ္ခုထဲမွာ ယံုၾကည္မႈကို မလြတ္တမ္းဆုပ္ကိုင္ရင္း စိတ္ခ်မ္းေျမ႔မႈကိုလဲ ေမ႔ထားလို႔ဘယ္ျဖစ္မလဲေနာ႔.....<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;">ေခးေရာ႔စ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-6427853006188307528?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-86870976338907397512008-07-03T13:51:00.000+06:302008-07-03T14:00:16.449+06:30<span style="display: block; padding-left: 6em;"><span><br /><br /></span></span><div style="text-align: center;"><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span>When the tears run down my cheeks,</span></span><br /><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span>I know one thing that I love u indeed.</span></span><br /><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span></span></span><br /><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span>When I know u love me too deep,</span></span><br /><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span>The only thing I can hold is belief.</span></span><br /><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span></span></span><br /><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span>When u say u can't leave me,</span></span><br /><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span>I too have the same feeling not to part from u.</span></span><br /><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span></span></span><br /><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span>When u say that I'm ur precious thing,</span></span><br /><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span>At the same time I too feel that it's my wish &amp; dream.</span></span><br /><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span></span></span><br /><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span>People will say that never say never,</span></span><br /><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span>But I will always murmur that I will love you forever &amp; ever.<br /><br />ေခးေရာ႔စ္<br /><br /></span></span><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span>မွတ္ခ်က္။ ေခးေရာ႔စ္ အႀကိတ္အနယ္ ခံစားတင္ျပသည္။ :P</span></span><br /></div><span style="display: block; padding-left: 6em;"><span></span></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-8687097633890739751?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-74386453816580472702008-06-19T09:19:00.001+06:302008-06-19T11:42:49.978+06:30<div style="text-align: justify;"> ငယ္စဥ္ကတည္းက တစ္ႀကိမ္တစ္ခါသာ ျမင္ေတြ႔ခြင္႔ရၿပီး အခုခ်ိန္ထိ ရင္ဘတ္ႀကီးထဲမွာ အျမဲမျပတ္ ေလးစားျမတ္ႏိုး အားက်ရပါေသာ အန္တီစု (၆၃) ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔မွ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အထိ စိတ္ခ်မ္းသာ၊ ကိုယ္က်န္းမာနဲ႔ လူထုအက်ိဳးကို ဆက္လက္သယ္ပိုးေပးရင္း အသက္ရာေက်ာ္ရွည္ႏိုင္ပါေစလို႔..........<br /><br />ၾကံ႔ခိုင္ေသာ စိတ္ဓါတ္...<br /><br />အမွန္တရားကို ျမတ္ႏိုးေသာ စိတ္ဓါတ္...<br /><br />အရာရာကို စြန္႔လႊတ္ရဲေသာ စိတ္ဓါတ္...<br /><br />အရည္အခ်င္းရွိေသာ၊ ဇြဲရွိေသာ ကၽြန္မေလးစားရေသာ သူမအတြက္ ကဗ်ာခ်စ္သူရဲ႔ မျဖစ္စေလာက္ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္နဲ႔ ေမြးေန႔ဆုေတာင္း ေပးလိုက္ပါတယ္။<br /><br /><br /><div style="text-align: center;">ဇြဲ<br /><br /></div><div style="text-align: center;">ဇာမဏီငွက္ အေတာင္ယွက္<br />အားတင္းလ်က္ သူပ်ံတက္<br />မုန္တိုင္းထန္လဲ အာရံုမပ်က္<br />မေလွ်ာ႔ေသာဇြဲ ရင္မွာစြဲ<br />ေတာင္ပံက်ိဳးလဲ အံကုိခဲ<br />ပ်ံတက္ေနဆဲ ေ၀ဟင္ထဲ....................<br /><br />chaos<br /><br /><div style="text-align: left;">ဇြဲဆိုတဲ႔ ကဗ်ာေလးက ကၽြန္မ ဘေလာ႔စေရးစတုန္းက တင္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ကဗ်ာေလးပါ။<br /></div><br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-7438645381658047270?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-9124868217489377682008-06-14T11:25:00.000+06:302008-06-14T11:30:33.524+06:30<div style="text-align: center;">ေမတၱာနဲ႔ ေစတနာ အရင္းခံျဖစ္တည္လာတဲ႔<br />"ခ်စ္ျခင္း"<br />ပူေလာင္မႈ မပါ<br />စာနာမႈ တန္ဆာဆင္လာတဲ႔<br />"ခ်စ္ျခင္း"<br />ညွာတာမႈနဲ႔ အရာရာကိုေသခ်ာေစတဲ႔<br />"ခ်စ္ျခင္း"<br /><br />ေနာက္ဆံုးတစ္ေန႔မွာ<br />လမ္းေလွ်ာက္ရင္း<br />မေတာ္တစ္ဆ ၀င္တိုက္မိၿပီး<br />နာက်င္သြားတဲ႔ "ႏွလံုးသား"<br />အနာေတြသာဆင္႔လာမယ္<br />ဒဏ္ရာေတြက မေန႔တစ္ေန႔ကလို<br />နာက်င္ေနတုန္းပါလား...........<br /><br />ေစတနာကို<br />တရားခံစစ္သလို သံသယမ်က္လံုးနဲ႔<br />သံသယအေတြးနဲ႔<br />သံသယစိတ္ထားနဲ႔<br />အျပစ္ဆိုမွေတာ႔<br />ေစတနာ အစစ္လို႔<br />အမွန္တကယ္ ဟစ္ေၾကြးလဲ<br />တန္ဖိုးမဲ႔ေနတဲ႔<br />နာရီအိုတစ္ခုလိုပါပဲ.........<br /><br />စည္းတစ္ခုကိုေက်ာ္လို႔<br />ေမတၱာကို ျဖတ္ရိုက္မိသြားတယ္။<br />မ်က္၀န္းမွ ပုလဲခလို႔<br />ေနာင္တတစ္ေပြ႔နဲ႔<br />မွားေနပါလား…ဆိုတဲ႔ အသိ<br />ျပင္မရေတာ႔ဘူး...........<br /><br />တကယ္တမ္းေတာ႔<br />အေနအထိုင္မတတ္တဲ႔<br />ႏွလံုးသားက<br />နာက်င္ရစျမဲပါ.................<br />သံေယာဇဥ္အမွ်င္တန္းလို႔<br />မာနကိုခ၀ါခ်ခ်င္ေပမယ္႔<br />သိကၡာကိုထမ္းပိုးထားတဲ႔ရင္ဘတ္နဲ႔<br />အမွား၊အမွန္ကို ပိုင္းျခားေပးတဲ႔ ဦးေႏွာက္က<br />လက္မခံဘူးတဲ႔......<br /><br />ငါမမွားဘူးလို႔ မေျပာေပမဲ႔<br />လူေတြထဲကလူ ငါတစ္ေယာက္ဟာလဲ<br />အတၱကို အႏိုင္မတိုက္ႏိုင္ခဲ႔ဘူး……..<br />ေျမြေဟာက္တစ္ေကာင္လို<br />အဆိပ္ျပင္းတဲ႔ အတၱမင္းက<br />ငါ႔ရင္ဘတ္ထဲမွာလား?<br />သူ႔ရင္ဘတ္ထဲမွာလား?<br />ဘယ္သူ႔ရင္ဘတ္ထဲမွာလဲ?<br /><br />chaos <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-912486821748937768?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-82679919880767863732008-06-11T10:17:00.000+06:302008-06-11T10:19:59.491+06:30<div style="text-align: center;">ရက္စက္လွတဲ႔ မုန္တိုင္းရယ္<br />အသက္ေပါင္းမ်ားစြာကို<br />မလွမပ ေျခြယူရက္တယ္<br />ေႏြးေထြးမႈ၊ သံေယာဇဥ္နဲ႔ထံုမြမ္းထားတဲ႔<br />မိသားစု အသိုက္အ၀န္းေပါင္းမ်ားစြာ<br />မုန္တိုင္းရဲ႔ လက္ေအာက္မွာ<br />မႈန္၀ါးေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီေနာ္။<br /><br />နာက်င္ေၾကကြဲမႈနဲ႔<br />စိတ္ပ်က္အားငယ္စြာ<br />ကူညီမဲ႔သူကို ေစာင္႔စားေနခ်ိန္မွာ<br />အကန္႔အသတ္ေတြ…<br />အတားအဆီးေတြ…<br />ေစတနာကို ရုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္ေအာင္<br />ျခယ္မႈန္းေနၾကတယ္။<br /><br />ရာထူး….<br />အာဏာ…..<br />ဥစၥာ……<br />ေက်ာ္ၾကားမႈ….<br />ေယာင္ခ်ာခ်ာ၀ဲဂယက္ၾကားမွာ<br />စာနာမႈကို ဘယ္ေခ်ာင္ထိုးထားၾကတာလဲ?<br /><br />ႏွလံုးသားေတြ တဆစ္ဆစ္နာက်င္ေနလဲ<br />တကယ္တမ္းေတာ႔<br />ဆႏၵရဲ႔ေနာက္ကို<br />ဟန္႔တားမႈအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔<br />ျဖစ္ခ်င္တာေတြကို ျဖစ္ခြင္႔မရတဲ႔အခါ……….<br /><br /><br /></div><div style="text-align: center;">chaos<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-8267991988076786373?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-76572966201152609332008-02-28T14:09:00.001+06:302008-02-28T17:01:09.022+06:30<div style="text-align: justify;">အခုရက္ပိုင္းရံုးက ေနရာေျပာင္းမွာနဲ႔ အင္တာနက္လဲအဆင္ေျပမွာမဟုတ္ေတာ႔ဘူး။ အဲ႔ဒါ ကၽြန္မခ်စ္တဲ႔ ဘေလာ႔ေလး ၿပီးေတာ႔ ကၽြန္မတယ္ရင္းေတြနဲ႔ ခဏေတာ႔ေ၀းရဦးမယ္။ အဆင္ေျပတဲ႔ေန႔ျပန္ေတြ႔ၾကမယ္ေလ။<br /></div><br />ေခးေရာ႔စ္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-7657296620115260933?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-44588152432497098192008-02-26T14:24:00.001+06:302008-02-26T15:54:18.532+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_BgvSql5TR9k/R8PIJ3BsmGI/AAAAAAAAALA/Dgg8xXrVcHw/s1600-h/happy-birthday-pastel-candles.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_BgvSql5TR9k/R8PIJ3BsmGI/AAAAAAAAALA/Dgg8xXrVcHw/s320/happy-birthday-pastel-candles.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5171196868866906210" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">လူ႔ေလာကကိုစေရာက္ကတည္းက အေဖနဲ႔အေမကို ဒုကၡေပးခဲ႔တဲ႔ သမီးမိုက္ အသက္တစ္ရက္ႀကီးျပန္ၿပီ။ အခုခ်ိန္ထိလဲ ဘာရယ္မွ မည္မည္ရရ ေက်းဇူးမတံု႔ျပန္ႏိုင္ခဲ႔ဘူး။ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္နဲ႔ သမီးဆိုးေလးကို အႏြံတာခံေပးတဲ႔ <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">အေဖနဲ႔အေမ</span> သို႔........................<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(153, 153, 255);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">မသိတတ္စအ႐ြယ္ လြန္ေျမာက္လိ္ု႔</span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">မ်က္စိ တစ္မွိတ္ လွ်ပ္တစ္ျပက္အတြင္း</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">သမီး လူလားေျမာက္ခဲ႔ပါၿပီ။</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">စကၠန္႔မလပ္ ဂ႐ုဏာမျပတ္ဘဲ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေမတၱာနံ႔ထံုသင္းတဲ႔ မိဘရင္ခြင္မွာ</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">သမီးဘ၀လံုျခံဳခဲ႔တာ ယေန႔ထိပါ။</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">သမီးမ်က္ႏွာ တစ္ခ်က္မညိႈးသာဘဲ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">လိုအင္ဆႏၵ အ၀၀ကို</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တတ္စြမ္းသမွ် ျဖည္႔ဆည္းလို႔</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ခ်စ္သမီးေလး စိတ္လန္းဖို႔တဲ႔…</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">အရိပ္တၾကည္႔ၾကည္႔ ခ်စ္တဲ႔</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">သမီးေလး ငိုခ်င္းက သည္းေျခရင္းကို</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဓားလက္နက္နဲ႔ ျဖည္းျဖည္းဆြသလို</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေ၀ဒနာ လႈိင္းတံပိုး ရင္မွာတိုးလို႔ဆိုတဲ႔<br />ခ်စ္ေဖေဖနဲ႔ေမေမ။<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ခ်စ္သမီး ျပံဳးရင္<br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ႏွလံုးဘ၀င္ လန္း႐ႊင္လို႔</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ႏြဲ႔ဆိုးဆိုးလဲ အျပံဳးမပ်က္ဘဲ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အႏြံတာခံျမဲ ေက်နပ္ဆဲ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဲ</span> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">စိုးရိမ္မကင္း ခ်စ္စိတ္ျပင္းတဲ႔</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">မိဘစိတ္ရင္းမွန္ကို သမီးမိုက္ခံစားရင္း</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ျပဳမွားမိတဲ႔ ျပစ္မ်ိဳးမ်ားကို ခြင္႔လႊတ္ပါလို႔…………..</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တုမႏႈိင္းသာတဲ႔ မိဘေမတၲာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေက်းဇူးအနတၲ ႀကီးမားစြာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ျပန္ဆပ္ဖို႔ရာ ႀကိဳးပမ္းကာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ျမဴတစ္မႈန္ေက်ဖို႔ ၾကာေညာင္းလို႔</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အခ်ိန္မကုန္ေစနဲ႔စို႔………<br /><br />ေခးေရာ႔စ္<br /><br /></span><div style="text-align: left;"><div style="text-align: justify;">ကဗ်ာေလးက ကၽြန္မ တစ္ခါတင္ဖူးတဲ႔ကဗ်ာေလးပါ။ (27.02.2008)ေန႔မွာက်ေရာက္မယ္႔ ကၽြန္မေမြးေန႔မွာ ဒီကဗ်ာေလးနဲ႔ ကၽြန္မကိုသိပ္ခ်စ္တဲ႔ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမကို ဂါရ၀ါျပဳခ်င္တဲ႔ ဆႏၵနဲ႔ အမွတ္တရ ထပ္တင္လိုက္တာပါ။ ကဗ်ာေလးဖတ္ၿပီးၿပီဆိုေတာ႔ ေမြးေန႔ကိတ္ေတြ သံုးေဆာင္သြားၾကပါဦး။ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ေမြးေန႔လို႔အမည္တပ္ၾကတဲ႔ အသက္တစ္ရက္ ထပ္ႀကီးတဲ႔ ေန႔တစ္ေန႔အတြက္ အမွတ္တရေပါ႔......<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_BgvSql5TR9k/R8PHYHBsmFI/AAAAAAAAAK4/jgmRE9BM08o/s1600-h/birthdaycake2.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_BgvSql5TR9k/R8PHYHBsmFI/AAAAAAAAAK4/jgmRE9BM08o/s320/birthdaycake2.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5171196014168414290" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_BgvSql5TR9k/R8PM63BsmHI/AAAAAAAAALI/NcDwQAo0zto/s1600-h/cookie+cakes.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_BgvSql5TR9k/R8PM63BsmHI/AAAAAAAAALI/NcDwQAo0zto/s320/cookie+cakes.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5171202108727007346" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_BgvSql5TR9k/R8PPr3BsmJI/AAAAAAAAALY/PpzMjotmj2o/s1600-h/oddsandends.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_BgvSql5TR9k/R8PPr3BsmJI/AAAAAAAAALY/PpzMjotmj2o/s320/oddsandends.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5171205149563852946" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_BgvSql5TR9k/R8PQUHBsmKI/AAAAAAAAALg/UcSaCKNbSLI/s1600-h/bread.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_BgvSql5TR9k/R8PQUHBsmKI/AAAAAAAAALg/UcSaCKNbSLI/s320/bread.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5171205841053587618" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_BgvSql5TR9k/R8PRRnBsmLI/AAAAAAAAALo/yrKGGVbdl8M/s1600-h/pizza.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_BgvSql5TR9k/R8PRRnBsmLI/AAAAAAAAALo/yrKGGVbdl8M/s320/pizza.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5171206897615542450" border="0" /></a><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_BgvSql5TR9k/R8PSfnBsmNI/AAAAAAAAAL4/4bh3HofGOno/s1600-h/cool-drinks.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_BgvSql5TR9k/R8PSfnBsmNI/AAAAAAAAAL4/4bh3HofGOno/s320/cool-drinks.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5171208237645338834" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span></div></div><div style="text-align: center; color: rgb(204, 204, 255);"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_BgvSql5TR9k/R8PTDXBsmOI/AAAAAAAAAMA/U2QgHHoJYwA/s1600-h/drinks.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_BgvSql5TR9k/R8PTDXBsmOI/AAAAAAAAAMA/U2QgHHoJYwA/s320/drinks.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5171208851825662178" border="0" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-4458815243249709819?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-38920327414251380692008-02-24T15:43:00.001+06:302008-02-24T15:46:20.024+06:30<div style="text-align: center;">Failure, failure<br /><br />I don’t care u will come and tear my dreams;<br />I have the desire to fight you back till I win.<br /><br />I know you want to take advantage of every opportunity;<br />Be careful! I also have some back up plans ready.<br /><br />You want all my plans end up like a smoke;<br />Look! I will never fulfill your hope.<br /><br />You don’t know that you are teaching me life long lessons;<br />But I thank you and keep them as my blessings.<br /><br />chaos <br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-3892032741425138069?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-20001925908442365472008-02-15T16:38:00.000+06:302008-02-15T17:02:38.506+06:30<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_BgvSql5TR9k/R7Vlm3BsmCI/AAAAAAAAAKg/kkLh6X_VfJY/s1600-h/BirthdayCake1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_BgvSql5TR9k/R7Vlm3BsmCI/AAAAAAAAAKg/kkLh6X_VfJY/s320/BirthdayCake1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5167147865758013474" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ေမြးေန႔မွာ လိုအင္ဆႏၵျပည္႔၀ၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါေစ.....</span><span style="color: rgb(51, 204, 0);"> </span><span style="color: rgb(255, 153, 255);"><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ဘ၀ဆိုတဲ႔ ခရီးတစ္ခုကို ေပ်ာ္ရႊင္မႈလို႔ အမည္တပ္လို႔ရတဲ႔ အခ်စ္တစ္ခုကို ေသခ်ာစြာ ထုပ္ပိုးၿပီး ခရီးအဆံုးတစ္ေနရာ အထိ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြ မေပ်ာက္ပ်က္ပဲ၊ အားမေလွ်ာ႔စတမ္း ေလွ်ာက္ႏိုင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္ ဘ၀ႀကီးဟာ သက္၀င္လာမွာအမွန္ပဲေနာ္။ အရာအားလံုးနဲ႔မလဲႏိုင္တဲ႔ ခံစားခ်က္ဆိုတာ အျမဲမျဖစ္ေပၚတတ္ဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလ အမွတ္တမဲ႔ ၀င္ေရာက္လာခ်ိန္မွာပဲ ခိုင္ျမဲစြာ ဆုပ္ကိုင္ထားႏိုင္ပါေစ။</span><br /><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_BgvSql5TR9k/R7VnCXBsmDI/AAAAAAAAAKo/pdHlpeWNCh4/s1600-h/boygirlscake.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_BgvSql5TR9k/R7VnCXBsmDI/AAAAAAAAAKo/pdHlpeWNCh4/s320/boygirlscake.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5167149437716043826" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);"><span style="color: rgb(51, 204, 255);">အသက္အရြယ္ေတြသာ ႀကီးရင္႔လာမယ္၊ အခ်ိန္ေတြသာ ကုန္လြန္သြားမယ္။ လူဆိုတာ တန္ဖိုးထားတတ္တဲ႔ အရာေတြကို တန္ဖိုးထားခ်င္စိတ္နဲ႔ ဆက္လက္ၿပီး တန္ဖိုးထားေနမယ္ဆိုရင္ ေန႔ရက္တိုင္းဟာ လွပစြာကုန္လြန္ေနမွာပဲ။<br /><br /><br /></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_BgvSql5TR9k/R7VoInBsmEI/AAAAAAAAAKw/3nkdDMJXW9w/s1600-h/bday9.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_BgvSql5TR9k/R7VoInBsmEI/AAAAAAAAAKw/3nkdDMJXW9w/s320/bday9.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5167150644601854018" border="0" /></a><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ႔ ဘာေတြဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အမွတ္တမဲ႔နဲ႔ ၾကံဳဆံုလာတဲ႔ အေျခအေနတစ္ခုမွာ အမွတ္တရမ်ားစြာကို ဖန္တီးေပးခဲ႔တဲ႔ "သူ" ေမြးေန႔မွာ တစ္လွည္႔ျပန္ၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္မႈ အနည္းအက်ဥ္းေလးကို ဖန္တီးေပးခြင္႔ရတယ္ ဆိုရင္ပဲ ေက်နပ္ပါတယ္။<br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(204, 51, 204);"><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-style: italic;">chaos</span></span><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);"></span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-2000192590844236547?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-47889944416753652102008-02-13T09:21:00.000+06:302008-02-13T09:24:41.245+06:30<span style="color: rgb(51, 51, 255);"><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ဗိုလ္ခ်ဳပ္မရွိေပမဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရင္ထဲမွာ ရွိေနဆဲ</span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);"></span></div><span class="caption"></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);"></span><div style="text-align: center;"><span class="caption"><div style="text-align: center;"><img style="border: 0px solid rgb(221, 221, 221); padding: 0px;" src="http://www.fileden.com/files/2007/5/4/1045960/Bogyoke-Bday.png" /></div></span></div></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><span class="caption"></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);"></span><div style="text-align: center;"><span class="caption"><span style="font-size:85%;"> <a href="http://hteinkmin.myanmarbloggers.org/search/label/%E1%80%B1%E1%81%BE%E1%80%80%E1%80%AC%E1%80%B9%E1%80%BB%E1%80%84%E1%80%AC">ဤေနရာမွ</a> ရယူပါ</span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><div style="text-align: center;">**************</div></span></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-4788994441675365210?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-42561944033522916362008-02-11T10:52:00.000+06:302008-02-11T11:05:00.994+06:30<div style="text-align: justify;">အလုပ္စ၀င္ကတည္းက ခရီးမထြက္ျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာပီေလ။ ဒီတစ္ေခါက္ ရံုးကလူေတြနဲ႔ ခရီးထြက္ျဖစ္တယ္ အသြားတုန္းက တစ္လမ္းလံုး မေသာက္ပဲမူးတာ လိမ္႔ပိန္႔ေနတာပဲ....လူရုပ္ေတာင္မေပၚခ်င္ေတာ႔ဘူး သိတယ္မလား နဂိုကမွ ဘာရုပ္မွန္းမသိရတဲ႔အထဲ ပိုဆိုးေပါ႔။ အဟဲ ေလရွည္ေနတာ ေခ်ာတီး ေခ်ာတီး... အဲ႔လိုနဲ႔ပဲ ပုဂံၿမိဳ႔ကို အလည္တစ္ေခါက္ထပ္ေရာက္သြားခဲ႔ပါတယ္။ တစ္ရက္၊ႏွစ္ရက္ပဲ လည္လိုက္ရတယ္ ျပန္လာရျပန္ေရာ အခုေတာ႔အလုပ္ခြင္မွာေပါ႔... မုန္႔ေတြ၊ ပစၥည္းေတြ ဓါတ္ပံုရိုက္မို႔ဟာေလ ဟဲ...မရိုက္လိုက္ရဘူးျဖစ္သြားလို႔ လက္ေဆာင္ေတြကို ဒီလိုစီစဥ္ထားေပးတယ္ေနာ႔........ခ်ိတ္ခ်ိဳးနဲ႔ေနာ္ ႀကိဳက္တာအကုန္ယူသြားဗ်ာ.<br /><br /><div style="text-align: left; color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-size:130%;">1. ဇီးယို အထုပ္ေပါင္းမ်ားစြာ (မေလာက္မွာစိုးလို႔)<br />2. မက်ည္းေတာ္ဖီ (သံုးပိသာ)<br />3. ပုန္းရည္ႀကီး ( ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား)<br />4. အသုတ္စံု (စားပြဲတစ္ပြဲစာ) ေကာင္းလြန္းလို႔ေလ ထုပ္ျပန္လာတာ အ၀စားေနာ္ :D<br />5. ယြန္းဘူး အမ်ားရီး (မိန္းကေလးမ်ားအတြက္သာ)<br />6. ပိုးပုဆိုး ( ႀကိဳက္တာ ေရြး)<br />7. ပုဂံအမွတ္တရ တီရွပ္မ်ား ( ဆိုဒ္စံုပါတယ္ေနာ္)</span><br /></div><br />အဟဲ ခ်ိတ္ခ်ိဳး၀ူးမလား ယူသြားေနာ္ ႀကိဳက္တာ အကုန္ ေနာက္တစ္ေခါက္သြားရင္ေတာ႔ ဓါတ္ပံုနဲ႔တကြ တင္ပါ႔မယ္ရွင္<br /><br />chaos<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-4256194403352291636?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-76670947422763393502008-02-06T11:16:00.001+06:302008-02-06T11:16:57.255+06:30ရံုးမွာ အလုပ္ေတြနဲနဲရွဳပ္ေနတာရယ္၊ နက္ဖန္ကစလို႔ ေလးငါးရက္ေလာက္ခရီးထြက္ျဖစ္မွာနဲ႔ ေပါင္းၿပီး ဘေလာ႔ေတြကိုလဲ မလည္ႏိုင္၊ ပုိစ္႔အသစ္ေတြလဲ မတင္ႏိုင္ျဖစ္ေတာ႔မွာမို႔ လာလည္တဲ႔ တယ္ရင္းအားလံုးကို ႀကိဳၿပီး ေမတၱာရပ္ခံပါတယ္။ ျပန္လာရင္မုန္႔၀ယ္လာမယ္ေနာ႔။ :P<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-7667094742276339350?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-71745042319828710272008-02-06T11:01:00.000+06:302008-02-06T11:12:16.364+06:30<div style="text-align: justify;" id="1eq5" class="ArwC7c ckChnd">ေနဘုန္းလတ္သို႔................<br />ဘေလာ့ဂ္ဂါေမာင္ႏွမေတြအၾကား ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးစြာ စေနာက္ၾကရင္း "ၿမိဳ႕စားႀကီးေနဘုန္းလတ္" လို႔ နာမည္တြင္ခဲ့တဲ့သူ။ မႏွစ္က ဒီလုိေန႔မွာပဲ "လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္" ဘေလာ့ဂ္ေလးကို သူကိုယ္တိုင္ အသက္သြင္းခဲ့တယ္။ ဒီေန႔ ေတာ့ တစ္ႏွစ္တင္းတင္း ျပည့္သြားျပီေပါ့။ မွတ္မွတ္ရရ သူ ႔ဘေလာ့ဂ္မွာ ပထမဆံုးတင္လိုက္တဲ့ ပို႔စ္နာမည္ကလည္း "လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္"တဲ့။ လက္ေတြ႔ဘဝမွာ သူလြတ္က်ခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာ၊ ဒါမွမဟုတ္ အႏုပညာသမားဆိုတဲ့ အမည္နာမေတြအတြက္ သူ ့ဘေလာ့ဂ္ဟာ သစၥာရိွတဲ့ လူယံု၊ အစြမ္းထက္တဲ့ လက္နက္၊ အရိပ္ေကာင္းတဲ့ ေညာင္သစ္ပင္လို အသံုးေတာ္ခံခဲ့တယ္။ ရက္ေပါင္း ၃၆၅ရက္အတြင္းမွာ သူ ့ျမိဳ႕ေတာ္က စာေကာင္းစာသန္႔ ၁၂၂ ပုဒ္ ေမြးထုတ္ေပးခဲ့ျပီးၿပီ။ ဒီစာေတြေၾကာင့္ ဖတ္သူေတြအတြက္ သုတပန္းေတြ လန္းလာခဲ့တယ္ ၊ ရသလမ္းေတြ ဆန္းလာခဲ့တယ္ ၊ ပညာမီးေတြ လင္းပလာခဲ့တယ္ ။ သူကေတာ့ သတိထားမိခ်င္မွ ထားမိလိမ့္မယ္။ ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြ အတြက္ ပထမဆံုးဆိုတဲ့ စကားလံုးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သူနဲ႔ လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္လည္း ရင္းနွီးကၽြမ္း၀င္ခဲ့တယ္္။ ဘေလာ့ဂ္ပို႔စ္ေတြကို ပထမဆံုး ပံုႏွိပ္မယ့္စာအုပ္အတြက္ တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ သူအစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ စာအုပ္ကိစၥ ေဆြးေႏြးပြဲတိုင္းကိုု မပ်က္မကြက္ တက္ေရာက္ခဲ့သူဟာလည္း သူ တစ္ဦးတည္း ရိွခဲ့တယ္။ ေနာက္ျပီး ရန္ကုန္မွာ ပထမဆံုးက်င္းပခဲ့တဲ့ Blog Day Seminar အတြက္လည္း သူ ပါ၀င္ခဲ့တယ္။ MRTV4 နဲ႔ အျခားေသာ မီဒီယာေတြအၾကားမွာ ဘေလာ့ဂ္ေလာက အေၾကာင္းကို သူခ်ျပရဲခဲ့တယ္။ ေဝဖန္မႈေတြကို လက္ခံခဲ့တယ္။ ေမးခြန္းေတြကို အျပံဳးနဲ႔ ေျဖၾကားေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။ ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ဂါရပ္၀န္းမွာ ဓေလ့ထံုးတမ္းတစ္ခုရိွတာက ဘေလာ့ဂ္တစ္ခု ဒါမွမဟုတ္ ဘေလာ့ဂ္ဂါတစ္ေယာက္ရဲ႕ အထိမ္းအမွတ္ေန႔ေတြမွာ အထူးေရးသားတဲ့ ပို႔စ္ေတြ တင္တတ္္ၾကတယ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက လာႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္၊ Comment ေတြ ခ်ီးျမွင့္ၾကတယ္။ ဒီေန႔ သူ ့ရင္နဲ႔ တည္ထားတဲ့ ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီး တစ္ႏွစ္ျပည့္တယ္။ ခုလိုအခ်ိန္မွာ သူသာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရးသားခြင့္ရမယ္ဆိုရင္သူ႔ဘေလာ့ဂ္အတြက္ အထိမ္းအမွတ္ပို႔စ္တင္မယ့္ အစီအစဥ္ရိွမယ္ဆိုတာ အေသအခ်ာပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူ … ဘယ္မွာလဲ ။ သူေရးမယ့္ ပို႔စ္မွာ Comment ေရးဖို႔ ဘေလာဂါ့ရပ္၀န္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ သူ႔ရဲ႕စာဖတ္ပရိသတ္ေတြ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီး ေစာင့္ေနၾကတယ္။ " ျမိဳ႕စားၾကီး " လို႔ စေနာက္ၾကဖို႔ ေစာင့္ေနၾကတယ္ … ဇန္နဝါရီ ၂၉ ကတည္းက ေျခာက္ေသြ႕ေနခဲ့ရတဲ့ သူ႔့ျမိဳ႕ေတာ္မွာ အျပံဳးေတြနဲ႔ ဖုံးလႊမ္းေနေစခ်င္တာ … ရယ္သံေတြနဲ႔ စည္ညံေနေစခ်င္တာ … ဒါေတြအတြက္ အားလံုးက ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနဆဲပါ ..။ ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြကို ခ်စ္ၾကည္ေစခ်င္တဲ့ သူ႕အတြက္၊ လူငယ္ေတြကိုေကာင္းေစခ်င္တဲ့ သူ႔အတြက္၊ တိုင္းျပည္ကို တကယ္ခ်စ္တဲ့ သူ႔အတြက္ ေဘးဒုကၡဆိုတာ ျမဴတစ္မႈန္စာေတာင္ က်ေရာက္မလာေစဖို႔ ဘေလာဂါ့ရပ္၀န္းမွ ညီအကိုေမာင္နွမအားလံုးက ဒီအမွတ္တရ ပို႔စ္ေလးနဲ႔ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-7174504231982871027?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-71718458368347099092008-02-02T11:27:00.000+06:302008-02-02T11:32:37.632+06:30<div style="text-align: center;">Just shut up!!!<br /><br />Shut up your mouth right now!!!!!!!!!<br /><br />Whatever you do and wherever you go or whatever you say is wrong<br /><br />But have you ever thought of one man’s craziness can be another man’s sufferings…<br /><br />Don’t just think, it’s happening continuously and rapidly.<br /><br />In this chaotic world, all you can do is just keep your thoughts and right in your heart.<br /><br />Once you show your right, you are bound to go to a dark place so dark that you can even be blind.<br /><br />It’s ok when your eyes are blind and your ears can’t hear anything but you still have the heart to feel the freedom.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-7171845836834709909?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-82352470174023901442008-01-31T12:34:00.000+06:302008-01-31T12:45:44.577+06:30<div style="text-align: center;"> <br />I feel as if we've come to possess a little part of each other,<br />Though we are far from one another.<br /><br />Whenever I'm caught on the horns of dilemma,<br />You help me out and lead me with your kind behavior.<br /><br />At times, I feel blue, sad, hopeless and helpless,<br />And I can always withstand cos of your love and kindness.<br /></div><br /><div style="text-align: center;">chaos </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-8235247017402390144?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-2034931608049561352008-01-26T12:29:00.000+06:302008-01-26T12:32:33.739+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_BgvSql5TR9k/R5rMxHdyroI/AAAAAAAAAKU/fwEqjMre8V0/s1600-h/CIMG3551.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_BgvSql5TR9k/R5rMxHdyroI/AAAAAAAAAKU/fwEqjMre8V0/s320/CIMG3551.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5159661467295985282" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"> ဟက္ပီး ဟက္ပီး ဟက္ပီး ဟက္ပီး ဘတ္ေဒး<br />လင္းထြန္းေရ ေမ႔တြားဒါ ေခြးလႊတ္တယ္ဟုတ္<br />ဟီးးးးးးးးးးးးးးးးးး<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-203493160804956135?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-25071287804530421312008-01-22T16:44:00.000+06:302008-01-22T16:48:21.120+06:30<div style="text-align: center;">လြမ္းတယ္ဆိုတာ<br />ငါ...................<br />ဘာမွန္းမသိခဲ႔ဘူး။<br />တကယ္ေတာ႔<br />အလြမ္းဆိုတာ<br />ခံစားရခက္တဲ႔ ေ၀ဒနာဆိုးႀကီးမွန္း<br />ငါသိတဲ႔ အခ်ိန္က်ေတာ႔<br />ကုရာနတၱိ ေဆးမရွိပဲ<br />ငါ႔ ဘယ္ဘက္ရင္အံုႀကီးတစ္ခုလံုး<br />ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္<br />ဗလပြနဲ႔<br />အလြမ္းရဲ႔ ႏွိပ္စက္မႈဒဏ္ကို<br />မဟားဒရား<br />ပိုးစိုးပက္စက္<br />တစ္ဆစ္ဆစ္နဲ႔ကို<br />ခံေနရၿပီပဲ။<br /><br />လြမ္းတယ္<br />အခ်ိန္တိုင္းလြမ္းတယ္<br />ဘာပဲလုပ္လုပ္လြမ္းတယ္<br />ငါ႔ရဲ႔ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို<br />အလြမ္းဆိုတဲ႔<br />ဗိုင္းရပ္စ္ တစ္ေကာင္က<br />ဖ်က္ဆီး သိမ္းပိုက္ဖို႔<br />ၾကံစည္ေနၿပီ။<br /><br />ႏွလံုးသားကို<br />Format ခ်လို႔<br />Anti virus ေကာက္တင္လိုက္တယ္<br />System က Alert လာျပေနတယ္<br />ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး<br />အဖတ္ဆည္မရေအာင္<br />ဗိုင္းရပ္စ္ကိုက္ခံေနရၿပီတဲ႔……..<br /><br />ေခးေရာ႔စ္ <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-2507128780453042131?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-42193087260182452662008-01-21T09:12:00.000+06:302008-01-21T09:14:51.739+06:30<div style="text-align: justify;">ေသျခင္းတရား ဆိုတာ ကၽြန္မတို႔ ေရွာင္ပုန္းမေျပးႏိုင္တဲ႔ အရာေတြထဲက တစ္ခုပါေနတယ္ေနာ္။ “ေသဆံုးျခင္း” ဆိုတဲ႔ အရာက ကၽြန္မတို႔ အေၾကာက္ဆံုး အရာေတြထဲမွာ ေမ႔ထားေပမယ္႔လည္း တစ္ေန႔ေန႔က်ရင္ ေရာက္ရွိလာမွာပါပဲေလ။ ေသတစ္ေန႔ ေမြးတစ္ေန႔ လူ႔ဘ၀ႀကီးမွာ တစ္ခါတစ္ေလ အရာအားလံုးခဏေမ႔ထားၿပီး ဘ၀ရဲ႔ တန္ဖိုးရွိတဲ႔ အခ်ိန္ေတြကို ျဖတ္သန္းေနရတာလဲ အဓိပၸါယ္ရွိျခင္းတစ္မ်ိဳးပါပဲ။ တိုးတက္ေနတဲ႔ ယေန႔ေခတ္ႀကီးထဲမွာ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ ဆိုတဲ႔ ေ၀ါဟာရႀကီးက လူ႔ေဘာင္ေလာက အဖြဲ႔အစည္းအတြင္းမွာ တြင္က်ယ္စြာ ေနရာ၀င္ယူလာပီ။ တကယ္လို႔မ်ား ကၽြန္မတို႔ အားလံုးဟာ ေသမင္းကိုသာ လာဘ္ထိုးႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔ သိပ္ခ်စ္တဲ႔လူေတြအတြက္ ဘယ္ေလာက္ထိေအာင္မ်ား ႀကိဳးစားမိၾကမလဲမသိဘူးေနာ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ေသမွာေၾကာက္တာဟာ ေသၿပီးသြားရင္ ဘာျဖစ္မလဲဆိုတာ ဘယ္သူကမွ မေျပာျပထားဘူးေလ။ ေသၿပီးသားလူေတြနဲ႔ အင္တာဗ်ဴးေတြသာ ႀကိဳရွိေနရင္ေတာ႔ အနည္းအက်ဥ္းသေဘာေလာက္ေတာ႔ ျပင္ဆင္ထားခြင္႔ရွိမွာေပါ႔။ လူေတြရဲ႔ထူးဆန္းမႈကေတာ႔ တစ္စံုတစ္ေယာက္ ေလာကႀကီးကို ေက်ာခိုင္းထြက္ခြာသြားၿပီဆိုရင္ အဲ႔ဒီ လူအတြက္ ပူေဆြးေသာကေရာက္ၿပီး ၀မ္းနည္းတုန္လႈပ္မိၾကတယ္။ တစ္ကယ္တမ္းေတာ႔ တစ္ေန႔မွာ ကၽြန္မတို႔လဲ ဒီလမ္းကို ေလွ်ာက္လွမ္းရမွာပဲေလ။ ေသဆံုးတယ္ဆိုတဲ႔ စကားေလးတစ္ခြန္းကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေျပာခြင္႔မေပးခ်င္ၾကဘူး။ ဒီအေၾကာင္းအရာေတြက ကၽြန္မတို႔ဆီကို ကံမေကာင္းျခင္းေတြ သယ္ေဆာင္လာႏိုင္တယ္လို႔ လူေတြ ထင္ျမင္ယူဆထားၾကတယ္။ တကယ္တမ္းေတာ႔ ဘယ္လိုပဲေမ႔ထားေမ႔ထား လူတိုင္းရဲ႔ စိတ္ထဲတစ္ေနရာမွာ သူကေတာ႔ တိတ္တဆိတ္ ကိန္းေအာင္းေနတယ္။ ကၽြန္မတို႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ႔ အခ်ိန္မွာ စိတ္ညစ္စရာေတြ ေခတၱခဏ ေမ႔ေနၾကတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား ကၽြန္မတို႔ ေသဆံုးသြားရင္ေရာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ ၀မ္းနည္းမႈဆိုတဲ႔ အရာေတြပါ တစ္ပါတည္း ေသဆံုးသြားမလား? ျပသနာကို ေျဖရွင္းခ်င္တဲ႔ လူတစ္ခ်ိဳ႔ကေတာ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို အဆံုးစီရင္မႈဆိုတဲ႔ လမ္းစဥ္ကို က်င္႔သံုးၿပီး လြတ္ေျမာက္မႈတစ္ခုကို ရွာေဖြၾကတယ္။ တကယ္တမ္းေတာ႔ သူတို႔ သိပ္တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္တယ္။ ျပသနာကို ေျဖရွင္းႏိုင္မယ္႔ ေသဆံုးျခင္းမမည္တဲ႔ နည္းလမ္းေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ ဘာလို႔ ဒီလမ္းကိုမွ ခံုမင္စြာေရြးခ်ယ္ေနလဲ ဆိုတာ နားမလည္ႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။ ေသဆံုးျခင္းဆိုတာ ျပသနာေပါင္းမ်ားစြာရဲ႔ အဓိက ေသာ႔ခ်က္မဟုတ္ဘူးေလ။ တကယ္လို႔မ်ား ဒီျပသနာေတြကို ၾကံ႔ၾက႔ံခံ တြန္းလွန္ႏိုင္ခဲ႔ရင္ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေရာင္ျခည္ေတြနဲ႔ ျပည္႔၀ေနတဲ႔ လွပတဲ႔ ေန႔ရက္ေတြကို မၾကံဳေတြ႔ႏိုင္ဘူးလို႔ ဘယ္သူ အတပ္ေျပာႏိုင္မလဲ? တကယ္တမ္း ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုသတ္ေသတာ ကိုယ္တစ္ဦးတည္း ေသဆံုးသြားရံုတင္မကဘူး က်န္ရစ္ခဲ႔မယ္႔ မိသားစု၀င္ေတြကို ဘယ္ေလာက္ေတာင္ စိတ္ထိခိုက္ေစမယ္ဆိုတာ သူတို႔ မသိသြားၾကဘူးလား။ ေအာ္ ေသျခင္းတရားအေၾကာင္းကို အက်ယ္တ၀င္႔ စဥ္းစားမိတဲ႔ အခ်ိန္တိုင္း လက္ရွိအသက္ရွင္ေနထိုင္ေနတဲ႔ ဘ၀ေလးဟာ ပိုအသက္၀င္ တန္ဖိုးရွိလာသလိုခံစားရတယ္။ ဘ၀ႀကီးက ပစ္ထုတ္လိုက္တဲ႔ ဒုကၡေတြကေတာ႔ လူတိုင္းကိုယ္စီလက္ထဲမွာ ဆုပ္ကိုင္မိရက္သားပါပဲ။ ျဖစ္လာမယ္႔၊ ၾကံဳေတြ႔လာမယ္႔ အခက္အခဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးအဖံုအဖံုကို ေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္ေအာင္ေတာ႔ အနည္းဆံုး ႀကိဳးစားၾကည္႔သင္႔တာပဲေလ။ လူေတြအားလံုးဟာ ေသျခင္းတရားကို နက္နက္နဲနဲနားလည္ၾကတယ္ဆိုရင္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အတိုက္အခိုက္ေ တြကိုရပ္ဆိုင္းၿပီး ဘ၀ကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ျဖတ္သန္း ေနၾကမလားပဲေနာ္။ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ခြင္႔လႊတ္နားလည္ေပးၿပီး ကမၻာႀကီးတစ္ခုလံုး ေပ်ာ္စရာအတိနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ႔ ေနရာေလးအျဖစ္ တည္ရွိေနရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ။ ကၽြန္မကိုကၽြန္မ ၿပီးေတာ႔ ကၽြန္မသိပ္ခ်စ္ရတဲ႔လူေတြ အတြက္ ကၽြန္မရဲ႔ ရင္တြင္းတစ္ေနရာက ခုန္ထြက္လာတဲ႔ စကားေလးေတြကေတာ႔ ဒီေန႔လုပ္ႏိုင္တာကို မနက္ျဖန္အထိမေရ႔ႊ႔နဲ႔…….မဟုတ္ရင္ေတာ႔ ေသျခင္းတရား ၀င္ေရာက္ဖ်က္ဆီးသြားရင္ လွပတဲ႔ အိပ္မက္ေလးေတြ အက်ဥ္းတန္ကုန္ေတာ႔မွာပဲ…………………<br /></div><br />ေခးေရာ႔စ္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-4219308726018245266?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-16128770133452464032008-01-14T10:17:00.000+06:302008-01-14T10:23:05.065+06:30<div style="text-align: center;"> စိတ္ေတြရွဳပ္တယ္<br />လူေတြ...လူေတြ...<br />ဘာတဲ႔?<br />ငါ စြဲတစ္ခုကိုင္လို႔<br />အလုပ္တိုင္းေအာင္မယ္ထင္ေနလား?<br />ဟာဟ....ငါ မရည္ရြယ္ဘဲ<br />ရီသံေတြေတာင္ က်ယ္လို႔.....<br /><br />မာနကို ခ၀ါခ်လို႔<br />အာဃာတေတြ မထားတဲ႔<br />ဟိုး...................<br />လြတ္လပ္တဲ႔ ေနရာေလး<br />တစ္ခုမ်ား<br />ငါ႔ အတြက္ ခိုနားဖို႔ မရွိဘူးလား?<br /><br />ေဒါသဆိုတဲ႔<br />သစ္သီးတစ္လံုး<br />မွည္႔လို႔ ေၾကြက်သြားၿပီ။<br />သူ႔ကို အလိုက္အထိုက္<br />ဖမ္းယူလိုက္တဲ႔<br />ေျမျပင္က<br />အနည္းအက်ဥ္းေတာ႔<br />တုန္ခါမွာပဲေလ။<br /><br />မုန္တိုင္းဒဏ္ကို<br />အံႀကိတ္ခံေနတဲ႔<br />ေဟာဒီ...."ရင္ဘတ္ႀကီး" က<br />တစ္ခ်က္ေတာ႔<br />ျမည္တမ္းလ ိုက္တယ္။<br />ငါ..........<br />အရွံဳးေပးလို႔ မျဖစ္ဘူးတဲ႔။<br /><br />chaos<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-1612877013345246403?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-14032195399664341812008-01-02T09:55:00.001+06:302008-07-13T10:38:58.343+06:30<div style="text-align: center;"> မ်က္စိလည္ လမ္းမွားလာတာလား?<br />တမင္တကာပဲလား?<br />ေသခ်ာမသိတဲ႔ အခ်ိန္တစ္ခုမွာ<br />အမွတ္မထင္................<br />သံေယာဇဥ္ႏြံထဲကို<br />မရည္ရြယ္ဘဲ<br />မေမွ်ာ္လင္႔ဘဲ<br />တရွိဳက္မက္မက္<br />ႏူးညံ႔သက္၀င္စြာနဲ႔<br />ငါ....လွလွေလးျပံဳးၿပီး<br />က်ရွံဳးေနၿပီေလ။<br /><br />သစၥာေဖာက္မိတဲ႔ ႏွလံုးသားတစ္စံုနဲ႔<br />ေနာက္ကြယ္ကေန<br />ႀကိဳးကိုင္ၾကံစည္ေနတဲ႔<br />သံေယာဇဥ္<br />ဘယ္သူ႔မွာ အျပစ္ပိုရွိလဲ?<br />သိလဲမသိခ်င္ဘူး...<br />သိဖို႔လဲ မႀကိဳးစားဘူး...<br /><br />သံေယာဇဥ္ဟာ<br />မရွိမျဖစ္ဆိုရင္<br />ငါ..............အၿပီးႏွစ္ေတာ႔မွာလား?<br />သံေယာဇဥ္ရဲ႔<br />မထိတထိ ေလွာင္ရီသံေတြနဲ႔<br />ငါ...ဗေလာင္ဆူေနတယ္။<br /><br />ဒါေပမယ္႔<br />သံေယာဇဥ္ရွိလို႔<br />စိုျပည္တယ္ထင္ရင္လဲ<br />တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ<br />ျပန္ထြက္သြားမွာပဲေလ။<br />အခ်ိန္တန္ရင္<br />အိမ္ျပန္မယ္႔<br />ဧည္႔သည္ကို<br />ပ်ဴငွာေဖာ္ေရြစြာနဲ႔<br />ရင္ဆိုင္ဖို႔........ငါ.........အသင္႔ပါ။<br /><br />တစ္ခါတစ္ေလေတာ႔<br />မ်က္စိကိုမွိတ္<br />နားကိုပိတ္ၿပီး<br />ငါ......ဖြဖြေလးေတြးမိတယ္<br />သံေယာဇဥ္ႏြံ အေၾကာင္းေပါ႔<br />ငါ...ႏြံနစ္ေနၿပီေလ။<br />နစ္သထက္နစ္<br />အဆံုးစြန္းတစ္ေနရာထိေပါ႔...<br />ဘ၀ကို အလိုက္သင္႔ေလး<br />ေမ်ာလိုက္တာလဲ<br />တစ္ခါတစ္ရံမွာ.......ေနတတ္ျခင္းတစ္မ်ိဳးေပါ႔။<br /><br />အေတြးေတြကို အိပ္ေဆးေကၽြးၿပီး<br />ခဏေမွးစက္ထားခိုင္းလိုက္တယ္<br />ငါ.....အိပ္မက္မက္ေနတယ္<br />အိပ္မက္ဆိုတာ<br />မက္တုန္းခဏပါ<br />အိပ္မက္ကႏိႈးလာေတာ႔လဲ<br />မာယာမ်ားတဲ႔ လက္ေတြ႔ဘ၀က<br />ငါ႔ကို ဆီးႀကိဳေနၿပီေလ။<br /><br />chaos<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-1403219539966434181?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-88718005749005456032007-12-31T09:31:00.000+06:302007-12-31T11:13:24.563+06:30<div style="text-align: justify;"> အခ်ိန္ဆိုတာႀကီးက မရပ္တန္႔ေနဘူး ေရြ႔လ်ားေနတယ္ လူေတြကလဲ အခ်ိန္နဲ႔အမွ် အခ်ိန္ကို တြန္းကန္ရင္း၊ တိုက္ခိုက္ရင္း၊ က်ဆံုးရင္း၊ ျပန္ထရင္းနဲ႔ စကၠန္႔ေတြ၊ မိနစ္ေတြ၊ နာရီေတြ၊ ေန႔ေတြကို ျဖတ္သန္းေနရတယ္။ အခုဆိုရင္ ႏွစ္ေဟာင္းလို႔ လူေတြ ေျပာၾကတဲ႔ ၂၀၀၇ဟာ ကၽြန္မတို႔ကို ႏႈတ္ဆက္လို႔ အၿပီးထြက္ခြာဖို႔ ျပင္ဆင္ေနၿပီေလ။ တကယ္တမ္း ျပန္စဥ္းစားၾကည္႔လိုက္ေတာ႔လဲ ၂၀၀၇မွာ ျဖစ္ပ်က္သမွ် အျဖစ္အပ်က္ေတြဟာ ေသြးပ်က္စရာေကာင္းေအာင္ ေျခာက္ျခားလိုက္ရတဲ႔ ေန႔ရက္ေတြရွိသလို၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ ၀မ္းနည္းမႈ၊ ၾကည္ႏူးမႈေတြနဲ႔ ေႏွာင္ဖြဲ႔ထားတဲ႔ ေန႔ရက္ေတြလဲရွိတယ္။ ဘ၀ဆိုတာ ဒီလိုပဲေပါ႔ေနာ္။ ျမင္႔လိုက္၊ နိမ္႔လိုက္၊ တက္လိုက္၊ က်လိုက္နဲ႔ တစ္ခါတစ္ခါ ဘ၀နဲ႔ရင္းၿပီးရတဲ႔ သင္ခန္းစာေတြက တစ္ဘ၀စာ အာဟာရေတြေပါ႔။ ႏွစ္ေလးတစ္ႏွစ္ ကုန္ဆံုးသြားေပမဲ႔ ၂၀၀၇ရဲ႔ ေန႔ေတြက ေဖ်ာက္ဖ်က္မရတဲ႔ သမိုင္းစာမ်က္ႏွာေတြ အျဖစ္ အတိတ္မွာက်န္ခဲ႔ၿပီ။ ႏွစ္ကုန္ရက္ေနာက္ဆံုးေန႔မွာ ေျပာၾကတဲ႔ စကားေလးတစ္ခြန္း "ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါေစ" တဲ႔။ ႏွစ္သစ္ ႏွစ္သစ္ဆိုတာ ဘ၀သစ္တစ္ခု မဟုတ္တာေတာ႔ေသခ်ာတယ္။ ႏွစ္ေဟာင္းက ကိစၥေတြကို ႏွစ္သစ္ကို မသယ္သြားရမွာေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ အဆုိး အေကာင္းကို အက်ိဳးအေၾကာင္းေလးနဲ႔ နာယူၿပီး တစ္ခုခုျဖစ္သြားရင္ေတာ႔ ေကာင္းမယ္ေနာ္။ ႏွစ္ေဟာင္းရဲ႔ ေနာက္ဆံုးရက္ေလးကို အစကေတာ႔ ေပါ႔ေပါ႔ေလးနဲ႔ ပိုစ္႔ေလးေရးမယ္ စိတ္ကူးထားတာ အခုေတာ႔လဲ ကိုယ္႔ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ ေရာျပြန္းၿပီး ေနာက္ဆံုးရက္ေလး အက်ည္းတန္သြားမွာလဲ စိုးရိမ္လာၿပီ။ တကယ္ေတာ႔ ႏွစ္သစ္ကို ႀကိဳဆိုေနတဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္သံေတြၾကားမွာ ႏွစ္ေဟာင္းေလးက အထီးက်န္ၿပီး လြမ္းက်န္ရစ္ခဲ႔မွာကို ကၽြန္မတို႔ ထည္႔မတြက္မိဘူး။ ဒီဇင္ဘာေနာက္ဆံုးေန႔ေရ မထားခဲ႔ခ်င္လဲ ထားခဲ႔ရေတာ႔မယ္။ ႏႈတ္ဆက္ခဲ႔တယ္ေနာ္။ ဘယ္ေတာ႔မွ ျပန္မေတြ႔ရမွန္းသိေပမယ္႔ သတိတရနဲ႔ အမွတ္ရေနမွာပါ............<br /><br /><div style="text-align: center;">chaos<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-8871800574900545603?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-8952061345504861382007-12-25T11:48:00.000+06:302007-12-25T11:56:03.360+06:30<div style="text-align: justify;"> ကဗ်ာေလးမေရးခင္ တစ္ခုေျပာခ်င္တယ္။ လွ်ာရွည္တာေလ...ကၽြန္မ အျမဲေျပာခဲ႔တဲ႔ အတိုင္းပါပဲေနာ္...ကဗ်ာဆိုတာ ဟိုး....ရင္တြင္းတစ္ေနရာကေန ထြက္လာတဲ႔ ခံစားမႈကို ေျပာင္းလဲထားတဲ႔ ျပယုဂ္တစ္ခုလိုပါပဲ။ ကဗ်ာမွာ ဘာသာစကားေပၚကို အေျခမခံပါဘူး.....ခံစားမႈကေနျဖစ္တည္လာတဲ႔ ကၽြန္မ ကဗ်ာေတြကို ဖတ္ေပးတဲ႔ တယ္ရင္းအားလံုးကို အထူး ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: center;">It's raining<br />Indeed a heavy rain,<br />Everyone hears it's loud noise,<br />But...why can't you hear me crying inside.<br /><br />It's shining<br />People can feel the warmth and light of the sun,<br />But...why do you just ignore my burning hurt inside.<br /><br />It's snowing<br />There is snow here and there,<br />But...why don't you see my heart so cold and hard inside.<br /><br />It's windy<br />The trees are swaying<br />But...why don't you see my heart shaking like anything.<br /><br />Believe it or not<br />All these words come out from the very bottom of my heart.<br /><br />chaos<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-895206134550486138?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-3561442344981933872007-12-23T10:41:00.000+06:302007-12-23T11:02:48.316+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_BgvSql5TR9k/R23kwDYRSMI/AAAAAAAAAJ4/A7hVP-TinzU/s1600-h/fein.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_BgvSql5TR9k/R23kwDYRSMI/AAAAAAAAAJ4/A7hVP-TinzU/s320/fein.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5147021463346301122" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">ညီမေလးေရ ဒီေန႔ အသက္(၂၀)ျပည္႔ ေမြးေန႔မွာ ညီမေလးတစ္ေယာက္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ အေပါင္း ခေညာင္းပါေစေနာ္။ ညီမေလးဆိုတဲ႔ နာမည္ေလးကို ေခၚမိတဲ႔ အခ်ိန္တိုင္း အတိုင္းမသိ ပီတိျဖစ္ရတယ္။ ဟိုး.......ငယ္ငယ္ေလးတည္းက ခုခ်ိန္ထိ တစ္ဦးတည္းေသာ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္တဲ႔ အစ္မ ဘ၀မွာ ေမာင္ႏွမဆိုတဲ႔ ေ၀ါဟာရကို ငတ္မြတ္ခဲ႔တယ္ေလ။ ဘယ္လိုမွ ေနာက္ထပ္ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြ မရွိႏိုင္ေတာ႔အဆံုး အနီးစပ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းေတြကို တအား တြယ္တာမိတယ္။ အဲ႔ဒီအထဲမွာ ညီမေလး ကေတာ႔ အစ္မအတြက္ ထူးျခားမႈေတြကို သယ္ေဆာင္လာေပးတယ္ေနာ္။ သံေယာဇဥ္ေတြနဲ႔ အရိပ္တၾကည္႔ၾကည္႔ အစ္မကို တအားနားလည္ေပးတဲ႔ ညီမေလးကို အစ္မတအားခ်စ္ပါတယ္။ အစ္မေနမေကာင္းရင္ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ တတ္ႏိုင္သမွ် ျဖည္႔စြမ္းေပးတဲ႔ ညီမေလး၊ သံေယာဇဥ္ေတြနဲ႔ ေႏြးေထြးမႈေပးတဲ႔ ညီမေလး၊ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ဒီေမြးေန႔ ရက္ေလးက စလို႔ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အထိ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ တသီႀကီး ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ပါေစ။ အရြယ္နဲ႔ မလိုက္ေအာင္ ေလာကရဲ႔ မာယာေတြကို နားလည္ေနတဲ႔ ေကာင္မေလးေရ အခက္အခဲေတြ ၾကံဳတိုင္း ရဲရဲ၀႔ံ၀႔ံ မေတြေ၀ဘဲ အမွန္တရားကို ျမတ္ႏိုးတဲ႔ ညီမေလးကို တအားခ်စ္တယ္။ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ အစ္မတစ္ေယာက္လို တြယ္တာေပးတာကို အရမ္းပဲေက်းဇူးတင္တယ္ ညီမေလးရယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;">chaos<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-356144234498193387?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-67874634451004955912007-12-20T09:51:00.000+06:302007-12-20T09:54:36.971+06:30<div style="text-align: center;"> My heart leaps up,<br />When you say I'm your Miss Right;<br /><br />My smile comes alive,<br />When I hear your sweet voice;<br /><br />My life is perfect,<br />When I see your love is endless;<br /><br />The future is not blurred,<br />When we love each other for sure.<br /><br />chaos<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-6787463445100495591?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-71041384566837600592007-12-17T15:00:00.000+06:302007-12-17T15:22:03.331+06:30<div style="text-align: center;"> ေဘာင္ခတ္ထားတဲ႔ ေမတၲာတရားေတြ<br />ငါ႔ကို တရားေဟာေနတယ္<br />တရားသေဘာကို မသိလို႔ေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး<br />ဦးေႏွာက္ရဲ႔ အသိဥာဏ္ကို<br />ႏွလံုးသားနဲ႔ တြန္းလွန္မိလို႔။<br /><br />ရင္ဘတ္ထဲက မဲ႔ျပံဳးတစ္စံု<br />အမွတ္တမဲ႔...........<br />အျပင္ဘက္ကို ခုန္ထြက္လာတယ္။<br />ငါေကာက္သိမ္းဖို႔<br />မႀကိဳးစားလိုက္ဘူး။<br />ေနပါေစေတာ႔<br />တစ္ခါတစ္ေလ<br />အမွန္ဟာ အမွန္ပဲေပါ႔။<br /><br />ခံယူခ်က္တစ္ခုကို<br />ငါ႔ရဲ႔ အတၲဆိုရင္<br />ငါ႔ ခံယူခ်က္ကို<br />ေျပာင္းျပန္ျမင္တဲ႔<br />သူတို႔မွာေရာ<br />အတၲ မရွိဘူးလား။<br /><br />ေဘာင္ေတြနဲ႔ ေလာက<br />ငါေနရတာ<br />မြန္းက်ပ္တယ္။<br /><br />တန္ဖိုးဆိုတဲ႔<br />စကားတစ္ခြန္းနဲ႔<br />ငါ႔ကို ညာ၀ါးဖို႔ ႀကိဳးစားရင္<br />ငါ အာခံဖို႔ အဆင္သင္႔ပဲ။<br />ငါ ေတြ႔ေနရတယ္ေလ<br />သူတို႔ကိုယ္တိုင္<br />လက္ခံ က်င္႔သံုးေနတဲ႔<br />တန္ဖိုးဆိုတာ<br />သူတို႔ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားေပၚတင္<br />တစ္ခဏတာ လႈပ္ခတ္သြားတဲ႔<br />အရာေတြေလ။<br /><br />ႏွလံုးသားကို<br />ေဘာင္သြင္း အက်ဥ္းခ်ဖို႔<br />ႀကိဳးစားေနၾကတယ္....<br />တစ္ခုေတာ႔ ရွိတယ္<br />တင္းက်ပ္လြန္းရင္<br />လြတ္ထြက္သြားမဲ႔ ႏွလံုးသားအတြက္<br />ေနာင္တေတြ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူးေလ။<br /><br />chaos</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-7104138456683760059?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-69513762753959943262007-12-16T10:19:00.001+06:302007-12-16T16:02:22.068+06:30<div style="text-align: justify;">တကယ္တမ္းေတာ႔ ေခးေရာစ္႔ရဲ႔ တစ္ေန႔တာက အမ်ားသူငါေတြလို ျဖတ္သန္းေနရတာပါပဲ။ ေန႔တစ္ေန႔ ေမြးဖြားျခင္းမွ စလို႔ ကၽြန္မရဲ႔ ေန႔စဥ္ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြက ဟိုး..........ေန႔တစ္ေန႔ ေသဆံုးခ်ိန္ ေရာက္တဲ႔ထိ လံုးခ်ာလိုက္ေနတယ္။ ေန႔ေလးတစ္ေန႔ ေမြးဖြားတာကို အူ၀ဲ လို႔ေတာ႔ မေအာ္ပါဘူး.......ကလင္........ကလင္........ဆိုၿပီး ကိုႏႈိးစက္က ေခးေရာ႔စ္ အိပ္ရာထဲက မခြာမခ်င္း အသံနဲ႔ကို ႏွိပ္စက္တာ။ ဘာရမလဲ ေခးေရာ႔စ္ပဲဟာ သိတယ္မလား။ သူ႔ကို ပိတ္ၿပီးဆက္အိပ္လုိက္တာပဲ။ ၇နာရီ ၁၅ ေလာက္မွ ကုန္းရုန္းထၿပီး က်ဴရွင္ေျပးရတယ္။ က်ဴရွင္ေရာက္ရင္ လူမ်ားေတြက အျမဲေမးတယ္။ နင္ေခါင္းေရာ ၿဖီးလာရဲ႔လားတဲ႔။ ဟဲ.....ေအး ငါက်ဴရွင္ေနာက္က်မွာစိုးလို႔ ေခါင္းကို ေရပဲဆြတ္လာတယ္လို႔။ က်ဴရွင္က ဆင္းေတာ႔ အိမ္ကို ဆိုင္ကယ္မတရား ေမာင္းျပန္ၿပီး ရံုးအမီ တစ္ခုခုစားၿပီး ေျပးရျပန္ေရာ။ ရံုးေရာက္ေတာ႔လဲ မီးအေျခအေနကို ၾကည္႔ရေသးတယ္။ သူမလာဘူးဆိုရင္ ကၽြန္မ ငိုင္တိုင္တုိင္ျဖစ္ၿပီ။ ဟုတ္တယ္ေလ မီးကျပတ္ေနေတာ႔ ဘေလာ႔လဲ လည္လို႔မရ၊ ခ်က္တင္လဲထိုင္မရနဲ႔။ ဘာလုပ္မရတဲ႔ အဆံုး အဲ႔မုန္းစရာ ေကာင္းတဲ႔မီးကိုပဲ ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ ေျပာၿပီး အားတဲ႔အခ်ိန္ စာဖတ္ေနလိုက္တယ္။ ၿပီးတစ္ေန႔တာ ရံုးအလုပ္ေတြ လုပ္စရာရွိတာလုပ္ရင္းနဲ႔ ေန႔ခင္းစာကို အျမဲတမ္း ၁နာရီ ပတ္၀န္းက်င္မွာစားတယ္။ ၿပီးေတာ႔လဲ အလုပ္ေတြ၊ ဘေလာ႔ေတြနဲ႔ ဆက္ရွဳပ္ရင္း ေန႔တစ္ေန႔က ေသဆံုးဖို႔ ညည္းတြားသံၾကားေတာ႔မွ ေအာ႔ေအာ္ ေခးေရာစ္႔တစ္ေယာက္ အိမ္ျပန္ရေတာ႔မွာပဲလုိ႔ သိလိုက္တယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ႔လဲ က်ဴရွင္ေျပးရျပန္ေရာ။ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ပါတ္သက္တဲ႔ သင္တန္းတစ္ခုမွာ ေက်ာင္းသူသြားလုပ္တယ္။ ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ အိမ္မွာ ေခးေရာ႔စ္ရဲ႔ တပည္႔ေက်ာ္က ငုတ္တုတ္ထုိင္လို႔ သူ႔ဆရာမကို ေစာင္႔ေနတယ္။ သူ႔လဲျမင္ေရာ လူက အေမာဆို႔ခ်င္လာၿပီ။ တစ္ေနကုန္ လုပ္ထားေတာ႔ ေမာေနၿပီေလ။ ေမာေမာနဲ႔ပဲ သူ႔ကိုစာသင္ေပးၿပီး ၉နာရီေလာက္မွ ကိုယ္ပိုင္ အခ်ိန္ေလးရမလားၾကံတယ္။ မ်က္ခြံေတြက ေလးၿပီးဖြင္႔မရေတာ႔ဘူး။ မရဘူး ကၽြန္မသူ႔ကို အရွံဳးမေပးဘူး......စာဖတ္ဦးမယ္ဆိုၿပီး စာအုပ္ေကာက္ကိုင္ လုိက္တာ ကၽြန္မ အႏိုင္ေတာ႔ရလိုက္တယ္ သူ႔ကို ....ဒါေပမယ္႔ မ်က္လံုးေတြ ျပဴးၿပီး ေတာ္ေတာ္နဲ႔ အိပ္မရေတာ႔ဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ ေနာက္တစ္ရက္ကို ကူးေတာ႔မယ္။ ငါ အားရွိဖို႔လုိတယ္ ဆိုၿပီး အိပ္လိုက္ရတယ္။ ကၽြန္မ တစ္ေန႔တာေလး ကေတာ႔ ဒီေလာက္ပါပဲ။ ခ်စ္မ အမႊာေရ အိုေကတယ္ဟုတ္။<br /><br />ဆက္လက္ၿပီး<br />ပိစိေကြးညီမေလးႏွင္းသဇင္ရယ္၊ ေမာင္ေလးဖိုးသူေတာ္ရယ္၊ ကိုေတရယ္၊ မကပ္တဲ႔ ကိုပီေကရယ္ကို ဆက္တက္မယ္။ သူတို႔တစ္ေန႔တာကိုလဲ ကၽြန္မသိခ်င္တယ္။ သူတို႔ကေျပာျပမွာသိလား။ အရမ္းသေဘာေကာင္းက်တာေလ :P<br /><br /><div style="text-align: center;">chaos<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-6951376275395994326?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-20945255510183192402007-12-14T10:28:00.000+06:302007-12-14T11:52:42.987+06:30<div style="text-align: justify;"> ဒီေန႔ကေတာ႔ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါး ပိုစ္႔ေလးနဲ႔ တယ္ရင္းေတြကို ကမၻာေပၚမွာရွိတဲ႔ ႏိုင္ငံတစ္ခ်ိဳ႔နဲ႔ သူတို႔ရဲ႔ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္တဲ႔ အဓိပၸာယ္ေလးေတြေပါ႔...... အသံုးတည္႔ၾကပါေစေနာ္။<br /><br />H.O.L.L.A.N.D<br />Hope our love lasts and never dies.<br />ငါတို႔ရဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၲာ အျမဲတည္တ႔ံၿပီး ဘယ္ေတာ႔မွ မေသဆံုးဖို႔ ေမွ်ာ္လင္႔တယ္။<br /><br />I.T.A.L.Y<br />I trust you and love you.<br />ငါနင္႔ကို ယံုလဲယံုၾကည္တယ္ ခ်စ္လဲခ်စ္ပါတယ္။<br /><br />L.I.B.Y.A<br />Love is beautiful, You also.<br />ေမတၲာတရားဟာ လွပသလိုပဲ...........နင္လဲ အတူတူေပါ႔။<br /><br />F.R.A.N.C.E<br />Friendship remains and never can end.<br />ခင္မင္မႈဟာ ၾကြင္းက်န္ရစ္ေနၿပီး ဘယ္ေသာအခါမွ အဆံုးသတ္မသြားဘူး။<br /><br />C.H.I.N.A<br />Come here! I need affection.<br />ဒီနားလာခဲ႔ပါ။ ငါလိုအပ္ေနတာက အၾကင္တရားေတြေပါ႔။<br /><br />B.U.R.M.A<br />Between us, remember me always.<br />ငါတို႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ငါ႔ကို အျမဲ သတိရေပးေနပါ။<br /><br />N.E.P.A.L<br />Never ever part as lovers.<br />ခ်စ္သူ ႏွစ္ေယာက္အျဖစ္ကေန ဘယ္ေတာ႔မွ မခြဲခြာဘူး။<br /><br />I.N.D.I.A<br />I nearly died in adoration.<br />ေလးစားျမတ္ႏိုးမႈၾကားမွာ ငါေသဆံုးေတာ႔မလားဘဲ။<br /><br />C.A.N.A.D.A<br />Cute and naughty action that developed into attraction.<br />ခ်စ္စရာေကာင္းျခင္းနဲ႔ ဆိုးသြမ္းတဲ႔ အျပဳအမူေတြဟာ ဆြဲေဆာင္မႈ ပိုျဖစ္ေစတယ္။<br /><br />K.O.R.E.A<br />Keep optimistic regardless of every adversity.<br />အတိဒုကၡဆင္းရဲ တိုင္းကို လ်စ္လ်ဴရွဳၿပီး အေကာင္းျမင္၀ါဒကို လက္ကိုင္ထားၾကည္႔ရေအာင္။<br /><br />P.E.R.U<br />Phorget everyone...................remember us.<br />ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ကလြဲရင္ က်န္တာေတြ အားလံုးေမ႔ပစ္လိုက္။<br /><br />T.H.A.I.L.A.N.D<br />Totally happy. Always in love and never dull.<br />ၿပီးျပည္႔စံုေသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ------------အခ်စ္နဲ႔ အျမဲ မကင္းကြာဘူး-------အခ်စ္ေတြ ဘယ္ေတာ႔မွ ေမွးမွိန္မသြားဘူး။<br /><div style="text-align: center;">chaos<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-2094525551018319240?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-4581208953368727022007-12-12T09:51:00.000+06:302007-12-16T16:00:52.345+06:30<div style="text-align: center;"> ေရာင္နီစက္မွိန္မွိန္ေလး<br />ဟိုးအေ၀းမွာ........<br />ေျပးေဆာ႔ေနတယ္<br />ထင္ေယာင္ထင္မွားနဲ႔<br />ေမတၲာတရားမ်ားလား<br />ငါမွားသြားၿပီ။<br /><br />ေလာဘ၊ေဒါသ၊ေမာဟရဲ႔<br />ဘက္ေတာ္သားေတြ...<br />ငါ႔ကို တြန္းလွန္အာခံေနတယ္<br />ငါ မၿငိမ္းခ်မ္းဘူး။<br /><br />ေမတၲာဓါတ္ေတြ<br />လက္တစ္ကမ္းမွာ<br />ငါ႔ကို ေလွာင္ရီေနတယ္။<br />ဟာ..................<br />ရပ္လိုက္ပါေတာ႔<br />ရက္စက္တဲ႔ အျပံဳးေတြ။<br /><br />အေမွာင္ထုမွာ ေျပးေနဆဲ<br />သစၥာကို ရွာမေတြ႔ဘူးပဲ။<br />စြန္႔လြတ္မႈ...<br />အနစ္နာခံမႈ...<br />ျပတ္သားမႈ...<br />မာနမဲ႔တဲ႔ အေႏွာင္အဖြဲ႔...<br />ငါေရြးမရဘူး။<br />ငါ႔ကို မထားခဲ႔နဲ႔။<br />သစၥာ မရွိတဲ႔ ဘ၀မွာ<br />ငါ႔လမ္းေတြက<br />တေစၧတစ္ေကာင္ရဲ႔<br />လက္ေတြလို ေအးစက္ေနတယ္။<br /><br />ငါသိလိုက္တယ္<br />ငါ လမ္းေပ်ာက္ေနတယ္<br />အတိုင္းမသိတဲ႔<br />ဒုကၡပင္လယ္မွာ<br />ေသာကေ၀ေနရဦးမယ္<br />တရားကိုသိလဲ<br />တရားမရွိရင္<br />အမွန္တရားေတြ<br />ဖရိုဖရဲ ၿပိဳပ်က္ၿပီး<br />အမွားေတြ အလိုလိုၿငိလာေတာ႔မယ္။<br /><br />chaos<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-458120895336872702?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-27747054511922254372007-12-10T11:39:00.000+06:302007-12-10T12:34:54.611+06:30<div style="text-align: justify;">ကၽြန္မ ဘေလာ႔စေရးတာ <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">friendster</span> မွာပါ။ အဲ႔တုန္းက ပိုစ္႔ေလးတင္ၿပီး ပီတိေတြ ျဖာလို႔ေပါ။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မ တယ္ရင္းကိုခ်မ္းက ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ႔တစ္ခု လုပ္လို႔ရတယ္တဲ႔။ ျမန္မာလိုလဲ ေရးလို႔အဆင္ေျပတယ္ ေျပာေတာ႔ စိတ္၀င္စားၿပီး စက္တင္ဘာ လဆန္းေလာက္မွာ ကဗ်ာခ်စ္သူ ကို ေမြးဖြားဖို႔ စိုင္းျပင္းေတာ႔တယ္။ နစ္ခ္နိမ္းေလးကိုေတာ႔ အင္တာနက္ကို စတင္ေတြ႔ထိခြင္႔ ရတဲ႔အခ်ိန္ကတည္းက သေဘာက်တဲ႔ chaos ဆိုတဲ႔ နာမည္ေလးကို သံုးျဖစ္သြားတယ္။ chaos ဆိုတဲ႔ စာလံုးေလးကို အသံထြက္ေရာ၊ အဓိပၸါယ္ပါ ႏွစ္သက္လို႔ သံုးျဖစ္သြားတယ္ေလ။ <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">မႏိုင္းႏိုင္း</span> နဲ႔ <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">ကိုရန္ေအာင္</span> ရဲ႔ ပိုစ္႔ေတြ ဖတ္ၿပီး ဘေလာ႔ဂါဘ၀ကို ခံယူဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္မိတယ္။ <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">မိုးခ်စ္သူေလး</span> နဲ႔လဲ <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">friendster</span> မွာကဗ်ာေတြ ဖတ္ရင္း တအားခင္သြားတယ္။ ဟိုးႏွလံုးသားရဲ႔ ေထာင္႔တစ္ေနရာမွာ ကိန္းေအာင္းေနတဲ႔ ကဗ်ာ၀ိဉာဥ္ ကိုႏိုးဆြေပးတဲ႔ ေကာင္မေလးကိုလဲ ေက်းဇူးတအားတင္ပါတယ္။ စက္တင္ဘာမွာ ပိုစ္႔တင္လို႔မွ သံုးေလးခု မရွိေသးဘူး။ ကိုနစ္တို႔ ဆံုဆည္းရာတို႔ ဖတ္ရတာ ဖတ္ဖတ္ေမာၿပီး ကိုယ္႔ဘေလာ႔ကို ပစ္ထားမိတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မရဲ႔ ဘေလာ႔က ကၽြန္မ ကိုယ္ပြားေလးဆို မမွားပါဘူး။ ကၽြန္မရဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြ ေပါက္ကြဲထြက္တဲ႔ ေနရာေလးတစ္ခုေပါ႔။ ကၽြန္မ မသိလိုက္တဲ႔ အခ်ိန္တိုေလး အတြင္းမွာ သူ ကၽြန္မကို ေတာ္ေတာ္စိုးမိုးသြားတယ္။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မခ်စ္ဖူးတဲ႔ အခ်စ္မ်ိဳးနဲ႔ ကၽြန္မ သူ႔ကို သိပ္ခ်စ္သြားတယ္။ ကၽြန္မဘ၀မွာ သူမရွိေတာ႔ရင္ ဆိုတဲ႔ အေတြးက ေသြးပ်က္မတတ္ ေျခာက္ခ်ားေစခဲ႔တယ္။ ကၽြန္မ သူ႔ကို တစ္ရက္မျမင္ရရင္ ေနမထိထိုင္မသာနဲ႔ ဘာမွလုပ္လို႔ မရဘူး။ သူရဲ႔လြမ္းမိုးမႈက ကၽြန္မကို အိပ္ပ်က္ညေတြ ဖန္ဆင္းေပးတဲ႔ အထိပါပဲ။ ဆီပံုးထဲက ႏႈတ္ဆက္သံေတြ၊ ကြန္မန္႔ေတြကို မ်ားျမင္ရရင္ သြားႀကီးၿဖီးၿပီး အေအးပတ္မတတ္ေပါ႔။ ကၽြန္မကသာ တစ္ဖက္သတ္ခ်စ္၊ စြဲလန္းေနရတာ သူကေတာ႔ ကၽြန္မကို ဖုတ္ေလတဲ႔ ငပိရွိတယ္လို႔ေတာင္မထင္ဘူး၊ ကၽြန္မ သိပါတယ္ေလ၊ ဘေလာ႔ဂါဘ၀ရဲ႔ ပထမဆံုး ကဗ်ာေလးကို ဖတ္ၿပီးတဲ႔ တယ္ရင္းေတြေရာ မဖတ္ရေသးတဲ႔ သူေတြေရာ ျပန္ခံစားေပးၾကပါဦး။ လာေရာက္လည္ပတ္တဲ႔၊ ခံစားခ်က္ေတြမွ်ေ၀ေပးတဲ႔၊ ခင္ဖို႔ေကာင္းတဲ႔၊ သံေယာဇဥ္ေတြ တစ္ေပြ႔တစ္ပိုက္နဲ႔ ကၽြန္မ ဒီေနရာေလးကေန အားလံုးကို ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါတယ္။ <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">ကိုပီေက</span> ေရ ဒီပိုစ္႔ေလးနဲ႔ဆို အဆင္ေျပတယ္ဟုတ္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(0, 0, 0);font-size:180%;" ><span style="font-family:courier new;"> Forever Friend</span></span><br /></div><div style="color: rgb(0, 0, 0); text-align: center;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 51, 204);font-size:180%;" ><span style="font-family:courier new;"><br /></span></span></div><div style="color: rgb(0, 0, 0); text-align: center;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" > When the world is cruel,</span><br /></div><div style="color: rgb(0, 0, 0); text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 153, 255);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> You make me feel secure;</span><br /></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" > When my view is blur,</span><br /></div><div style="color: rgb(0, 0, 0); text-align: center;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" > You help me go far till it clears;</span><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="color: rgb(0, 0, 0); text-align: center;"><div style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" > When I meet ups and downs,</span><br /></div><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" > You help me cure my wounds;</span><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="color: rgb(0, 0, 0); text-align: center;"><div style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" > When obstacles block my ways,</span><br /></div><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" >You encourage me not to run away;</span><br /></div><div style="color: rgb(0, 0, 0); text-align: center;"><br /></div><div style="color: rgb(0, 0, 0); text-align: center;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" > Though, people may come and go,</span><br /></div><div style="color: rgb(0, 0, 0); text-align: center;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" > You are always there to save my soul;</span><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="color: rgb(0, 0, 0); text-align: center;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" > So, once in a lifetime,</span><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" > Forever friend is indeed my precious kind..........</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> </span><br /></div><div style="text-align: center;"><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);"><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(204, 51, 204); font-weight: bold;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">chaos</span></span></span></span><br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-2774705451192225437?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-2250889748514928102007-12-09T11:31:00.001+06:302008-08-23T10:22:52.678+06:30<div style="text-align: justify;">က်န္းမာေရးနဲ႔ ညီညြတ္တဲ႔ အစားအစာေတြက ေဆးလိပ္ကို ေသာက္ခ်င္တဲ႔ ဆႏၵကို တိုက္ဖ်က္ေပးတယ္တဲ႔။ ေဆးလိပ္ေသာက္ဖို႔ စဥ္းစားေနလား? ေကာ္ဖီေသာက္ျခင္း၊ ယာမကာမွီ၀ဲျခင္းေတြကို ေလွ်ာ႔ၿပီး ႏြားႏို႔၊ ေရ၊ အသီးအႏွံနဲ႔ အသီးအရြက္ေတြကို ပိုစားပါတဲ႔။ ေဆးလိပ္ေသာက္သံုးသူ ၂၀၉ေယာက္ကို ေလ႔လာလိုက္တဲ႔အခါ ၄၅% ရဲ႔ေျပာျပခ်က္အရ ေကာ္ဖီေသာက္ျခင္းဟာ သူတို႔ရဲ႔ ေဆးလိပ္ေသာက္ခ်င္စိတ္ကို ပိုျဖစ္ေစတယ္တဲ႔။ က်န္တဲ႔ ၄၄% နဲ႔ ၁၁%ရဲ႔ ေျပာျပခ်က္အရေတာ႔ အရက္နဲ႔ အသားေတြကို စားသံုးတာလဲ ေကာ္ဖီေသာက္ၿပီး ျဖစ္ေစတဲ႔ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ အတိုင္း ထပ္တူညီတဲ႔ ေဆးလိပ္ေသာက္ခ်င္တဲ႔ ဆႏၵကို တြန္းအားေပးပါတယ္တဲ႔။ ဒါေပမယ္႔ ေဆးလိပ္ဆာတဲ႔ ဆာေလာင္မႈကို အေႏွာင္႔အယွက္ေပး ဖ်က္ဆီးတဲ႔ အစားအေသာက္ ေတြကေတာ႔ ခုနကေျပာတဲ႔ ႏြားႏို႔၊ သစ္သီး၊ ဟင္းသီးဟင္းရြက္နဲ႔ ေရတို႔ပါပဲ။ ေဆးလိပ္ေသာက္ျခင္းဟာ အလြန္တရာမွ ေဖ်ာက္ဖ်က္ရခက္တဲ႔ စြဲလန္းၿပီး အက်င္႔ပါသြားတဲ႔ အမူအက်င္႔တစ္ခုေပါ႔။ အကယ္၍မ်ား ဘယ္လို အေၾကာင္းအရာ၊ အစားအစားေတြကသာ "သူ႔" ကို ခုခံမယ္၊ တြန္းလွန္မယ္ ဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔ အဲ႔ဒီ အက်င္႔ေလး ေပ်ာက္ပ်က္ သြားဖို႔ မႀကိ္ဳးစားၾကည္႔သင္႔ၾကဘူးလားေနာ္။<br /></div><br />chaos<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-225088974851492810?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-73993413816972456772007-12-06T09:22:00.000+06:302007-12-06T10:18:16.995+06:30<div style="text-align: justify;">ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာ လူေတြအားလံုးရဲ႔ သည္းေျခႀကိဳက္ ခံစားမႈေလးေပါ႔။ တကယ္တမ္း လူတိုင္းအတြက္ အခ်ိန္တိုင္းမွာ လိုအပ္တဲ႔ အားေဆး တစ္ခြက္ဆိုလဲ မမွားပါဘူး။ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲမႈကေတာ႔ လံုး၀ဆန္႔က်င္ဘက္ေပါ႔။ ကၽြန္မတို႔ သူ႔ကို အလိုမရွိေလ သူေရာက္လာၿပီး ေႏွာင္႔ယွက္ေလေပါ႔။ အခုကၽြန္မ ေျပာျပမယ္႔ သူငယ္ခ်င္းေလးကေတာ႔ ၀မ္းနည္းဖြယ္ေကာင္းေအာင္ ကံၾကမၼာက ဖန္တီးလိုက္တဲ႔ အေၾကာင္းေလးပါ။ ငယ္ငယ္ေလးထဲက ခင္တယ္၊ စကားေျပာျဖစ္တယ္၊ မ်က္မွန္းတန္းမိတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေလးေပါ႔။ ၉ တန္းႏွစ္မွာ ႏွစ္ေယာက္လံုး လပတ္စာေမးပြဲ တစ္ႀကိမ္မေျဖပဲ ၁၀တန္းမွာ အခန္းတူတူနဲ႔ စာၿပိဳင္ဘက္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္လာတယ္။ ၁၀တန္းေျဖၿပီး ေနာက္ပိုင္း မေတြ႔ျဖစ္ၾကေတာ႔ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ သူ ႏိုင္ငံျခားထြက္ဖို႔ လုပ္ေနတယ္ေတာ႔ ၾကားမိတယ္။ သူက တစ္ဦးတည္းေသာသားေလ။ ငယ္ငယ္ေလးထဲက ရုပ္ရွင္ေတြၾကည္႔ၿပီးတိုင္း သားႀကီးလာရင္ ႏိုင္ငံျခားသြားမယ္ အျမဲေျပာတတ္တယ္။ လူမ်ားေတြ ခက္ခက္ခဲခဲ ႀကိဳးစားၿပီး ႏိုင္ငံျခားထြက္ဖို႔ လုပ္ေနခ်ိန္မွာ သူကေတာ႔ ေလွ်ာေလွ်ာရွဴရွဴနဲ႔ အေမရိကားကို ထြက္ခြင္႔ရသြားတယ္။ မၾကာဘူး သူအဲ႔မွာ အလုပ္ရသြားၿပီး ေငြကိုင္လုပ္ရတယ္ေလ။ သူတစ္ေယာက္ထဲ တိုက္ခန္းမွာေနတယ္ ဒါေပမယ္႔ သူအလုပ္လုပ္တဲ႔ ေနရာနဲ႔ေတာ႔ မေ၀းပါဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ႔ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ မိုးသိပ္ခ်ဳပ္တဲ႔ ေန႔ေတြလဲရွိတယ္ေလ။ မၾကာပါဘူး........သတင္းတစ္ခုၾကားလိုက္တယ္။ သူဆံုးသြားၿပီတဲ႔။ ကၽြန္မတို႔အားလံုး ဘယ္လိုမွ မယံုႏိုင္ၾကဘူး၊ ယံုလဲမယံုဘူး၊ သတင္းမွားျဖစ္ရမယ္လို႔ပဲ ကိုယ္႔ကိုယ္ကုိ ေျဖေတြးတယ္။ တကယ္တမး္ေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ သူငယ္ခ်င္းေလးက လူမ်ား သတ္တာခံလိ္ုက္ရတာပါ။ ရင္နာဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ.....လူေတြ ေငြလိုခ်င္လို႔ အသက္တစ္ေခ်ာင္းကို ရန္ရွာတာေလ။ သူက ေငြကိုင္ဆိုေတာ႔ သူ႔ဆီက ေသာ႔ရရင္ ပိုက္ဆံေတြကို ယူမယ္ေပါ႔။ ေငြအတြက္နဲ႔ လူသတ္ဖို႔ ၀န္မေလးတဲ႔ေလာက၊ ေငြအတြက္နဲ႔ သိကၡာက်လဲ အဆင္ေျပေနတဲ႔ေလာက၊ ေငြနဲ႔ အရာရာကို တန္ဖိုးျဖတ္တဲ႔ေလာက၊ ေငြရွိရင္ၿပီးတယ္ထင္ေနတဲ႔ လူေတြ က်က္စားတဲ႔ေလာက၊ ဒီေလာကေတြရဲ႔အလယ္မွာ အညြန္႔တစ္လူလူ တက္ေနတဲ႔ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း ဘ၀တစ္ခု စေတးလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္မ ဒီပိုစ္႔ေလး ေရးေနတဲ႔ အခ်ိန္ သူကေတာ႔ ဘာမွမသိႏိုင္တဲ႔ တမလြန္မွာ ေမွးစက္ေနပါၿပီ။ စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ သူငယ္ခ်င္းရယ္။ မ်က္ရည္၀ိုင္းလာတဲ႔ အထိကို ကၽြန္မ ခံစားရပါတယ္။<br /></div><br />ဆုေလး တက္လာတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းအေၾကာင္းပါ။<br /><br />chaos<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-7399341381697245677?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-38054242871647454492007-12-04T09:45:00.000+06:302007-12-04T10:07:03.356+06:30<div style="text-align: justify;"> ဘ၀မွာ ၾကံဳေတြ႔လာရတဲ႔ အခက္အခဲ၊ ဒုကၡေတြကို ျပံဳးျပံဳးေလးေငးၿပီး အေကာင္းျမင္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကည္႔ဖူးလား? တကယ္တမ္းေတာ႔ အေျပာလြယ္ၿပီး လက္ေတြ႔မွာ ရင္ဆိုင္ဖို႔ အေတာ္႔ကို ခက္ခဲပါတယ္။ ဘ၀ခရီး ရွည္ႀကီး တစ္ေလွ်ာက္မွာ ျဖစ္ပ်က္သမွ်ကို အျမဲတမ္း အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေစခ်င္တာကေတာ႔ လူတိုင္းကိုယ္စီရဲ႔ ဟိုးအနက္ရိွဳင္းဆံုး ေထာင္႔တစ္ေနရာက ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ တစ္စြန္းတစ္စေလးေပါ႔။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ အဲ႔ဒီ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ ေရာင္ျခည္ပါးပါးေလးေတာင္မွ ဆက္လက္ထားရွိဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ႔ေလာက္ေအာင္ စိတ္ဓါတ္က်၊ အားငယ္ၿပီး အေမွာင္ထဲမွာ လမ္းေပ်ာက္တဲ႔ အခ်ိန္ေတြလည္းရွိတယ္ေနာ္။ တစ္ခ်ိဳ႔တစ္ခ်ိဳ႔ေသာ လူေတြဟာ ေလာကဓံရဲ႔ ထိုးႏွက္မႈေတြကို "ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ေသေၾကာင္းၾကံစည္ျခင္း" ဆိုတဲ႔ ေဘာင္တစ္ခုနဲ႔ ခတ္ၿပီး ျပႆနာ တစ္ခု ဇီ၀ိန္ခ်ဳပ္ဖို႔ အားထုတ္ၾကံစည္ၾကတယ္။ ဒီလို လုပ္ရပ္ေတြက ကိုယ္႔ကိုခ်စ္တဲ႔လူေတြ အေျမာက္အျမားကို စိတ္ဒဏ္ရာ ေတြဘယ္ေလာက္ထိေပးတယ္ဆိုတာ သူတို႔မသိၾကဘူး။ ဘ၀မွာ စိတ္ဆင္းရဲမႈ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြဟာ မဖိတ္ေခၚဘဲ ေရာက္လာၾကတဲ႔ ဧည္႔သည္ေတြလိုပါပဲ။ ၀တ္ေက်တန္းေက်ေတာ႔ မဟုတ္ဘူး။ အိမ္ရွင္႔ ၀တၱရား ေက်ပြန္ေအာင္ ဧည္႔၀တ္ျပဳလိုက္ခ်င္စမ္းပါဘိ။ ဘ၀ရဲ႔ေန႔သစ္ စာမ်က္ႏွာေတြထဲ ၀င္ေရာက္လာမယ္႔ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ စိတ္ဖိစီးမႈ၊ ဒုကၡေတြကို ေမတၱာ၊ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ ေလးေတြနဲ႔ တုန္႔ျပန္တြန္းလွန္ အႏိုင္ယူၾကည္႔မယ္ေလ။ တကယ္တမ္းေတာ႔ အေလးအနက္ စဥ္းစားၾကည္႔ရင္ ကိုယ္႔အနီးအနား ပတ္၀န္းက်င္မွာ ကိုယ္႔ကို ခ်စ္တဲ႔လူ၊ ဂရုစိုက္တဲ႔လူ၊ အကူအညီ အေထာက္အပံ႔ေပးမယ္႔လူေတြ ရွိေနတာကို ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ ျမင္လာလိမ္႔မယ္။ အဲ႔ဒီလိုဆိုေတာ႔လဲ ရင္ထဲမွာ ေႏြးသြားၿပီး အနာဂတ္ေန႔သစ္ေတြ ထဲကို ရဲရဲ၀႔ံ၀ံ႔ တစ္လွမ္းျခင္း ေလွ်ာက္လွမ္းဖို႔ အားအင္ေတြ စိမ္႔၀င္လာသလိုပါပဲ...................<br /></div><br />chaos<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-3805424287164745449?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-76764225116115220762007-12-01T09:48:00.000+06:302007-12-01T10:00:47.226+06:30<div style="text-align: justify;"> တကယ္လို႔မ်ား ကၽြန္မခ်စ္တဲ႔ ကဗ်ာေတြ၊ စာေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အေ၀းဆံုး တစ္ေနရာကို လြင္႔စင္သြားခဲ႔ရင္ ဆိုတဲ႔ အေတြး၀င္လာရံုနဲ႔တင္ ခံႏိုင္ရည္ေတြ ခ်ည္နဲ႔ကုန္ပီ။ ကၽြန္မ ဘ၀မွာ သူမရွိလို႔ မျဖစ္ဘူး။<br /></div><br /><div style="text-align: center;">I can't stay without it<br /><br />To write a blog is not an easy job;<br />The feelings are indeed a needy source.<br /><br />You will get lost when you are proud;<br />Humility is needed to attract your crowd.<br /><br />You will never get tired to see you C box;<br />Cos it's the place where friendship is launched.<br /><br />When you go for a walk in people's blogs;<br />You will sure have much food for thoughts.<br /><br />I can't stay without my blog;<br />It's just my true words.<br /></div><br />chaos ေဆာင္းတြင္းေအးေအးေလးမွာ တုန္ခ်ိတုန္ခ်ိ ခံစားေရးဖြဲ႔ထားပါသည္။ :P<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-7676422511611522076?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-11668016996716096362007-11-29T10:29:00.000+06:302007-11-29T10:34:20.417+06:30<div style="text-align: center;"> ရင္ဘတ္ထဲမွာ<br />အေတြးေတြထဲမွာ<br />အတိတ္ကို တမ္းတလို႔<br />စိတ္ေတြမြန္းက်ပ္ေနတယ္။<br /><br />၀ိုးတိုး၀ါးတား<br />မႈန္၀ါး၀ါးနဲ႔<br />အတိတ္ရဲ႔ မလွပတဲ႔<br />ေန႔ရက္ေဟာင္းေတြ<br />ငါ႔ မ်က္လံုးထဲ<br />ရီဖလက္ရွင္ ျပန္ၿပီး<br />တဖ်တ္ဖ်တ္ ရိုက္ခတ္လို႔။<br /><br />ခါးသီးတဲ႔ ကံၾကမၼာရဲ႔<br />မစာမနာရိုက္ခ်က္မွာ<br />ခံရခက္တဲ႔ ဒဏ္ရာဆိုးကို<br />ရင္မွာပိုက္လို႔<br />တႏံု႔ႏံု႔နဲ႔…………<br />တစစ္စစ္နဲ႔………<br />ရင္ဘတ္ႀကီးက နာက်င္လို႔။<br /><br />အတိတ္ဆိုတာႀကီးကို<br />ပစၥဳပၸန္ရဲ႔ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္<br />ေဖာ႔ေဖာ႔ေလးေတြး<br />အၿပီးေ၀းဖို႔ ၾကံစည္ေနတယ္။<br />အနာဂတ္ရဲ႔ ေန႔သစ္ေတြကို<br />ကဗ်ာမဆန္တဲ႔ သမိုင္းေန႔ေတြအျဖစ္<br />ေမာ္ကြန္းတင္ မက်န္ရစ္ခ်င္ေတာ႔ဘူး။<br /><br />ဟိုး……………………<br />မိုးေတြရြာတဲ႔<br />အတိတ္ေန႔ေတြထဲမွာ<br />မိုးစက္ေတြနဲ႔အတူ<br />တိတ္တိတ္ေလး ၀င္ေရာက္လာခဲ႔ၿပီး<br />ေျခရာေတြ ထင္က်န္ေတာ႔မွ<br />ဟန္ေဆာင္ကာ<br />လွည္႔ထြက္သြားရက္တယ္ေနာ္။<br /><br />ႏွစ္ခ်ိဳ႔ဒဏ္ရာေဟာင္းကို<br />အခ်ိန္ယႏၱရားက<br />အေကာင္းပကတိျဖစ္ေအာင္<br />ကုသမစြမ္းႏိုင္ခဲ႔ရင္<br />ယိုင္နဲ႔ေနတဲ႔ ႏွလံုးသားတစ္စံုမွာ<br />ေနာက္ထပ္…………………..<br />ေနာက္ထပ္…………………..<br />ေနာက္ထပ္…………………..<br />ခံႏိုင္ရည္ အေငြ႔အသက္ေလးမ်ား<br />ရွိႏိုင္ပါ႔ဦးမလား။<br /><br /><br />chaos<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-1166801699671609636?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-57939356224830514322007-11-28T09:24:00.000+06:302007-11-28T09:27:16.335+06:30<div style="text-align: justify;"> ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္း ကုိခ်မ္းရဲ႔ ေမြးေန႔ေလ။ လာၿပီး ဆုေတာင္းေပးၾကပါဦး။ အခုခ်ိန္ဆို ကိုခ်မ္းတစ္ေယာက္ သူ႔ေကာင္မေလးနဲ႔ လည္ေနေလာက္ၿပီရွင္႔။ စကားမစပ္စပ္ေအာင္ ေျပာလိုက္ဦးမယ္ ဟဲဟဲ သူ႔ေကာင္မေလးက ငယ္ငယ္ေခ်ာေခ်ာေလး ဗ်။ ဟိဟိ<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://photobucket.com" target="_blank"><img src="http://i203.photobucket.com/albums/aa293/sophianomadwai/birthday.gif" border="0" alt="Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket" /></a><br /><br />chaos<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-5793935622483051432?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-79345429325954610522007-11-26T09:41:00.001+06:302007-11-26T10:59:57.632+06:30<div style="text-align: center;"> ထေလာ႔ ထေလာ႔<br />ကဗ်ာဆရာမ်ား<br />ႏိုးၾကားေလာ႔။<br />ႏွလံုးေသြးမွ ျဖစ္တည္တဲ႔<br />ကဗ်ာကို အရည္အေသြး ျပည္႔မွီတဲ႔<br />တန္ဆာအျဖစ္ အသံုးခ်ေလာ႔။<br /><br />ကေလာင္လက္နက္ကို<br />ဥာဏ္ဦးေႏွာက္နဲ႔ ေသြးၿပီး<br />ကဗ်ာစာမ်ားကို<br />အမွန္တရားအတြက္<br />ဆင္ျခင္တံုတရားနဲ႔ ေရးျခစ္ေလာ႔။<br /><br />ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ရဲ႔<br />သံစဥ္နဲ႔<br />ႏိုင္ငံ႕သရုပ္ကို<br />ေဖာ္က်ဴးေလာ႔။<br /><br />ကဗ်ာနဲ႔ကဗ်ာဆရာ<br />၀ိဉာဥ္နဲ႔ခႏၶာလို<br />ပူးေပါင္းလိုက္ရင္း<br />ကဗ်ာ႔အလိုက်<br />တာ၀န္သိစိတ္နဲ႔<br />ကဗ်ာစစ္ပြဲကို<br />ရဲရဲ၀ံ႔၀ံ႔<br />ဆင္ႏႊဲလိုက္ၾကပါစို႔။<br /><br />chaos<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-7934542932595461052?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-38235143056482227822007-11-21T09:37:00.000+06:302007-11-21T11:54:23.277+06:30<div style="text-align: justify;"> ကၽြန္မ ဘယ္သူလဲ? ကၽြန္မ လူတစ္ေယာက္ေလ... ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ ဒုကၡ၊ ေသာက၊ မာန္မာန ဆိုတဲ႔ အမႈေတြနဲ႔ ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ျဖစ္ရင္း ဘ၀ခံုရံုးမွာ တရားခံအျဖစ္နဲ႔ ေရာက္ရွိေနတယ္။ ကံၾကမၼာဆိုတဲ႔ တရားသူႀကီးကို လာဘ္ထိုးမွ ဒီအမႈက လြတ္မယ္ဆိုရင္လဲ ေနပါေစေတာ႔ရွင္။ အတၱမင္အိုးနဲ႔ ျဖဴစင္မႈကို အေရာင္ဆိုးၿပီး မညစ္ညမ္းေစခ်င္ဘူး။ မိဘေတြရဲ႔ ဆုေတာင္းေကာင္းမႈေၾကာင္႔ ကၽြန္မ ဒီလူ႔ေလာက အလယ္မွာ လူတစ္ေယာက္အျဖစ္ ရပ္တည္ခြင္႔ရလာတယ္။ တစ္ဦးတည္းေသာ လူဆိုးမေလး အျဖစ္ မိဘေတြ စိတ္ဆင္းရဲ႔ေစဖို႔ ရွဳပ္ေထြးေပြလီတဲ႔ ေလာကႀကီးထဲကို ၀င္ေရာက္လာခဲ႔တယ္။ ကၽြန္မ ပံုပန္းကေတာ႔ သာမန္ထက္ မထူးျခားတဲ႔ ရြက္ၾကမ္းေရငွဲ႔ ရုပ္ရည္ေလး ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ႔ အညတရ မိန္းကေလး တစ္ဦးပါ။ မိဘေတြ အလိုလိုက္ရင္ေတာ႔ အတိုင္းထက္ အလြန္ေပ်ာ္ေနတတ္ၿပီး ထိန္းခ်ဳပ္ကန္႔သတ္မႈ မ်ားလာရင္ ခ်ဳပ္ခ်ယ္လြန္းလိုက္တာလို႔ မညွာမတာ ၿငီးတြားတတ္တဲ႔ မိဘေမတၱာကို နားမလည္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တဲ႔ ငေပမေလးေပါ႔။ ေခါင္းမာတယ္၊ တဇြတ္ထိုးဆန္တယ္၊ အရြဲ႔တိုက္ရတာ ၀ါသနာပါတယ္၊ စိတ္တိုလြယ္တယ္ ဆိုတဲ႔ဘြဲ႔ေတြ ပိုင္ဆိုင္ထားတယ္။ အမွတ္အေတးႀကီးတယ္၊ ကၽြန္မကို နာက်င္ေအာင္ စိတ္ဒဏ္ရာ ေပးသြားတဲ႔ လူေတြကို လြယ္လြယ္ ခြင္႔မလႊတ္တတ္ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ တကယ္တမ္း ဂလဲ႔စားေခ်ဖို႔ အေျခအေနေတြ ဖန္တီးလာတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားက ကၽြန္မရဲ႔ အႏိုင္ယူလိုမႈကို အျမဲတြန္းလွန္ေပးခဲ႔တယ္။ တစ္ခုခုကို ရဖို႔ တစ္ခုခုကို စြန္႔လႊတ္ရမယ္လို႔ လက္ခံထားတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အဲ႔ဒါဟာ ကိုယ္က်င္႔တရား နဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာ မျဖစ္ရဘူး။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ ေနတတ္ၿပီး ကိုယ္႔ပတ္၀န္းက်င္က လူေတြကို ဟာသေလးနဲ႔ အျမဲႏွစ္သိမိ႔ေပးတတ္တယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မ ေပါ႔ျပက္ျပက္ မိန္းမတစ္ေယာက္ မဟုတ္ဘူး။ အခုခ်ိန္ထိ သမိုင္းေပးတာ၀န္ အရ စာေတြ ေလ႔လာမွတ္သားေနတုန္းပဲ။ ဒါေပမဲ႔ မဂၤလာေဆာင္ ဖိတ္စာမွာ အၾကြားပိုဖို႔ စာေတြ သင္ယူေနတာ မဟုတ္ဘူး။ လုပ္သင္႔တာကို လုပ္ခ်င္စိတ္နဲ႔ တကယ္လုပ္ေနတာပါ။ ျဖစ္ခ်င္တာကို မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္တတ္တယ္။ မတရားတဲ႔ နည္းလမ္းေတာ႔ မသံုးဘူး။ အမွန္တရား ျမတ္ႏိုးသူ လူငယ္တစ္ေယာက္ပါ။ မွန္တာလုပ္တယ္ဆိုရင္ အမွန္တရားကို အမွန္အတိုင္း ရွဳျမင္ၿပီး ေထာက္ခံအားေပးတတ္တယ္။ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္း တစ္ခုရဲ႔ ပေယာဂလို လူမ်ားေယာင္လို႔ လိုက္ေယာင္တာ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္မ အလြန္ အစအေနာက္သန္တယ္။ အခုပိုစ္႔ကို ေရးဖို႔ တက္လိုက္တာကေတာ႔ <a href="http://july-dream.blogspot.com"><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">အယ္ဂ်ီလူး</span></span></a> လို႔ ကၽြန္မေခၚတဲ႔ စကားအလြန္ တတ္တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႔ ဖိုးဖုိး တစ္၀မ္းကြဲပါ။ ဒီနာမည္ကိုစိတ္၀င္စားသူတိုင္း လင္႔ေလးကို ႏွိပ္ၿပီး ဘယ္သူလဲဆိုတာ သြားၾကည္႔ႏိုင္တယ္ေနာ္။<br /><br /><div style="text-align: center;">chaos<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-3823514305648222782?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-49957622260311224942007-11-19T11:34:00.002+06:302008-08-23T10:24:45.995+06:30<div style="text-align: justify;"> တစ္ခါတုန္းက လူေလးေယာက္ ပံုျပင္ေလး တစ္ပုဒ္ေပါ႔ကြယ္။ ဇာတ္လိုက္ေတြကေတာ႔ Everybody, Anybody, Somebody နဲ႔ Nobody တဲ႔။ တစ္ေန႔မွာ အေရးႀကီး ကိစၥေပၚလာတယ္။ ဒါနဲ႔ Everybody ကိုအဲ႔ဒီ ကိစၥေဆာင္ရြက္ဖို႔ တာ၀န္ေပးလိုက္တယ္။ Everybody ကထင္တာ Somebodyေတာ႔ ဒီကိစၥကို လုပ္မွာပဲေပါ႔။ Anybodyမ်ား လုပ္ေလမလား ဆိုတဲ႔အေတြးနဲ႔ Nobody ကလဲမလုပ္လိုက္ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ Somebodyက တအားစိတ္ဆိုးတာေပါ႔၊ ဒါက Everybody လုပ္ရမယ္႔အလုပ္ေလ။ Everybody ကလဲထင္တယ္ Anybody ေတာ႔ လုပ္မွာပဲေလ ဆိုၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာ Nobody ကသိလိုက္ရတာ Everybody ကလုပ္မွာမဟုတ္ဘူး ဆိုတာပါပဲ။ ပံုျပင္ေလးရဲ႔ အဆံုးမွာ Everybodyက Somebodyကို အျပစ္တင္တယ္၊ Anybodyကေတာ႔ လုပ္သင္႔တဲ႔ အလုပ္ကို Nobody ကလဲ ၀င္မလုပ္လို႔တဲ႔ ေျပာေနေလရဲ႔။ ဒါကၽြန္မဖတ္လိုက္ရတဲ႔ အဂၤလိပ္စာေလးကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ႀကိဳးစားၿပီး သင္႔ေလ်ာ္ေအာင္ ျမန္မာမႈ ျပဳထားတာပါ။ ဒါေလးဖတ္ၿပီး ကၽြန္မအေတြးေတြ ေယာက္ယက္ခတ္ကုန္တယ္။ ကၽြန္မတို႔ တစ္ခါတစ္ေလ ဘာျဖစ္လို႔ အေရးႀကီး ကိစၥေတြမွာ သူမ်ားလုပ္မွာပဲ ဆိုတဲ႔ အေတြးနဲ႔ တန္ဖိုးရွိတဲ႔ အခ်ိန္ကိုကုန္ဆံုးေလ႔ရွိၾကတာလဲ။ တာ၀န္ကို ဘာလို႔မ်က္ကြယ္ျပဳ မသိဟန္ေဆာင္ေနတာလဲ? လူမ်ားလုပ္တာကို ေစာင္႔ေနမွာလား? ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ထလုပ္လိုက္လို႔ေကာ ဒီကိစၥမၿပီးသြားဘူးလား? ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ တာ၀န္သိစိတ္ တကယ္ရွိတယ္ ဆိုရင္ လူတိုင္း ကိုယ္တတ္ႏိုင္တဲ႔ ဘက္က ကိုယ္႔ရဲ႔ သမိုင္းေပးတာ၀န္၊ အသိစိတ္က ႏိႈးေဆာ္လာတဲ႔ တာ၀န္၊ မျဖစ္မေန ထမ္းရြက္ရမယ္႔တာ၀န္ ေတြကို အေလးအနက္နဲ႔ ကိုယ္တတ္ႏိုင္တဲ႔ ဘက္ကထမ္းေဆာင္ရင္း တာ၀န္ေက်ျပြန္တဲ႔ လူသားေတြ အျဖစ္ ေလာကအလယ္မွာ ရပ္တည္လိုက္ရင္ ဘ၀ဆိုတဲ႔ စာလံုးႏွစ္လံုးက အသက္၀င္လာၿပီး ပိုအဓိပၸါယ္ရွိလာမယ္လို႔ ကၽြန္မထင္ပါတယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: center;">chaos<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-4995762226031122494?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-14955175930417637872007-11-18T08:44:00.000+06:302007-11-18T08:48:44.856+06:30<div style="text-align: justify;">ဒီေအာက္က ကဗ်ာေလးက ကၽြန္မရဲ႔ သူငယ္ခ်င္း <span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;">ကိုခ်မ္း </span></span>(ေတာင္ႀကီးခ်ယ္ရီေျမရဲ႔ live author )၊ ကၽြန္မသူ႔ကို တက္ထားတဲ႔ ေဆာင္းတြင္းအေၾကာင္းကို ကၽြန္မဘေလာ႔မွာပဲ တင္ေပးပါဆိုလို႔...<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;">လူ႔ဘဝ ပထမဆံုးထိေတြ႔ခြင္႔ ရတာက<br />ႏိုဝင္ဘာ ေဆာင္းတစ္ည ။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ပဲ . . .<br /><br />ေဆာင္းမနက္ခင္း ေက်ာင္းျမက္ခင္းျပင္မွာ<br />အျဖဴေရာင္အက်ၤီ ၊ အျဖဴေရာင္လိပ္ျပာ ၊ အျဖဴေရာင္ႏွင္းစက္<br />အိပ္မက္ေတြ အတူမက္ခဲ႔ဖူးတယ္ . . . ။<br /><br />ေဆာင္းတြင္းမီးဖိုနံေဘး ပံုျပင္ေလးမဆံုးခင္မွာ<br />အနီေရာင္အိမ္မိုးထက္က ႏွင္းစက္<br />ေျမျပင္ေပၚ ဆင္းသက္ခဲ႔ဖူးတယ္ . . . ။<br /><br />ေဆာင္းညဥ့္နက္နက္ အိပ္ပ်က္တဲ႔အခါ<br />အေရာင္အဆင္းမဲ႔ အလြမ္း<br />ခ်စ္သူ႔အိမ္ေရွ့ လွမ္းခဲ႔ဖူးတယ္ . . . ။<br /><br />ေဆာင္းတြင္းေအးေအး မနက္ခင္းေလးမွာ<br />ပန္းေရာင္ခ်ယ္ရီေတြနဲ႔ အတူၾကည္ႏူး<br />လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ႔ဖူးတယ္ . . . ။<br /><br />ေဆာင္းႏွင္းမ်ားက် ဒီဇင္ဘာညမွာ<br />အစိမ္းရင္႔ရင္႔ထင္း႐ွဴး၊ ေခါင္းေလာင္းသံေတြ ေပ်ာ္ျမဴး<br />ႏွစ္သစ္ကူးခဲ႔ဖူးတယ္ . . . ။<br /><br />ေဆာင္းေန႔လည္ခင္း တိမ္ညိဳေတြကင္းဆဲ<br />အျပာေရာင္ျမင္ကြင္းထဲမွာ ခ်ိဳးငွက္တစ္ေကာင္ ပ်ံသန္းဖို႔<br />ေတာင္းဆုျပဳခဲ႔ဖူးတယ္ . . . ။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ပဲ . . . . . .</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-1495517593041763787?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-58476036535998268902007-11-16T17:08:00.000+06:302007-11-17T13:56:44.126+06:30<div style="text-align: center;">ဒီကဗ်ာေလးက chaos ရဲ႔လတ္တစ္ေလာ အေျခအေနေလ ဟတ္ဟတ္<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;">ကြန္နက္ရွင္က<br />ေႏွးလိုက္၊ ျမန္လိုက္။<br /><br />ေပ႔ဂ်္ေတြက်ဖို႔<br />ေက်ာ္လိုက္၊ ခြလိုက္။<br /><br />ေဒါင္းလုပ္တန္းလန္းနဲ႔<br />ယူက်ံဳးမရျဖစ္လိုက္။<br /><br />ဘေလာ႔စေပါ႔ကိုဘန္းေတာ႔<br />ေျပာင္းလိုက္၊ ေရႊ႔လို္က္။<br /><br />ဂ်ီေတာ႔ထဲမွာ<br />ေပၚလိုက္၊ ေပ်ာက္လိုက္။<br /><br />လွ်ပ္စစ္မီးက<br />ၿငိမ္းလိုက္၊ လင္းလိုက္။<br /><br />ကြန္ပ်ဴတာကထိေတာ႔<br />ေဖာ႔မက္ခ်လုိက္။<br /><br />ေၾသာ္...ဘ၀ ဘ၀<br />မျမဲေသာတရားက<br />အတင္းကာေရာ<br />အဓမၼသေဘာနဲ႔<br />ဇြတ္ကိုနားခ်ေနပါလား။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-5847603653599826890?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-55551368550406629442007-11-16T11:42:00.000+06:302007-11-16T12:00:45.485+06:30ႏွင္းသဇင္ေလး နဲ႔ ေအာင္မ်ိဳးဟန္ေရ မေန႔ညက အေတြးအပိုင္းအစေတြကို ေပါင္းစပ္ထားတဲ႔ ကဗ်ာေလးနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႔ တစ္ဖက္သတ္ အျမင္ကိုေျပာရမယ္ ဆိုရင္ျဖင္႔................................<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">Love</span> is the mystery of <span style="font-weight: bold;">Beauty</span>,<br />In reality, it can sometimes leave the <span style="font-weight: bold;">History</span> of your own story.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Love</span> is so-called a worthy <span style="font-weight: bold;">Splendor</span>,<br />On the other hand forces us to be a <span style="font-weight: bold;">Wrong doer</span>.<br /><br />When you <span style="font-weight: bold;">Miss</span> someone as usual,<br />Remember that <span style="font-weight: bold;">Absence</span> makes the heart grows fonder.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Love</span> can only be <span style="font-weight: bold;">Interpreted,<br /></span>When you experience with your <span style="font-weight: bold;">Spirit</span>.<br /><br />If <span style="font-weight: bold;">Love</span> controls over your <span style="font-weight: bold;">Head</span>,<br />You'll go <span style="font-weight: bold;">Crazy</span> and <span style="font-weight: bold;">Mad</span>.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Love</span> between parents, teachers and friends are <span style="font-weight: bold;">Pure</span><br />Because their <span style="font-weight: bold;">Love</span> can cure and care your <span style="font-weight: bold;">Pain</span> and <span style="font-weight: bold;">Tears</span>.<br /><br />Be <span style="font-weight: bold;">Alert</span> when you are in <span style="font-weight: bold;">Love</span>,<br />There are times you can only meet it<span style="font-weight: bold;"> Half</span>.<br /><br />Channel your <span style="font-weight: bold;">Jealousy</span> in proper way,<br /><span style="font-weight: bold;">Love</span> will stay with you <span style="font-weight: bold;">Everyday</span>.<br /><br /><span style="font-style: italic;">chaos</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-5555136855040662944?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-4297878255599967072007-11-15T09:46:00.000+06:302007-11-15T10:22:53.906+06:30<div style="text-align: justify;"> ခုနေလးကပဲ ဖိတ္စာေရာက္လာတယ္။ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">" မchaos မျဖစ္မေန တက္ေရာက္ရန္တဲ႔ "</span> တဲ႔။ ဖြင္႔ဖတ္လိုက္ေတာ႔မွသိတယ္။ နက္ပကၽြန္းၿဂိဳလ္မွာ လုပ္မဲ႔ စာေရးဆရာမ်ား အစည္းအေ၀းကိုး။ အင္း...ျပင္ဆင္ဦးမွ ဆိုၿပီး အိပ္လိုက္တာ မိုးလင္းသြားပါေလေရာ။ ဒါနဲ႔ chaos လဲ အစည္းအေ၀း သြားဖို႔ျပင္ရင္း <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေပါင္မုန္႔နဲ႔ႏြားႏို္႔ </span>(သၾကားမထဲ႔) အဆာေျပတီးလိုက္တယ္။ ဒရိုင္ဘာေလး ဗင္လာဒင္က ခရီးစဖို႔ အဆင္႔သင္႔ျဖစ္ၿပီ လာေျပာေနတုန္း ကိုဘြတ္ရွ္ ဖုန္းက၀င္လာတယ္။ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲ အတြက္ chaosကို စာမူအပ္ခ်င္လို႔တဲ႔။ အားနာနာနဲ႔ျငင္းလိုက္ၿပီး ခရီးထြက္ဖို႔ လုပ္ရေတာ႔တယ္ေလ။ နက္ပကၽြန္းလဲေရာက္ေတာ႔ ဘာေတြကို ေဆြးေႏြးမလဲဆိုၿပီး အာရံုကသိပ္မလာဘူး...ဘာနဲ႔ေကၽြးေမြး ဧည္႔ခံမလဲပဲ အရမ္းသိခ်င္ေနတာ။ သြားရည္တျမားျမား က်လာတာကို လူမျမင္ေအာင္ ခိုးသုတ္ၿပီး စည္းေ၀းခန္းထဲကို ဟန္ပန္နဲ႔ လွမ္း၀င္လိုက္တယ္။ ဘယ္သူေတြပါလဲမွတ္တယ္။ တျခားမဟုတ္ဘူး...<span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဆရာႀကီး မင္းသု၀ဏ္ရယ္၊ ရွိတ္စပီးယားရယ္၊ ဆရာမဂ်ဴးရယ္၊ ၾကည္ေအးရယ္၊ မစႏၵာရယ္၊ chaos ရယ္</span>ပဲကိုး။ ထမင္းေကၽြးဖို႔ အစီအစဥ္ စတင္ပါေတာ႔မယ္ ဆိုၿပီး ေၾကညာလိုက္တာနဲ႔ ဘီလ္ဂိတ္က စားပြဲထိုးေတြကို ႀကီးႀကပ္ၿပီး အေသအခ်ာလုပ္ဖို႔ မွာေနတယ္။ အမယ္ၿပီးေတာ႔ သူက တိုးတိုးေလး မွာလိုက္ေသးတယ္ chaos ဗိုက္၀ေအာင္ အထူးဂရုစိုက္လိုက္ပါတဲ႔။ ဟင္းေတြကေတာ႔ စားပြဲေတာင္ မဆန္႔ဘူး။ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ငမန္းေတာင္ဟင္းရည္၊ ငပိရည္က်ိဳ၊ ငံျပာရည္ခ်က္၊ ဟမ္ဘာဂါ၊ ဟင္းထုပ္၊ ေရမုန္႔၊ ခ်ီးစ္ကိတ္၊ ဒိန္ခ်ဥ္၊ လက္ဘက္သုတ္၊ အသားကင္နဲ႔ ၀ိုင္</span>လဲပါေသး။ အျပတ္ဟပ္မယ္ လုပ္တုန္း ဖုန္း၀င္လာတယ္။ လားလား... <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Reader's Digest</span> အယ္ဒီတာ Jim Pluffe ဆီကကိုး။ သူကေျပာတယ္ သူ႔စာအုပ္မွာ chaosရဲ႔စာေတြ ထည္႔ခ်င္လို႔တဲ႔။ အင္း...စဥ္းစားေပးရမွာေပါ႔ ဆိုၿပီးဖုန္းခ်ရံုရွိေသး <span style="color: rgb(255, 0, 0);">American Mosaic</span> အယ္ဒီတာဆီက ဖုန္း၀င္လာျပန္တယ္။ ဒီေလာက္အေ၀းႀကီး ေရာက္ေနတာေတာင္ ဖုန္းလိုင္းကမိတယ္ေနာ္။ ထူးဆန္းပ။ ကဲေျပာေျပာဆိုေတာ႔ chaos နဲ႔အင္တာဗ်ဴး ထားတာကို မ်က္ႏွာဖံုး စာေစာင္မွာ ေဖာ္ျပခ်င္လို႔တဲ႔။ သေဘာပဲလို႔ေျပာၿပီး ဖုန္းပိတ္ထားလိုက္တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ အစားကိုေကာင္းေကာင္း မစားရဘူး။ စားၿပီးေသာက္ၿပီးေတာ႔ ဆရာ၊ဆရာမေတြနဲ႔ စကားစေျပာမယ္ရွိေသး ကို<span style="color: rgb(255, 0, 0);">တာရာမင္းေ၀</span>ႀကီးက အစည္းအေ၀း ၿပီးဆံုးေၾကာင္းေၾကညာအပ္ပါသည္တဲ႔။ ကဲ ဗိုက္ေလးေလးနဲ႔ပဲ အိပ္ျပန္ရံုရွိေတာ႔တာေပါ႔။<br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">ႏွင္းဆီနီနီနဲ႔ ဆုေ၀</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic; font-weight: bold;">ကိုေမာ္စီနဲ႔ ကိုမာန္လိႈင္း</span> ေရ အားလံုးရဲ႔ တက္ထားတာကို ဒီတစ္ခုနဲ႔ ေပါင္းေျဖလိုက္ပါတယ္ေနာ္။ ေက်နပ္ၾကမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင္႔ပါတယ္ရွင္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-429787825559996707?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-15797872955819530592007-11-14T09:35:00.000+06:302007-11-14T09:44:41.255+06:30<div style="text-align: center;"> ကဗ်ာဆရာေယာင္ေယာင္နဲ႔<br />လူ႔ေဘာင္မွာ ငါအံ၀င္ဂြင္က်<br />အေနလွဖို႔ ကဗ်ာေရးတာမဟုတ္ဘူး။<br /><br />ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို<br />တန္ရာတန္ေၾကးတစ္ခုလို<br />အထင္အျမင္ေသးတဲ႔ စိတ္ဓါတ္ေတြနဲ႔<br />တန္ဖိုးမျဖတ္နဲ႔<br />ကဗ်ာ အန္ခ်တဲ႔<br />ငါ႔ႏွလံုးက ခံႏိုင္ရည္<br />ဆိတ္သုဥ္းသြားတတ္လို႔။<br /><br />ကဗ်ာခ်စ္လို႔<br />ငါအျပစ္ျဖစ္မယ္ဆိုရင္<br />ျဖစ္လိုက္စမ္းပါ<br />ကဗ်ာကိုစေတးဖို႔<br />ငါဘယ္ေတာ႔မွမေတြးဘူး။<br /><br />ကဗ်ာျဖစ္ဖို႔<br />ငါလန္ၾကဳတ္မလုပ္ဘူး<br />ရင္ဘတ္က ထြက္လာတဲ႔<br />ကဗ်ာေတြ မွာ<br />ဟန္ေဆာင္မႈ မပါဘူး<br />ႏွလံုးေသြးက ယိုစီးလာတဲ႔<br />သံစဥ္ေတြမွာ မာယာကင္းတယ္။<br /><br />ကဗ်ာကို<br />ဟာသတစ္ခုလို<br />မင္းတို႔လုပ္မရီနဲ႔<br />ကဗ်ာမွာ ဆရာမရွိသလို<br />ကဗ်ာျဖစ္ဖို႔<br />ဆရာက သင္ေပးတာမဟုတ္ဘူး။<br /><br />ရင္ဘတ္ႀကီးနဲ႔<br />ခံစားတတ္မယ္ဆိုရင္<br />ငါ႔ကဗ်ာဟာ<br />မင္းတို႔အတြက္<br />တစ္စံုတစ္ရာထဲက<br />တစ္စံုတစ္ခုေပါ႔။<br /><br />chaos<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-1579787295581953059?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-52746519717846380742007-11-13T14:57:00.000+06:302007-11-13T16:02:35.364+06:30<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;"> လူတိုင္းမွာ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္၊ အနာဂတ္၊ ယံုၾကည္မႈေတြ ရွိတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မ စိတ္မေကာင္းတာက သူတို႔ေလးေတြရဲ႔ အနာဂတ္ ေပ်ာက္ဆံုးေနသလိုပါပဲ။ တျခားမဟုတ္ပါဘူး။ ျမန္မာျပည္ အႏွံ႔အျပားက လဘက္ရည္ဆိုင္၊ ထမင္းဆိုင္ေတြ မွာ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနတဲ႔ ကေလးေလးေတြကို ေျပာတာပါ။ လဘက္ရည္ဆိုင္ကို ႀကိဳက္တဲ႔ကၽြန္မ လဘက္ရည္ဆိုင္ အျမဲထိုင္တယ္။ စားပြဲထိုးေလးေတြက လူမမည္ စာသင္ဖို႔ သင္႔ေလ်ာ္တဲ႔ ကေလးငယ္ေလးေတြေပါ႔။ ကၽြန္မတို႔အားလံုးေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ အလာပသလာပေျပာ၊ အပန္းေျဖေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာ သူတို႔ေလးေတြ ၀မ္းစာအတြက္ ကၽြန္မတို႔မွာသမွ် အေျပးေလးလုပ္ေနရတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔ဆို သိပ္ငယ္လြန္းတယ္။ ဘယ္လိုေျပာမလဲ ဘ၀ေပးကံေပါ႔ေလ။ ကံကိုျပင္လို႔မရဘူးဆိုတဲ႔ စကားကို ကၽြန္မလက္ခံတယ္။ တကယ္တမ္း ကေလး အလုပ္သမားေတြ တိုင္းျပည္အႏွ႔ံမွာ ေပါမ်ားေနတာ ဘယ္သူ႔ကို ကၽြန္မတို႔ အျပစ္ေျပာရမလဲ။ စာသင္ရမယ္႔ အရြယ္မွာ သူတို႔ေလးေတြ အနာဂတ္မဲ႔ ဘ၀ထဲမွာ ဘ၀၀မ္းစာအတြက္ အနာဂတ္ကို စေတးေနၾကတယ္။ ပညာတတ္ေတြ မႈိလိုေပါတယ္ဆိုတဲ႔ ကၽြန္မတို႔တိုင္းျပည္ႀကီးမွာ တကယ္႔ အတတ္ပညာေတြကိုေရာ ပိုင္ဆိုင္ထားၾကရဲ႔လား။ တစ္ဖက္မွာ ဘ၀ရဲ႔ ၀မ္းေရးအတြက္ အနာဂတ္ေပ်ာက္ေနခ်ိန္မွာ လူခ်မ္းသာ မိသားစု ရဲ႔ ရင္ေသြးေလးေတြကေတာ႔ သံုးျဖဳန္းလို႔ အနာဂတ္ေတြ ေတာက္ပေနတယ္ဆိုပဲ။ ေလာကမာယာက ေၾကာက္စရာေကာင္းလိုက္ေအာင္ မ်က္ႏွာလိုက္တယ္ရွင္။<br /><br /><div style="text-align: center;">chaos<br /></div><br /><br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-5274651971784638074?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-42577157254976448562007-11-12T12:41:00.000+06:302007-11-12T14:39:19.829+06:30ကၽြန္မရဲ႔ မလွပတဲ႔ ေျခအစံုဟာ ေဒါက္ဖိနပ္ လွလွေလးေတြနဲ႔ တန္ဆာဆင္လို႔ အျမင္မေတာ္ဘူးရွင္႔။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေစ်း၀ယ္ထြက္တိုင္း ေဒါက္ဖိနပ္လွလွေလးေတြကို ေျခေထာက္မွာ အေဖာ္ေခၚဖို႔ ကၽြန္မ အားနာတယ္ေလ။ အက်ဥ္းတန္ ေျခေထာက္ေလးေတြနဲ႔ လွတပတ ဖိနပ္ေလးေတြ မလိုက္ဖက္ပါဘူးရွင္။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မ ရွဴးဖိနပ္ေတြ စီးျဖစ္တာမ်ားတယ္။ All star ဖိနပ္ေလးေတြ ကေတာ႔ ကၽြန္မ အရူးအမူး မက္မက္ေမာေမာ စြဲလမ္းတဲ႔ ဖိနပ္ေလးေတြပါပဲ။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ား All star ကိုႀကိဳက္လဲဆို... ဖိနပ္နဲ႔တျခားဟာ ၀ယ္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ All star ကိုေရြးဖို႔အားသန္တဲ႔သူပါ။ ဖိနပ္မွာ ဖုန္တင္တာေတာင္ အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ အျမဲသုတ္၊ အျမဲသေနလို႔ ေဖေဖ ကေတာင္မ်က္စိေနာက္ယူရတယ္။ မင္းသမီးတစ္ေယာက္က ေၾကာ္ညာတစ္ခုမွာေလ ပိုက္ဆံမ်ားရွိလို႔ကေတာ႔ တစ္ကိုယ္လံုးကို စိန္စီပစ္လိုက္မယ္တဲ႔။ ကၽြန္မကေတာ႔ ပိုက္ဆံသိပ္ေပါေနရင္ေလ All star အေရာင္အေသြးမ်ိဴးစံု ၀ယ္ၿပီး ထည္လဲစီးပစ္ဦးမယ္။ ၿပီးေတာ႔ ကၽြန္မလို ရူးသြပ္သူေတြကို လက္ေဆာင္လိုက္ေပးဦးမွာ။ ကၽြန္မရဲ႔ ဘေလာ႔ဂါ ေမာင္ႏွမေတြထဲမွာေရာ ကၽြန္မနဲ႔ အႀကိဳက္တူတဲ႔လူ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္မ်ား ရွိမလဲ သိခြင္႔ရရင္ ေျပာျပၾကပါလား။ ဒီေအာက္က ပံုေလးက မေန႔က အင္တာနက္မွာ ၀င္ရွာရင္းေတြ႔ ထားတဲ႔ ဖိနပ္ေတြေလ။ ကၽြန္မ သိပ္လိုခ်င္တာပဲ။ လွတယ္မဟုတ္လား။<br /><div style="text-align: justify;"><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_BgvSql5TR9k/RzgAu0UrLcI/AAAAAAAAAGs/i951pdqUN2g/s1600-h/ALL+STAR.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 319px; height: 325px;" src="http://bp0.blogger.com/_BgvSql5TR9k/RzgAu0UrLcI/AAAAAAAAAGs/i951pdqUN2g/s320/ALL+STAR.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5131852579708022210" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_BgvSql5TR9k/RzgHi0UrLgI/AAAAAAAAAHM/EKHoWdJ4WtQ/s1600-h/4923.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_BgvSql5TR9k/RzgHi0UrLgI/AAAAAAAAAHM/EKHoWdJ4WtQ/s320/4923.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5131860070130986498" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_BgvSql5TR9k/RzgJLUUrLhI/AAAAAAAAAHU/rrx0VvL2TYQ/s1600-h/allstar5.jpeg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_BgvSql5TR9k/RzgJLUUrLhI/AAAAAAAAAHU/rrx0VvL2TYQ/s320/allstar5.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5131861865427316242" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_BgvSql5TR9k/RzgBSUUrLdI/AAAAAAAAAG0/0Y-u8qgaJu0/s1600-h/ALL+STAR1.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_BgvSql5TR9k/RzgBSUUrLdI/AAAAAAAAAG0/0Y-u8qgaJu0/s320/ALL+STAR1.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5131853189593378258" border="0" /></a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-4257715725497644856?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-45029139141763989352007-11-10T09:14:00.001+06:302008-09-09T13:11:15.048+06:30<div style="text-align: justify;"> <br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;">Life<br /><br />Life is wide;<br />However can't measure its size.<br /><br />Life is high;<br />Though it can compete with the sky.<br /><br />Life is simple;<br />When your mind is filled with pleasure.<br /><br />Life is long;<br />When you just think and can't keep yourself strong.<br /><br />Life is weak;<br />Because you don't try to stand on your own two feet.<br /><br />Life is short;<br />When you are odd and lost.<br /><br />Life is dream;<br />Make it come true till it be seen;<br /><br />Life is yourself;<br />Just do it the best.<br /><br />Life is friend;<br />Love with all your heart.</span><br /><br />chaos<br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-4502913914176398935?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-57981592055998224622007-11-09T14:34:00.004+06:302007-11-09T14:50:31.471+06:30<div style="text-align: justify;">ကိုမာန္လႈိင္းက chaos ဘာအေကာင္ေတြ ေၾကာက္လဲတဲ႔ လွမ္းတက္ လိုက္တာ ဂစ္ဂစ္ဆိုၿပီး မတက္သြားပါဘူး။ ေၾကာက္တဲ႔ အေကာင္ေတြ ခ်ေရးရင္ ဘေလာ႔ႀကီးေတာ႔ ေပရွည္ေနေတာ႔မယ္။ ဒါေၾကာင္႔ အေၾကာက္ဆံုး သတၲ၀ါေတြပဲ ေရးလိုက္တယ္။ အခုတစ္ေလာ တက္သံသရာမွာ ကူးခတ္ေနတာ ၾကာၿပီဗ်....<br /></div><br />ကဲကဲေျပာျပမယ္<br /><br /><div style="text-align: justify;">အင္း.........သရဲကေတာ႔ အေကာင္ေတြထဲမွာ မပါဘူးေနာ္။ ဒါေပမယ္႔ သူ႔ကုိအေၾကာက္ဆံုးပဲ (အဟီး)<br />အိမ္မွာ ပိုးဟပ္ျမင္ရင္ ငွက္ဆိုးထိုးသံနဲ႔ ေအာ္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ ပင္႔ကူ... အားလားလား.... အဆိပ္ျပင္းတဲ႔ ပင္႔ကူေတြထိမွာ အသားကုန္ေၾကာက္တာ။ ရွိေသးတယ္ ၾကြက္ ၾကြက္... တစ္ခါတုန္းက ၾကြက္ကေလးေမြးတာ သြားၾကည္႔တာေလ။ မထင္နဲ႔ေနာ္ အဲ႔ဒီ ၾကြက္နီတာရဲေေလးေတြက တအားအူယားဖို႔ေကာင္းတာ ေျပာေနရင္းေတာင္ ၾကက္သီးထတယ္။ ေျမြလဲ ေၾကာက္တာပဲ ဘာေကာင္ေတြမွန္းမသိဘူး။ ရွည္လေမ်ာ တြန္႔လိမ္ တြန္႔လိမ္နဲ႔။ အဲ႔ဒါမ်ား ေျမြသားစားၾကတယ္တဲ႔။ ၿပီးေတာ႔ ေျမြရဲ႔ ေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္ တီေကာင္ေပါ႔။ အဟဲ ရွိေသးတယ္... ပိုးယားေလ.. သူ႔ကိုေတာ႔ အသံၾကားတာနဲ႔ ရြစိရြစိ ခံစားလာရသလိုပဲ။ ငယ္ငယ္တုန္းက အိပ္ေနတုန္း ဘယ္လိုျဖစ္လဲေတာ႔ မသိဘူး။ ခူရား (ဘာနဲ႔ရားလဲေတာ႔မသိဘူး) တစ္ေကာင္ကို ဖိအိပ္ဖူးတယ္။ သူက chaos ေက်ာမွာ ျပားျပား၀ပ္လို႔။ ေအာင္မယ္ေလး chaos တို႔ေတာ႔ ႏိုးလာမွ သိလို႔ ထံုးစံအတိုင္း ငိုျဗဲပ။ မလုပ္နဲ႔ ပိုးယားဆို အႀကီး အေသး မေရြးဘူး ေရေရလည္လည္ေၾကာက္။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ဒါနဲ႔ စကားမစပ္ ခ်စ္မေလးမ၊ မပန္၊ မၾကီးခြန္ျမလႈိင္နဲ႔ မမီဆို ဘာေကာင္ေတြေၾကာက္လဲ မသိဘူးေနာ္။ အင္းေပါ႔ေလ... သူတို႔ေျပာျပမွသာ သိရမွာေလ ဟုတ္တယ္မလား။ ေျပာျပမယ္မလား ခ်စ္မေတြ။<br /></div><br />chaos<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-5798159205599822462?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-29631608376122030582007-11-08T08:06:00.001+06:302007-11-08T09:14:48.110+06:30<div style="text-align: justify;"> မေန႔က chaos ငိုခဲ႔တယ္၊ ေန႔လည္က သတင္းတစ္ပုဒ္ ဖတ္မိသြားလို႔၊ အေမ႔ အတြက္ စိတ္မေကာင္းလို႔ဆို ပိုမွန္မယ္။ ကၽြန္မ ေမြးအေမ မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္႔ကိုပဲ အေဖ၊အေမနဲ႔ ထပ္တူ ျမတ္ႏိုးေလးစားတဲ႔ အေမ တစ္ေယာက္ ေနမေကာင္းဘူးတဲ႔။ ကၽြန္မ မင္းသမီးတစ္ေယာက္ မဟုတ္ဘူး၊ ဟန္ေဆာင္မ်က္ရည္ မက်တတ္ဘူး။ ငိုမိတယ္ ဆိုတာ ရင္ထဲကို တကယ္ထိလုိ႔ပါ။ ကဗ်ာ ဆရာ တစ္ေယာက္ဆိုေတာ႔လဲ ကဗ်ာ ေလးနဲ႔ပဲ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္ အေမ..<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;">အေမ.....<br />ရွဳမၿငီး အလွနဲ႔<br />ျပံဳးပန္းေတြေ၀<br />က်က္သေရ အေပါင္း<br />ခေညာင္းေစတဲ႔ အေမ။<br /><br />အေမ...<br />အခုေတာ႔လဲ<br />အေမ႔ အျပံဳးေတြ<br />အားေလ်ာ႔ကုန္ၿပီ<br /><br />အေမ....<br />ဦးေခါင္းမွာသာေပ်ာ႔ေပ်ာင္းမယ္<br />ဒူးေခါင္းမွာ မေပ်ာ႔ေပ်ာင္းရဘူးဆို<br />အေမ႔ရဲ႔ စကားလံုးတိုင္းကုိ<br />မေမ႔မေပ်ာက္ အျမဲသိမ္းဆည္းထားသူပါ<br /><br />အေမ....<br />အေမ႔ အတြက္<br />ငိုေၾကြးတဲ႔ သမီးကို<br />အျပစ္မဆိုပါနဲ႔<br />မ်က္ရည္ဆိုတာ<br />တစ္ခါတစ္ရံ<br />ေပ်ာ႔ညံ႔မႈ မမည္ပါဘူး<br />ႏွလံုးသည္းပြတ္မွ<br />တစ္စိမ္႔စိမ္႔ ယိုစီးလာတဲ႔<br />ခ်စ္ျခင္းရဲ႔ ျပယုဂ္တစ္ခုပါ<br /><br />အေမ....<br />ျမတ္ႏိုးတြယ္တာျခင္း<br />အားကိုးယံုၾကည္ျခင္း<br />ရိုေသေလးစားျခင္း<br />အျပည္႔ ကၽြန္မရင္ဘတ္ထဲမွာ<br /><br />အေမ...<br />ကာရံမလွ<br />သစဥ္မက်တဲ႔<br />ကဗ်ာတစ္ပုဒ္နဲ႔<br />အေမတစ္ေယာက္<br />ေနအျမန္ေကာင္းပါေစလို႔....<br /><br />chaos<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-2963160837612203058?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-14204130827376998912007-11-07T09:37:00.001+06:302007-11-07T13:44:06.795+06:30<div style="text-align: justify;"><a href="http://laynge.wordpress.com/"> ခ်စ္မေလးမ</a> နဲ႔ <a href="http://a-lwan-ein.blogspot.com/">အလြမ္းအိမ္ေလး</a>က chaos လြယ္အိတ္ထဲမွာ ဘာရွိလဲတဲ႔ ၿပီးေတာ႔ <a href="http://www.kyellay.blogspot.com/">မီးေလး</a> နဲ႔ <a href="http://okisu.blogspot.com/">Okisu</a> ကေတာ႔ဘာပါလဲတဲ႔ ဓါးျပ တိုက္မယ္ဆိုပဲ<br />ကဲၾကည္႔ရေအာင္.... မ်က္စိမမွိတ္ထားနဲ႔ေနာ္....<br /></div><ul style="text-align: justify;"><li><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-style: italic;">စာအုပ္တစ္အုပ္</span></span> ( ကဗ်ာေတြေရးထားတယ္၊ ၿပီးေတာ႔ ဖတ္လိုက္တဲ႔ စာေၾကာင္းေတြ ႀကိဳက္ရင္ ကူးထည္႔ထားတယ္)</li><li><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-style: italic;">ေဘာပင္မ်ိဳးစံု </span></span>( chaos က ေဘာပင္၀ယ္စုရတာ ၀ါသနာပါတယ္)</li><li><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic;">ေခါင္းၿဖီးတစ္လက္</span>( ဆံပင္က ေကာက္ေနေတာ႔ သိပ္မသံုးျဖစ္ဘူး၊ ဒါေပမယ္႔ လိုအပ္ရင္ထုတ္သံုးရေအာင္ေလ)</li><li><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-style: italic;">မွန္တစ္ခ်ပ္ </span></span>( အဟဲ... အိမ္သာထဲမွာ သြားသြားခိုး ၾကည္႔တာဗ်)</li><li><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic;">lip gloss</span> ( ဒါကေတာ႔ ႏႈတ္ခမ္းသားေျခာက္တာကို အေၾကာင္းျပၿပီး ပဲမ်ားဖို႔ထဲ႔ထားတာ)</li><li><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic;">ႏွပ္သုတ္စကၠဴ</span> ( တစ္ရွဴးကို တင္စားထားတာ)</li><li><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic;">အစာအိမ္ေဆး၊ ေခါင္းကိုက္ေပ်ာက္ေဆး နဲ႔ ဓါတ္ဆားထုပ္</span> ( ဒီေလာက္ဆို chaos ဘယ္ေလာက္ က်န္းမာေရး ေကာင္းတယ္ဆိုတာ သိၾကေရာေပါ႔ေနာ႔)</li><li><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic;">Memory stick</span> ( အင္တာနက္ကေန data သူခိုးလုပ္ဖို႔ေလ ေဟးေဟး)</li><li><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-style: italic;">ပီေက</span> </span>( ကိုပီေက ကိုထည္႔ထားတာ ေျပာတာမဟုတ္ဘူးေနာ္)</li><li><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-style: italic;">ခ်ိဳခ်ဥ္ </span></span>( အစာအိမ္နာတာ အေၾကာင္းျပၿပီး ရွယ္တြယ္တာေလ)</li><li><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic;">ေရဗူးတစ္ဗူး</span><span style="font-style: italic;"> </span>( ပိုက္ကေလးနဲ႔ စုပ္ေသာက္တဲ႔ဟာေလ ကေလးေတြဆို chaos ေရဗူးေတြ႔ၿပီးရင္ လိုခ်င္လို႔တဲ႔ ငိုေတာ႔တာပဲ)</li><li><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-style: italic;">ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္</span></span> ( ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ေတြကို မေၾကာက္ပါဘူးေနာ္၊ ဆိုင္ကယ္စီးလို႔ ဖမ္းမိရင္ ပိုက္ဆံ 10000 မတတ္ႏိုင္လို႔ ထဲ႔ထားရတာ)</li></ul>ဆက္မဖတ္နဲ႔ေတာ႔ေလ မရွိေတာ႔ဘူး။<br /><div style="text-align: justify;"><br />chaos<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-1420413082737699891?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-22342187341014825552007-11-06T14:21:00.000+06:302007-11-06T14:41:49.867+06:30<div style="text-align: justify;"> မိုးေတြရြာေနတဲ႔ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">စေန ညေလး</span> တစ္ညမွာေပါ႔…<span style="color: rgb(255, 0, 0);"> အလြမ္းအိမ္ </span>ထဲမွာေကြးရင္း စိမ္းစုိ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ညိမ္းညို </span>ေနတဲ႔ ေတာင္တန္းေတြကို ျမင္ေယာင္ရင္း ေရဒီယို ဖြင္႔ၾကည္႔လိုက္တယ္။ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဂြီေဂၚ </span>တဲ႔…ဟာဘာသံလဲ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဇီးကြက္ </span>ေအာ္တာလဲ မဟုတ္ဘူးပဲ… ေတာ္ၿပီ TV ၾကည္႔တာပဲ ေကာင္းမယ္။ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ပန္…ပန္…ပန္…ပန္…ပန္</span> တဲ႔ေသေရာ…မ၀ယ္ႏိုင္တဲ႔ ေရႊေၾကာ္ညာနဲ႔မွ လာတိုးေနတယ္။ ျပန္အိပ္တာေတာင္ ေကာင္းဦးမယ္။ အိပ္ေပ်ာ္သြားရင္ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ခြန္ျမလႈိင္ </span>လို အိမ္မက္ေတြ နဲ႔ေျခာက္ျခားမွာ စိုးရိမ္မိေသး။ ကဲကဲ အိပ္ေတာ႔မယ္။ခေလာ…ခလူး…ခလဲ….<br />ဟာ… ငါဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ? ေၾသာ္ ကန္ေရေအး နံေဘးမွာကိုး။ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေကာင္းကင္ကို</span> ေမာ႔ၾကည္႔လိုက္တယ္ မီးထြန္းစရာ မလိုေအာင္ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">လင္း</span> ေနတာပဲ။<span style="color: rgb(255, 0, 0);"> မီးေလး </span>တစ္ပြင္႔ရဲ႔ အလင္းကိုေတာင္ မလိုအပ္ေတာ႔ေလာက္ေအာင္ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေနဘုန္း</span> တန္ခိုးေတြ ႀကီးမားေနပါလားဗ်ိဳ႔။ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">PK</span> တစ္ခု၀ါးစားရင္း <span style="color: rgb(255, 0, 0);">အေတြးရပ္၀န္း</span> ထဲနယ္ခ်ဲ႔ ေနမိတယ္။ အခ်ိဳကုန္လို႔ ေရျပင္ထဲ -ေထြးထုတ္လိုက္ရင္ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">မာန္လႈိင္းငယ္</span> ေတြမ်ားထသြားမလားလို႔။ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ယိမ္းႏြဲ႔</span> ေနတဲ႔ ကန္ေရျပင္ကိုၾကည္႔ၿပီး ဟိုးတစ္ခ်ိန္က ေလွ်ာက္ခဲ႔တဲ႔ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ကဗ်ာလမ္း</span> က <span style="color: rgb(255, 0, 0);">၀ကၤပါ</span> မွတ္တမ္းကို ျပန္ေျပာင္း ေအာက္ေမ႔ေနခ်ိန္ေပါ႔။ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">တိုလီမုတ္စ</span> အေတြးတစ္စ ၀င္လာျပန္ေရာ။ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေမာ္စီတုန္း </span>ေခတ္မွာ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ကဗ်ာခ်စ္သ</span>ူ ေတြကို အဆံုးစီရင္ တတ္လားေပါ႔။ အခုခ်ိန္ထိသာ သူ အသက္ရွင္ ေနဦးမယ္ဆိုရင္ D <span style="color: rgb(255, 0, 0);">J</span> သမားေတြ၊ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Rapster</span> ေေတြ၊ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဘလင္႔ </span>182 ႀကိဳက္တဲ႔ လူငယ္ေတြကို ဘာမ်ားေျပာမလဲေပါ႔။ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဆိုးသြမ္း</span> လူငယ္ေတြရဲ႔ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">မေလးမ</span> ခန္႔ အျပဳအမူေတြကို <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ႏွင္းဆီနီနီ </span>တစ္ပြင္႔နဲ႔ ဂုဏ္ျပဳမွာ မဟုတ္တာေတာ႔ ေသခ်ာတယ္။ အေတြးက မဆံုးေသးဘူး… <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဒိုင္းဒိုင္း</span> တဲ႔…ဟာဘာသံလဲ? <span style="color: rgb(255, 0, 0);">မွ်ားျပာ </span>တစ္စင္း၊ ေသနတ္ မ်ိဳးစံုနဲ႔ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေမာင္ရင္ငေတ</span> ဦးေဆာင္တဲ႔ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေအာင္မ်ိဳးဟန္ </span>္ တို႔အဖြဲ႔ပါလား။ ဟာ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ကိုစိုးထက္</span> နဲ႔ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">0kisu</span> တို႔လဲပါတာပဲ။ ေျပးဟ… ေျပးႏိုင္မွ လြတ္မယ္။ အား… ေမာလိုက္တာ….ငါ အိမ္မက္ မက္ေနတာပါလား… <span style="color: rgb(255, 0, 0);">မိုးလႈိင္ည</span> ထဲမွာ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">မိုးခ်စ္သ</span>ူ မဟုတ္တဲ႔ ငါ႔ရဲ႔ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဂ်ဴလိုင္အိမ္မက္</span> ေလးျပိဳကြဲသြားၿပီ။ ရန္ေထာင္တဲ႔ လူေတြကို <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ရန္ေအာင္</span> ဖို႔ငါ မၾကံေဆာင္ႏိုင္ေတာ႔ဘူးေနာ္။ သဘာ၀ရဲ႔ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">မယ္လိုဒီသံစဥ္</span> ေလးေတြ ဇီ၀ိန္ခ်ဳပ္ၿငိမ္း ကုန္ပါၿပီ။<br /></div><br />ကၽြန္မ ခ်စ္တဲ႔ ဘေလာ႔ဂါ ေမာင္ႏွစ္မေတြရဲ႔ နာမည္ေလးေတြနဲ႔ ပိုစ္႔တင္ထားတာပါ။ အဆင္မေျပရင္ ျပန္ေျပာလို႔ရတယ္ေနာ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-2234218734101482555?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-69460532978143315592007-11-05T16:21:00.000+06:302007-11-05T16:40:59.626+06:30<div style="text-align: justify;"> ေကာ္နက္ရွင္ဆိုတဲ႔ မိန္းမၾကမ္းႀကီးလား ဘာလားေတာ႔ သိဘူး။ သူက သိပ္စိတ္မွန္တာ ဟုတ္ဘူး ဘယ္သူနဲ႔တူလဲဆိုေတာ႔ ေျပာေတာ႔ပါဘူးေလ။ ေျပာျပန္ရင္လဲ chaos လိမ္ေနသည္၊ ညာေနသည္၊ ျဖစ္ေနဦးမယ္၊ ေတာ္ၾကာ ျမန္မာ႔အသံတို႔၊ ျမ၀တီတို႔ထဲ ပါလာမွ ဟုတ္ေပ႔ျဖစ္ေနဦးမယ္။ ထားပါေတာ႔ ေပရွည္ေနတာနဲ႔ လိုရင္းမေရာက္ေတာ႔ဘူး။အဲ... သူ႔ကို မယံုလို႔ ဒီေန႔ပဲ ႏွစ္ထပ္ကြမ္း ပိုစ္႔တင္လိုက္တယ္လို႔......<br /></div><div style="text-align: justify;">မီးေလးကလဲ တက္ထားတာနဲ႔ ကၽြန္မကလဲ ေပါက္တတ္ကရ လုပ္လုပ္နဲ႔ ဒုတိယပိုစ္႔ကို ဆက္တင္လိုက္ပါတယ္။ ဒီပိုစ္႔ ဖတ္ၿပီးရင္ ကၽြန္မကို ရက္စက္တယ္ မေျပာနဲ႔ေနာ္ ငယ္သူမို႔မသိတာကို ခြင္႔လႊတ္ ေပးၾကမယ္ မဟုတ္လား?<br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္မ သူငယ္တန္း ေလာက္ကေပါ႔ ...ေၾကာင္ဆို တအားခ်စ္တာ (မွန္ေၾကာင္ ကိုေျပာတာ ဟုတ္ဘူးေနာ္၊ တိရိစၧာန္္ ေၾကာင္ကိုေၾကာတာ)၊ ေၾကာင္ကိုခ်ီခ်င္တယ္၊ ေပြ႔ၿပီးအနားမွာ ေခၚထားခ်င္တယ္... ဒါေပမယ္႔ သူ႔ကိုမကိုင္ရဲဘူးေလ။ အဲ႔ဒါနဲ႔ လူႀကီးေတြ မရွိတုန္း ဘယ္လိုလုပ္ရမွန္းလဲ မသိတာနဲ႔ သူမ်ားေတြ ကေလးေတြကို ေပြ႔ရင္ အႏွီးေလးနဲ႔ ထုပ္တယ္မလား။ chaosလဲ ေရႊဥာဏ္ေတာ္ စူးေရာက္ၿပီး ေၾကာင္ကို အႏီွးနဲ႔ လိုက္ထုပ္ဖို႔ စိုင္းျပင္းေတာ႔တာပဲ။ ေတာ္ေတာ္ႀကီး ႀကိဳးစားၿပီးမွ ေၾကာင္ကိုမိတယ္၊ ၿပီးေတာ႔ တစ္ခါထဲ အႏွီးထဲထည္႔၊ ေပြ႔ၿပီး ေလွ်ာက္သြားတယ္ေလ။ အဲ...ေၾကာင္လဲ chaos ႏွိပ္စက္တာ သည္းမခံႏိုင္တဲ႔ အဆံုး မ်က္ႏွာကို လွမ္းကုတ္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ ထြက္ေျပးပါေလေရာ။ မွတ္ကေရာေနာ္ chaosလဲ ငိုျဗဲၿပီးက်န္ခဲ႔တာ။ အဲ႔ဒီေန႔ကစလို႔ ဒီအခ်ိန္ထိ ေၾကာင္လာကပ္ရင္ အေ၀းကို ေျပးေတာ႔တာပဲ။ ဒီေန႔ ဒီခ်ိန္ ဒီပိုစ္႔ ေရးေနတဲ႔ အခ်ိန္ေလးထိ ေၾကာင္ phobia ခံစားေနရပါေၾကာင္း ..............(ရွိမရွိေတာ႔ သိဘူး)<br /><br />chaos<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-6946053297814331559?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-21201663158446406522007-11-05T09:16:00.000+06:302007-11-05T09:19:37.345+06:30<div style="text-align: justify;">ကိုရန္ေအာင္ရဲ႔ သရဲပိုစ္႔ကို ဖတ္ၿပီး ဘေလာ႔မွာ သရဲအေၾကာင္းေတြ ေရးၾကေတာ႔ ကၽြန္မလဲမေနႏိုင္ေတာ႔ဘူး ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ပဲ သရဲအေၾကာင္းကိုေရးလိုက္ၿပီဗ်ိဳ႔။ကၽြန္မတို႔ ရံုးမွာ ညဘက္ေတြဆို အသံေတြ ၾကားရတတ္တယ္ေလ။ မယံုမရွိနဲ႔ တကယ္ေျပာတာ။ ဟိုႏွစ္ရက္ ကၽြန္မ ရံုးကေန ခြင္႔ယူထားတဲ႔ေန႔ကေပါ႔… ရံုးက အစ္ကိုႀကီး တစ္ေယာက္ ညမိုးခ်ဳပ္ထိ အလုပ္ လုပ္ေနရင္းနဲ႔ ကၽြန္မ chaos ရဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာကေန စာရိုက္တဲ႔ အသံေတြ ၾကားေနရတယ္တဲ႔။ သရဲ ေၾကာက္ပါတယ္လို႔ ေျပာတဲ႔လူရဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာကမွ အသံထြက္တယ္ဆိုေတာ႔ ကၽြန္မကို ဒီသရဲက ေတာ္ေတာ္ ေျခာက္ခ်င္ပံုရတယ္။ ရွိေသးတယ္ ေဆးလိပ္လဲ ဘယ္သူမွ မေသာက္ဘဲနဲ႔ ေဆးလိပ္နံ႔က ေထာင္းေနတာပဲတဲ႔။ ကဲ… ဒီသတင္းလဲ ၾကားေရာ chaosတို႔ အိမ္သာ တက္ဖို႔ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ စဥ္းစား ယူရတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ သရဲထီးျဖစ္ေနရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ? တစ္ေယာက္ထဲလဲ အေပၚမွာ မေနရဲ၊ အလုပ္ကလဲ ပ်က္ပါဘိ။ အခု ဒီပိုစ္႔ ေရးေနတာေတာင္ သရဲက ေစာင္႔ၾကည္႔ေနလားမသိ။<br /><br />chaos<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-2120166315844640652?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-38585623739366061192007-10-31T10:16:00.000+06:302007-10-31T12:15:27.866+06:30ေတဇာ tag ထားတဲ႔ ေဆာင္းတြင္း အေၾကာင္းေလးပါ<br /><br /><div style="text-align: justify;">ေအးခ်မ္းလွတဲ႔ ေဆာင္းတြင္း တစ္ေန႔မွာ ကၽြန္မ လူ႔ေလာကကို ခ်ဥ္းနင္း၀င္ေရာက္ ခဲ႔တယ္။ ကၽြန္မ အေဖ၊အေမတို႔ရဲ႔ သမီးအျဖစ္ လူ႔ေလာကကို စတင္ေရာက္ရွိခဲ႔တာ ေဆာင္းတြင္းကုိ အက်ဥ္းတန္ေစဖို႔ မ်ားလားလို႔ တစ္ခါတစ္ေလ ေတြးမိတယ္။ တည္ၿငိမ္ေအးေဆးတဲ႔ ေဆာင္းအလွနဲ႔ ဆန္႔က်င္စြာ ကၽြန္မ အပူဒုကၡမီးေတြနဲ႔ မိဘကို တစ္ခါတစ္ရံ ေလာင္ကၽြမ္းေစခဲ႔တယ္။ ေဆာင္းတြင္းကို ကၽြန္မ အထူးႏွစ္သက္တယ္။ ေန႔တစ္ေန႔ရဲ႔ အစမွ ေန၀င္ခ်ိန္အထိ ေဆာင္းတြင္းဟာ ကၽြန္မ မ်က္စိထဲမွာ အရမ္းလွတယ္ လို႔ေျပာရင္ ကၽြန္မ လြန္ေလမလားဘဲ။ မနက္ခင္း ေနထြက္စအခ်ိန္ တိမ္ေတြရဲ႔ ေရာင္နီပ်ိဳးစအလွနဲ႔ ႏွင္းစက္မ်ားက်သံဟာ သံစဥ္ေတြအလား နားထဲမွား ၿငိမ္႔ေညာင္းစြာ စီး၀င္သြားတယ္။ ေကာင္းကင္ျပာျပာႀကီးမွာ တိမ္ညိုတိမ္မည္းေတြရဲ႔ အရိပ္အေယာင္ တစ္စြန္းတစ္စမွ် မေတြ႔ရတာ တစ္မ်ိဳးေက်နပ္စရာ ေကာင္းလွတယ္။ အျပာေရာင္လႊမ္းေနတဲ႔ ေကာင္းကင္ႀကီးကို ေမာ႔ၾကည္႔ၿပီး ေတာင္စဥ္ေရမရ စိတ္ကူးျဖာရတာလဲ အရသာတစ္မ်ိဳးပဲ။ ၁၀၉/၁၁၀ ပုဒ္မနဲ႔ ကၽြန္မ တရားစြဲဆိုခံခဲ႔ရစဥ္ကဆိုရင္ ေန၀င္ခ်ိန္ကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ အထူးတစ္လည္ ေစာင္႔ခဲ႔ၾကတယ္။ ေနလံုးႀကီး ေပ်ာက္ကြယ္လို႔ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ရင္တစ္ပူပူနဲ႔ ေစာင္႔ေနတဲ႔ မိဘေတြ ဆံုးမတာကိုလဲ အျမဲေက်ေက်နပ္နပ္ ခံယူခဲ႔တယ္။ လုပ္ခ်င္တာလုပ္ရတာကိုးေနာ႔။ ဒါေၾကာင္႔ေျပာတယ္ ကၽြန္မဟာ ေဆာင္းကို ခုတံုးလုပ္ၿပီး မိဘေတြ စိတ္ပူေအာင္ လုပ္တဲ႔ သမီးမလိမၼာေလးေလ... ကဲေလ ထားပါေတာ႔။ တစ္ခုရွိေသးတယ္ ေဆာင္းတြင္း ေန႔လည္ဘက္ေတြမွာဆို ေတာင္ေပၚသူေတြရဲ႔ ပါးႏွစ္ဘက္က ပါးအို႔နီ ဆိုးစရာ မလိုဘဲ နီနီရဲရဲေလးနဲ႔ ခ်စ္စရာ တစ္မ်ိဳးေကာင္းၾကတယ္။ (အဟဲ...ကၽြန္မေတာ႔မပါဘူးထင္တာပဲ)။ ေဆာင္းတြင္းညကေတာ႔ chaos တို႔အႀကိဳက္ေပါ႔။ သိတယ္မလား အၾကာႀကီးအိပ္ရတယ္ေလ။ အိပ္မက္ေတြကလဲ မ်ိဳးစံုပဲ။ ေဆာင္းကိုႀကိဳက္ရတဲ႔ ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ႔ တန္ေဆာင္တိုင္ပြဲေတာ္ေၾကာင္႔ပါ။ တန္ေဆာင္တိုင္လဲ ေရာက္ေတာ႔မယ္ေနာ္။ ေတာင္ႀကီးသူ၊ ေတာင္ႀကီးသား ေတြလဲျပန္လာခ်င္ၾကေရာေပါ႔။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေတာင္ႀကီးေဆာင္းနဲ႔ ေတာင္ႀကီးရဲ႔ တန္ေဆာင္တိုင္က သူငယ္ခ်င္းအားလံုးကို လက္ကမ္းႀကိဳလ်က္ပါ...................<br /><div style="text-align: right;">chaos<br /></div></div><br />ဆက္tag လုိက္ဦးမယ္ သူတို႔ကို<br /><a href="http://www.kaungkinko.blogspot.com/">ေကာင္းကင္ကို</a><br /><a href="http://www.blogger.com/%C3%A1%C2%80%C2%B7http://www.dimlightsky.blogspot.com">ကိုခ်မ္း</a><br /><a href="http://www.ulmuka.blogspot.com/">ကိုဇီးသန္႔</a><br /><a href="http://thinzar00.blogspot.com/">thinzar</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-3858562373936606119?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-75614828001981740462007-10-27T10:33:00.000+06:302007-10-27T11:35:11.246+06:30<div style="text-align: justify;">မေန႔က ညဘက္ အျပင္ေတာ႔သြားတယ္၊ မီးပံုးပ်ံကြင္းက ေ၀းသြားေတာ႔ မေရာက္လိုက္ဘူး။ မီးပံုးပ်ံ ပံုေတြမတင္ေပးႏိုင္တာ ခြင္႔လႊတ္ပါ။ ကိုခ်မ္းေျပာတာေတာ႔ မီးပံုးပ်ံပံုေတြ သိပ္မလွဘူးတဲ႔...............ဓါတ္ပံုေတြေပးတဲ႔ ဆရာ ထြန္းျမင္႔ဦးနဲ႔ ကိုခ်မ္းကို ေက်းဇူး...........<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;">ဒါက ရွမ္းေက်ာင္းက မေန႔က မီးထြန္းထားတဲ႔ ပံုပါ။<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_BgvSql5TR9k/RyK8B5kHmdI/AAAAAAAAAF8/PyJrBx18S-g/s1600-h/blog+2.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_BgvSql5TR9k/RyK8B5kHmdI/AAAAAAAAAF8/PyJrBx18S-g/s320/blog+2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125866066719250898" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">ဒါက စူဠာ မုနိ ဘုရားပံုေတာ္ပါ။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_BgvSql5TR9k/RyLAoZkHmfI/AAAAAAAAAGM/JKLVjNF3AsE/s1600-h/blog+3.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_BgvSql5TR9k/RyLAoZkHmfI/AAAAAAAAAGM/JKLVjNF3AsE/s320/blog+3.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125871126190725618" border="0" /></a><br />ဒီပံုကေတာ႔ လျပည္႔ညနဲ႔ မီးပံုးအလွေပါ႔<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_BgvSql5TR9k/RyLE15kHmgI/AAAAAAAAAGU/wZUBLubghvs/s1600-h/blog+4.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_BgvSql5TR9k/RyLE15kHmgI/AAAAAAAAAGU/wZUBLubghvs/s320/blog+4.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125875756165470722" border="0" /></a><br />MTG မွမီးပံုးမ်ား<br /><div style="text-align: left;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_BgvSql5TR9k/RyLGT5kHmhI/AAAAAAAAAGc/61oVqJ5-sgY/s1600-h/blog+5.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_BgvSql5TR9k/RyLGT5kHmhI/AAAAAAAAAGc/61oVqJ5-sgY/s320/blog+5.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125877371073174034" border="0" /></a><br />သူငယ္ခ်င္းမ်ား အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေျမ႔ၾကပါေစ........<br /><br /><div style="text-align: center;">chaos<br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-7561482800198174046?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-53299632950341544922007-10-25T11:23:00.000+06:302007-10-26T10:38:34.440+06:30<div style="text-align: justify;"><br />တကယ္တမ္းေတာ႔ မ်ဥ္းၿပိဳင္ႏွစ္ေၾကာင္းရဲ႔ ဆံုမွတ္ဟာ infinity လို႔သိထားရက္နဲ႔ မိုက္မဲလွစြာပဲ ငါဆံုေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ႔တယ္။ ရလာဒ္ရဲ႔ အေျဖကေတာ႔ ငါထင္ထားတဲ႔ နာက်င္ေနတဲ႔ ေ၀ဒနာေတြပဲေလ.............<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;">မတူညီတဲ႔ မ်ဥ္းျပိဳင္ႏွစ္ေၾကာင္း<br />အတင္း ျပိဳင္မေမာင္းခိုင္းနဲ႔<br />ဒဏ္ရာ မ်က္ရည္ေတြ<br />မိုးေစြကုန္ၿပီ<br /><br />ငါ႔ရင္တြင္း ငိုရွိဳက္သံကို<br />ဘာသံစဥ္လဲမေမးနဲ႔<br />ငါကိုယ္တိုင္လဲမသိဘူး<br /><br />ေသာကမီးေလာင္ကၽြမ္းေနတဲ႔<br />ႏွလံုးသားၾကမ္းျပင္ဟာ<br />အေကာင္းအတိုင္းျပန္မျဖစ္ႏိုင္ေတာ႔ဘူး<br /><br />အေတြးလဲမတူ<br />အျမင္လဲညွိမရ<br />အေျဖရွာရေတာ႔ ဒုကၡ<br />ေၾသာ္..........ဒါလား လူ႔ေလာက<br /></div><br /><div style="text-align: center;"> chaos<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-5329963295034154492?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-69364337730650249872007-10-25T09:30:00.001+06:302008-08-23T10:26:42.989+06:30<div style="text-align: justify;">ျပက္လံုးတစ္ခုခုကို ၾကားလိုက္ရၿပီဆိုရင္ ဦးေႏွာက္ရဲ႔ ဘယ္ဘက္မွာရွိတဲ႔ (<span style="font-style: italic;">language centre</span>) ကေန စကားလံုးေတြကို နားလည္ေအာင္ လုပ္ရပါတယ္။ ၿပီးရင္ ဦးေႏွာက္ရဲ႔ ညာဘက္ျခမ္းကို သတင္းျပန္ပို႔ရတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ဦးေႏွာက္ကို ဖံုးအုပ္ထားတဲ႔ ညာဘက္အေရွ႔ပိုင္းရဲ႔ မီးခိုးေရာင္အလႊာ (cortex)က နယ္ပယ္အစိတ္အပိုင္း အသီးသီးျဖစ္ေအာင္ တူးဆြေပးတယ္။ အဲ႔ဒီ အစိတ္အပိုင္းေတြမွာ ခံစားမႈအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ပံုရိပ္အမ်ိဳးမ်ိဳး ကိုသိုေလွာင္ေပးၿပီးမွ ရရွိလာတဲ႔ သတင္းအခ်က္အလက္မ်ားကို ေရာေႏွာေပးတယ္။ ဘာနဲပံုပမာတူလဲဆိုရင္ တံခါးေပါက္ထဲ ေသာ႔လွည္႔ဖြင္႔လိုက္လို႔ တံခါးပြင္႔သြားသလိုပဲ ကၽြန္မတို႔ အဲ႔ဒီအခ်ိန္မွာ ျပက္လံုးေတြကို ဦးေႏွာက္က ရရွိသြားပါတယ္။ ေနာက္တစ္ဆင္႔ အေနနဲ႔က ဦးေႏွာက္ရဲ႔ အတြင္းပိုင္း တစ္ေနရာကေန "<span style="font-style: italic;">dopamine</span>" လို႔ေခၚတဲ႔ အရည္တစ္မ်ိဳး ထုတ္လုပ္ေပးတယ္။ သူ႔ရဲ႔ စြမ္းေဆာင္ခ်က္ကေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ကို လန္းဆန္းတဲ႔ အာရံုသစ္ ခံစားမႈေပးၿပီး အရိုးခြံရဲ႔ ေအာက္ေျခ အနီးဆံုးေနရာကေန ရယ္ေမာျခင္းကို ျပဳလုပ္ေပးပါတယ္။<br />မေန႔ညက ကၽြန္မ ဖတ္လိုက္ရတဲ႔ စာအုပ္ထဲက အေၾကာင္းအရာကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။<br /></div><br />chaos<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-6936433773065024987?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-76962237741542569352007-10-24T09:32:00.000+06:302007-10-24T09:41:32.752+06:30<div style="text-align: justify;"> ကၽြန္မတို႔ တိုင္းျပည္အတြက္ အသက္ေပးလွဴသြားတဲ႔ ကၽြန္မတို႔ အားလံုးေလးစားရတဲ႔ အာဇာနည္ဖခင္ အေၾကာင္းကို ဆရာႀကီး မင္းသု၀ဏ္ စပ္ဆိုထားတဲ႔ ကဗ်ာေလးပါ...........<br /><br /></div><div style="text-align: center; font-weight: bold; font-style: italic;">ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း<br /></div><div style="text-align: center;"><br />မသိ၍ဆို<br />မလို၍ေျပာ။<br />သူ႔စိတ္မွာ အလြန္ယဥ္လို႔<br />သူ႔ဥာဥ္မွာ အလြန္သန္႔တယ္<br />ထူးခၽြန္႔သေဘာ။<br /><br />မသိ၍ထင္<br />မျမင္၍ေျပာ။<br />သူ႔၀ိဥာဥ္ မေသေပ်ာက္ပါဘူး<br />မိုးေပါက္လို အစဥ္ၾကည္လို႔<br />ေနျခည္လို အစဥ္လန္းကာ<br />ျဖန္းဆြတ္စိတ္ေစာ။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">ကၽြန္မ chaos ဒီကဗ်ာေလးကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခံစားတင္ျပလိုက္ပါသည္။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-7696223774154256935?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-37980688379567914542007-10-23T09:52:00.000+06:302007-10-23T10:29:51.621+06:30<div style="text-align: center;">ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္...<br />ေ၀ဒနာ လႈိင္းတံပိုး ဒဏ္ရာဆိုးကို<br />လူတကာသိေအာင္ လွစ္ျပခ်င္တယ္။<br /><br />ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္...<br />ႏွလံုးသားရဲ႔ ငိုရွိဳက္သံကို<br />သံစဥ္ေတြအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသီက်ဴးခ်င္တယ္။<br /><br />ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္...<br />ရင္ထဲက ကဗ်ာထုကို<br />စာစုအျဖစ္ ေျခြကာဥခ်င္ေသးတယ္။<br /><br />ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္...<br />ကဗ်ာအေတြးနဲ႔<br />ေတြေ၀စြာ ေငးေမာခ်င္ေသးတယ္။<br /><br />ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္...<br />ဘေလာ႔ ၀ကၤဘာမွာ<br />လမ္းေပ်ာက္လဲ ဆက္ေလွ်ာက္ခ်င္ေသးတယ္။<br /><br />ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္...<br />အတိတ္ေတြထဲ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၿပီး<br />အနာဂတ္ကို ပံုစံေျပာင္းပစ္ခ်င္တယ္။<br /><br />ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္...<br />စူပါမန္းလို ပါ၀ါစြမ္းနဲ႔<br />လူ႔သရမ္းေတြကို ၾကံဳတိုင္းတီးပစ္ခ်င္ေသးတယ္။<br /><br />ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္...<br />မျဖစ္ႏိုင္တာေတြကို<br />ျဖစ္ေအာင္လုပ္ပစ္ခ်င္ေသးတယ္။<br /><br />ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္..............<br />ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္..............<br /><br />chaos<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-3798068837956791454?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-72137350539498802922007-10-22T09:30:00.000+06:302007-11-13T14:34:01.525+06:30<div style="text-align: justify;">ကေဘာက္တိကေဘာက္ခ်ာနဲ႔ ေပါက္ကရ လုပ္တတ္တာကေတာ႔ ဟိုးငယ္ငယ္ေလး ကတည္းကပါ။<br />ကၽြန္မ ေလးႏွစ္သမီးေလာက္ပဲ ရွိဦးမယ္... အေဒၚေတြ ကၽြန္မကို ေခ်ာ႔သိပ္တာ ကၽြန္မ အိပ္မေပ်ာ္ဘဲ သူတို႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ ေလးႏွစ္သမီး ကၽြန္မက "ဂြင္ပဲ သူ႔အကြက္ထဲ ၀င္ၿပီး"ဆိုၿပီး မီးဖိုခန္းမွာ စေသာင္းက်န္း ပါေလေရာ။ အစိမ္းေၾကာ္ ေၾကာ္ဖို႔ စိမ္ထားတဲ႔ ကန္ဇြန္းရြက္ ဇလံုထဲကို သူ႔ထမိန္ ႏွစ္ၿပီးေလွ်ာ္ေနလိုက္တာ အခ်ိန္ေတြ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားတယ္ မသိဘူး။ အဟဲ...... အေဒၚေတြ ႏိုးလာေတာ႔ ကၽြန္မ အရိုက္ေတာ႔ မခံရပါဘူး။ ကန္ဇြန္းရြက္ ေတြေတာ႔ သြန္ပစ္လိုက္ရတယ္။ ကဲ.....ကန္ဇြန္းရြက္ စားတိုင္း ကၽြန္မကို သတိရေနဦးမယ္ေနာ္။ ရွိေသးတယ္..... ကိုယ္႔ေပါင္ကိုယ္လွန္ေထာင္း ရတာဆိုေတာ႔ အခန္းဆက္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေပါ႔ေနာ႔။ ဒီေန႔ေတာ႔ ဒီေလာက္ပါပဲ။ (၄)ႏွစ္ သမီးက စၿပီး ေသာင္းက်န္းလာတဲ႔ ကၽြန္မ ဒီေန႔ထိလဲ ေပါက္ကရ ဆက္လုပ္ေနတုန္းပါ။ ဆက္လက္ၿပီး ေစာင္႔ဖတ္ေပးၾကပါဦးေနာ္။<br /><br />chaos<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-7213735053949880292?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-12878999363173678572007-10-21T10:13:00.000+06:302007-10-22T15:12:29.203+06:30<div style="text-align: justify;"> ဒီကဗ်ာေလးက ကၽြန္မတို႔ (၇)တန္းက သင္ရတဲ႔ကဗ်ာေလးပါ......<br />အဲ႔အ႐ြယ္က နားလည္ပံုမ်ိဳးနဲ႔ အခုကြာဟလာလို႔ သူငယ္ခ်င္း အားလံုးကို ျပန္ဖတ္ ေစခ်င္လို႔ပါ........<br />တာ၀န္ နဲ႔ ၀တၲရား၊ ကၽြန္မ တာ၀န္မေက်ေသးပါဘူး............<br /> <br /><br /><div style="text-align: center;">My Country<br /><br />I ought to love my country,<br />The land in which I live;<br />Yes, I'm very sure my heart<br />Its truest love should give.<br /><br />If I love my country,<br />I'll try to be a man<br />My country may be proud of,<br />And if i try, I can.<br /><br />She wants men brave and noble,<br />She needs men true and kind.<br />My country needs that I should be<br />The best man she can find.<br /><br />Annonymous<br /><br /><div style="text-align: left;"><div style="text-align: center;">ကၽြန္မ ခံစားတင္ျပလိုက္ပါတယ္..............<br /></div> <br /> chaos<br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-1287899936317367857?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-51533416286342901372007-10-20T13:31:00.000+06:302007-10-21T14:56:44.790+06:30ကၽြန္မကိုစကားေၾကာအနည္းငယ္ရွည္ခြင္႔ျပဳပါ။<br /><div style="text-align: justify;">ဒီလိုပါ.....computer ေ႐ွ႔မွာ မိုးလင္းမိုးခ်ဳပ္ ထိုင္တဲ႔ကၽြန္မ၊ ထမင္းေမ႔ဟင္ေမ႔နဲ႔ အဆိုးဆံုး အေပါ႔သြားဖို႔ေတာင္ သတိမရနဲ႔ ေနလာတာၾကာၿပီေလ။ ေနာက္ဆံုး လက္တစ္ဖက္လဲ ေတာ္ေတာ္နာခဲ႔ၿပီ။ ေဆးေသာက္ ေဆးလိမ္းနဲ႔ သံသရာ လည္ေနတာေပါ႔။ မေန႔က ႐ံုးဆင္းခ်ိန္ (၅:၃၀) အေဖကလာႀကိဳတယ္။ blog တကာေလွ်ာက္သြားရင္း ဆက္ blog ခ်င္ေသးတာနဲ႔ အေဖ႔ကို (၆) နာရီမွ ျပန္လာႀကိဳေပးဖို႔ေျပာေတာ႔ အေဖက "သမီးကို အႏွိပ္သည္ အေဒၚႀကီး ႏွိပ္ေပးမလို႔ ေစာင္႔ေနတာၾကာၿပီ၊ အဲ႔ဒါဆိုလဲ (၆)နာရီ အိမ္ျပန္ေရာက္မွႏွိပ္ေတာ႔"လို႔ေျပာၿပီး ျပန္သြားတယ္။ (၆)နာရီထိုးလို႔ အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ႔အခ်ိန္ ကၽြန္မ ဗိုက္သိပ္ဆာေနၿပီ။ "ထမင္းစားေတာ႔မယ္"ေျပာေတာ႔ ကၽြန္မအေဒၚက"ဒီအေဒၚႀကီးက သမီးျပန္အလာ ေစာင္႔ေနတာ၊ ျပန္ရမွာလဲ ေ၀းတယ္၊ ကေလးေတြလဲ အိမ္မွာ ေစာင္႔ေနတယ္"လို႔ေျပာေတာ႔ ကၽြန္မလဲ ထမင္းမစားေတာ႔ပဲ အႏွိပ္ခံလိုက္တယ္။ လက္နာတာ နဲနဲသက္သာရင္ရၿပီေပါ႔။ အေဒၚႀကီးက တကယ္႔ကို စိတ္႐ွည္လက္႐ွည္ ႏွိပ္ေပးပါတယ္။ သူ႔ရင္ထဲက အပူကို ဖံုးဖိရင္း ေစတနာ အၿပည္႔နဲ႔လုပ္ေပး႐ွာပါတယ္။ ထူးဆန္းတာက လက္နာမေပ်ာက္ခင္ ကၽြန္မ ရင္ဘတ္အနာ တိုးလာပါေရာ။ ေၾသာ္. ငါကေတာ႔ ဇိမ္နဲ႔ အႏွိပ္ခံေနတယ္။ သူ႔ သားသမီးေတြက အေမျပန္အလာကို ေစာင္႔ေနတာေလ။ ဗိုက္ေတြလဲ ဆာလွေရာေပါ႔။ သားအႀကီးက ထမင္းအိုး တည္ေပးထားမယ္ ေျပာတယ္တဲ႔။ မေတာ္တဆ အပူေလာင္သြားရင္ ဆိုတဲ႔အေတြးက ကၽြန္မကို ေျခာက္ျခားလာေစတယ္။ ကၽြန္မ ဗိုက္ဆာေနတာ ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္သြားတယ္။ ကၽြန္မ ဘယ္လိုမွ ဆက္လက္ၿပီး အႏွိပ္ခံႏိုင္တဲ႔ အင္အားမ႐ွိေတာ႔ပါဘူး။ "ရၿပီ...အန္တီ..သက္သာသြားပါၿပီ" လို႔ေျပာၿပီး အေဖကပဲ သူ႔ကိုအိမ္ျပန္ပို႔ေပးလိုက္တယ္၊ အိမ္ျပန္ေရာက္မွ ဟင္းခ်က္ရမယ္႔ အေဒၚႀကီး အဆင္ေျပေအာင္ ဟင္းေတြထည္႔ေပး၊ ပိုက္ဆံေပးေပါ႔။ ဒီေန႔ဒီေခတ္ထဲမွာ ထမင္းတစ္နပ္အတြက္ ႐ုန္းကန္ေနရတဲ႔ သူေတြအမ်ားႀကီးပါ။ ကၽြန္မ တစ္ေယာက္ကို တစ္ရက္ ကူညီႏိုင္မယ္။ ဒါေပမယ္႔ အေယာက္ေပါင္းမ်ားစြာကို ကၽြန္မ ဘယ္ႏွစ္ရက္ ကူညီႏိုင္မလဲ.............ဟင္႔အင္း........ကၽြန္မ မသိဘူး.......<br /></div><br />chaos<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3004638240533045479-5153341628634290137?l=sophianomad.blogspot.com' alt='' /></div>chaoshttp://www.blogger.com/profile/09691025753988538464noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3004638240533045479.post-1727762992226552222007-10-19T12:31:00.000+06:302007-10-20T15:43:03.566+06:30<div style="text-align: center; color: rgb(0, 0, 0);"> <span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 0);"> အတိတ္ဟာ...အတိတ္ပဲလို႔သိလုိက္ခ်ိန္မွာ......</span><br /></div><div style="text-align: center; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 0);">အတိတ္ဟာ....အတိတ္မွာအတိတ္ပါပဲ.............</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 0);"></span></div><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 0);"><br /></span><div style="text-align: center; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 0);">&